Masz! Zabieraj! Daremnie cię posłuchałam! krzyczała nieznajoma.
Wychowuję córkę, którą urodziła kochanka mojego męża. Tak, dobrze przeczytaliście. Ktoś pomyśli, że jestem nierozsądną kobietą i powinnam się leczyć. Ale proszę, wysłuchajcie mojej spowiedzi do końca.
Był rok 2005. Mieliśmy z Jackiem rodzinę i własny biznes. Mój ukochany miał kilka sklepów spożywczych, a towary sprowadzał z Polski, Włoch i Niemiec. Jego praca pozwalała mi nie pracować i całkowicie poświęcić się domowi. Tym bardziej że mieliśmy wtedy syna, Krzysia, który miał pięć lat. Całą siebie oddałam wychowaniu dziecka i prowadzeniu gospodarstwa. Jacka w domu zawsze witał domowy barszcz, pierogi i gołąbki. No i oczywiście idealny porządek.
Wszystko jednak runęło tamtego przeklętego wieczoru. Wracaliśmy do domu po spotkaniu u przyjaciół, a Krzyś spał już w samochodzie. Gdy podjeżdżaliśmy pod dom, zauważyłam, że Jacek zaczął się denerwować. Przy bramie stała młoda dziewczyna, trzymając różowy kocyk. Gdy tylko wysiedliśmy z auta, podbiegła do męża:
Masz! Zabieraj! Daremnie cię posłuchałam i nie zrobiłam aborcji!
Patrzyłam na nią jak wryta. Jacek też nie rozumiał, co się dzieje.
Nie chcę jej ani widzieć, ani słyszeć! Nie waż się do mnie dzwonić ani mówić córce czegokolwiek!
Kilka minut stałam na mrozie, podczas silnej zamieci. Sąsiedzi już zaczęli wyglądać przez okna, przyciągnięci krzykami. Tylko Jacek milczał, trzymając w rękach różowy kocyk.
Chodźmy, nie stoimy na mrozie. W domu wszystko wyjaśnię
Okazało się, że ta dziewczyna to była pracownica, która rok wcześniej odeszła z pracy. A przyczynę pewnie już się domyślacie.
I co z nią zrobimy? cicho zapytał Jacek, gdy ostrożnie położył dziewczynkę do łóżka.
Jak to co? Wychowamy. To przecież twoja córka.
Dogadałam się z lekarzami za kopertę z łapówką, żeby wpisali mi fałszywą drugą ciążę do dokumentów. Dziewczynkę nazwaliśmy Bogusią. Nie czułam do niej nienawiści ani innych negatywnych emocji. Po prostu zrozumiałam, że dziecko nie jest niczemu winne. Za co miałabym nienawidzić dwumiesięcznego niemowlaka?
Bardzo długo nie mogłam wybaczyć Jackowi zdrady. Chodziliśmy do psychologa, a nawet myśleliśmy o rozwodzie. Ale wiecie, czas leczy rany. Zobaczyłam, że mąż naprawdę żałuje za swój grzech i stara się odzyskać zaufanie. Uwierzcie, nie wybaczyłam mu od razu zajęło to lata.
Nasz syn Krzyś pokochał Bogusię całym sercem. Ciągle się z nią bawił, wychodził na spacery z wózkiem, chwalił się wszystkim znajomym, jaka ma śliczną siostrzyczkę. I nigdy nie pozwalał, żeby ktoś ją skrzywdził.
Minęło 18 lat. Bogusia wyrosła na żywą kopię Jacka. Nawet nos marszczy tak samo, gdy ma kichnąć. Nazywałam ją swoją córką, choć niektórzy sąsiedzi wciąż lubią plotkować i patrzeć na nas krzywo, gdy przechodzimy przez podwórko.
Tydzień temu córka obchodziła osiemnastkę. Postanowiliśmy najpierw świętować w gronie rodziny, a potem Bogusia poszła z przyjaciółmi do kawiarni. Byli teściowie, moi rodzice, chrzestni. I niespodziewanie pojawiła się nowa gość biologiczna matka Bogusi.
Czego tu szukasz? warknął Jacek i wyprowadził ją za bramę.
Jak to czego? Przyjechałam do córki. Gdzie jest Wioletta?
Nie nazywa się Wioletta, tylko Bogusia. Czego chcesz?!
Boże, nie mogliście lepszego imienia wymyślić? No przyjechałam, przyniosłam prezenty. Kosmetyki, nowy telefon. Gdzie ona?
Słuchaj, ona ma rodziców. A ty jesteś nikim. Przypomniałaś sobie o córce po 18 latach? Gdzie byłaś wcześniej?
A co cię to obchodzi? W ogóle mogę was pozwać!
Wynoś się i nie waż się tu więcej pokazywać. Inaczej wezwę policję.
Jacek wyrzucił ją za bramę. Wtedy zrozumiałam, że naszej rodziny nikt i nic nie zniszczy. Jesteśmy gotowi bronić siebie nawzajem i dawać miłość. Jack jest wspaniałym ojcem i cieszę się, że nasze dzieci mają takiego tatę.
A wy potrafilibyście przyjąć nie swoje dziecko, jak nasza czytelniczka? Prawdziwa miłość nie pyta o pochodzenie widzi tylko człowieka.
