Jan Kowalski dożył siedemdziesiątki, wychowując troje dzieci. Jego żona, Marta, odeszła trzydzieścia lat temu i od tamtej chwili nie zamknął kolejnego małżeństwa. Nie znalazł partnerki, nie miał szczęścia można wymienić dziesięć powodów, lecz nie ma sensu ich rozwodzić.
Dwaj synowie, Piotr i Tomasz, byli zadziorni i lubili bijatyki. Jan co rusz przekładał ich z jednej szkoły do drugiej, aż trafili na znakomitego nauczyciela fizyki, który odkrył w nich prawdziwy talent. Od tej pory kłótnie i bójki zniknęły jak kamyk w Wiśle.
Zuzanna, jedyna córka, miała trudności w kontaktach z rówieśnikami. Szkolny psycholog namawiał ojca, by zabrał ją do psychiatry. Wtedy do klasy przybył nowy nauczyciel języka polskiego, który założył koło młodych pisarzy. Zuzanna zaczęła pisać od rana do wieczora, a jej opowiadania najpierw ukazywały się w szkolnej gazetce, później w lokalnych klubach literackich.
Po maturze Piotr i Tomasz dostali stypendia na Uniwersytet Warszawski, wydział Matematyki i Fizyki, a Zuzanna podjęła studia literackie. Jan został sam, co nagle dało mu do zrozumienia, jak wielka cisza wypełniła dom. Zajął się wędką, ogrodem i hodowlą świń na rozległym gospodarstwie przy Wiśle. Pracował dobrze, choć inżynier w pobliskiej fabryce zarabiał mniej niż on. Dzięki temu mógł przysłużyć się dzieciom kupić im tanie samochody, dorzucić kieszonkowe i pomóc w zakupie przyzwoitej odzieży.
Jednak z biegiem lat jego czasu stał się jeszcze bardziej napięty. Całe dnie poświęcał gospodarstwu i handlowi, ale bardzo mu to odpowiadało. Minęło kolejne dziesięć lat, a zbliżała się rocznica siedemdziesiątka. Jan planował uczcić ją w samotności. Synowie pracowali nad tajnym projektem dla Ministerstwa Obrony i nie mogli przyjechać na weekend. Zuzanna nieustannie jeździła na sympozjum pisarzy i dziennikarzy. Nie chciał ich więc kusić zaproszeniami.
Jak kiedyś, sam myślał Jan. Nie ma tu nic do świętowania. Sam, sam Przejdę po gospodarstwie, a wieczorem usiądę przy butelce whisky, wspominając Martę i opowiadając jej, jakie są nasze dzieci.
W dniu urodzin wstał o świcie, by sprawdzić świnie, które wymagały specjalnego wypasu. Gdy wyszedł na oświetloną jeszcze gwiazdami łąkę przed domem, natknął się na dziwny, podłużny przedmiot owinięty w plandekę.
Co to jest? zakrzyknął, gdy nagle rozbłysły reflektory. Światła ujawniły łąkę, przedmiot i ludzi wyłaniających się zza domu. Byli to jego synowie z żonami i wnukami, a przy nich Zuzanna w towarzystwie wysokiego mężczyzny w okularach z grubymi szkłami. W rękach mieli balony i dmuchawki, niektórzy przyciskali przyciski krzyczących puszek z sprężonym powietrzem. Jednocześnie krzyczeli i machali rękoma, chcąc go objąć:
Wszystkiego najlepszego, tato!
Jan zupełnie zapomniał o tajemniczym przedmiocie. Jego żona nie pozwoliła mu wrócić do domu, gdzie żony już szykowały stół.
Stań, tato, stań rzekła Zuzanna. Mogę ci zawiązać oczy?
Dobra, niech tak przytaknął. Zuzanna owinęła mu głowę gęstą tkaniną i, kręcąc kilka razy wokół własnej osi, poprowadziła go w nieznane.
Co wy tu wymyślacie? pytał.
Prezent dla ciebie odparł jeden z synów.
Mam nadzieję, że tani? zadrżał Jan. Nie potrzebuję niczego.
Nie martw się, tato odpowiedział inny. To mała, prosta rzecz, znak wdzięczności.
Zabrali go do czegoś, a Zuzanna zerwała opaskę z jego oczu. Z głośników popłynęła muzyka, stukot bębnów. Stał naprzeciw tego samego przedmiotu, owiniętego w grubą tkaninę. Dzieci podeszły z trzech stron i zerwały plandekę.
W jasnym świetle reflektorów lśnił klasyczny Fiat 125p! Jan ledwo nie stracił przytomności od szoku i prawie upadł, ale ktoś podtrzymał go i usiadł na krześle.
O Boże, Boże, Boże powtarzał bez tchu.
Spokojnie, tato lała mu po twarzy wodą Zuzanna. Całe życie marzyłeś o tym samochodzie.
To chyba przepięknie drogie jęknął.
Nie droższe niż życie odparł syn.
Zuzanna popchnęła go do wnętrza: chcemy zrobić zdjęcia. Jan otworzył drzwi, lecz zamiast fotela stała kartonowa skrzynka.
Co to? zapytał.
Otwórz powiedziała Zuzanna.
Wysunął z niej małe, puchate ciałko i przytulił je do siebie:
Prawdziwy kociak! Taki, jak nasz z Martą. Pamiętacie? Bąbel. Gdy byliście mali, uwielbialiście go
Oczywiście, tato odpowiedzieli dzieci.
Jan nie usiadł w samochodzie. Poszedł na górę, do swojego pokoju, położył kociaka na stole i pokazał zdjęcie Marty. Łzy spływały po policzkach:
Widzisz, Marto, widzisz? szeptał do fotografii. Udało mi się. Nic nie zapomnieliście Widzisz?
Dzieci nie pozwoliły mu długo przebywać w samotności. Stół w dole już pięknie nakryty, rozpoczęły się toastów. Zuzanna szepnęła mu na ucho, że jest w czwartym miesiącu ciąży i przyjechała z narzeczonym, by zamieszkać u niego. Została tu na stałe, bo praca nad nową książką mogła być wykonywana wszędzie. Jej narzeczony pojechał odwiedzić rodziców w Nowej Anglii, a za kilka tygodni wzięli ślub w kościele w Krakowie.
Nie masz nic przeciwnego, tato? zapytała.
To jak sen, odpowiedział i pocałował ją w czoło.
Wieczór upłynął przy rozmowach, przekąskach i wspomnieniach. Wszyscy czuli się wyśmienicie. Po zmroku Jan udał się na grób Marty, usiadł długo i rozmawiał z nią w myślach. Życie zaczęło nabierać nowego sensu, zwłaszcza przy tym klasycznym aucie. Trzeba było kupić odpowiednie ubrania, wsiąść i pojechać do dużego miasta.
Na łóżku spał mały, tajski kotek.
Tomka rzekł mężczyzna i powtórzył: Tomka.
Tomka mruknął i wyciągnął się na cały swój jeszcze mały wzrost. Jan położył się obok, głaszcząc ciepły, puszysty brzuszek, i zasnął.
Rankiem znów musiał wstać wcześnie: karmić świnie, dbać o ogródek, nie odwoływać wędkowania. W pokoju na dole spali Zuzanna z narzeczonym. Synowie z rodzinami wyjechali, a cisza zagościła w domu. Tomka podążał za swoim panem, wpadł do pojaru dla świń i zaplątał się w sieci na łodzi. Potem próbował zjeść przynętę dla ryb. Jan się śmiał, rozmawiając z małym łobusem:
To jakby młodość wróciła powiedział, głaszcząc go po grzbiecie.
Tomka zamruczał i z małymi zębami wgryzł się w jego rękę.
A ty, łobuziaku! wykrzyknął i roześmiał się głośno.
Ten opowieść nie ma wielkiego przesłania, a jednak jest przypomnieniem dla wszystkich, którzy jeszcze mogą pojechać do rodziców: nie odkładaj szczęścia na jutro, jedź już dziś.
