Na masz! Zabieraj! Szkoda, że cię w ogóle słuchałam! wrzeszczała nieznajoma.
Wychowuję córkę, którą urodziła kochanka mojego męża. Tak, dobrze przeczytaliście. Ktoś pomyśli, że jestem kobietą niespełna rozumu i powinnam się leczyć. Ale proszę, wysłuchajcie mojej spowiedzi do końca.
Był rok 2005. Mieliśmy z Aleksem rodzinę i własny biznes. Mój ukochany miał kilka sklepów spożywczych, towar sprowadzał z Polski, Włoch i Niemiec. Jego praca pozwalała mi nie pracować i zajmować się wyłącznie domem. Tym bardziej że mieliśmy wtedy pięcioletniego syna, Mikołaja. Cała siebie poświęciłam jego wychowaniu i gospodarstwu. W domu zawsze czekały na Aleksa domowy barszcz, pierogi i gołąbki. No i oczywiście idealny porządek.
Wszystko jednak runęło tej przeklętej nocy. Wracaliśmy do domu po wizycie u przyjaciół, syn już spał w samochodzie. Gdy podjeżdżaliśmy pod dom, zauważyłam, że Aleks trochę się zdenerwował. Przy bramie stała młoda dziewczyna, trzymając różowy kocyk. Gdy tylko wysiedliśmy z auta, podbiegła do męża:
Na! Zabieraj! Szkoda, że cię w ogóle słuchałam i nie zrobiłam aborcji!
Patrzyłam na nią jak wryta. Aleks też nie rozumiał, co się dzieje.
Nie chcę jej widzieć ani słyszeć! Nawet nie waż się do mnie dzwonić ani mówić córce cokolwiek!
Kilka minut stałam na mrozie, podczas zawiei. Sąsiedzi już zaczęli wyglądać przez okna, przyciągnięci krzykami. Tylko Aleks milczał, trzymając w rękach różowy kocyk.
Chodźmy, nie stójmy na mrozie. W domu wszystko wyjaśnię
Okazało się, że ta dziewczyna to nasza dawna pracownica, która rok wcześniej odejść z pracy. A powód? Sami się domyślacie.
I co z nią zrobimy? cicho zapytał Aleks, gdy ostrożnie położył dziewczynkę do łóżka.
Jak to co? Wychowamy. To przecież twoja córka.
Dogadałam się z lekarzami za kopertę z łapówką, żeby wpisali mi drugą ciążę do karty. Dziewczynkę nazwaliśmy Bogusią. Nie czułam do niej nienawiści ani innych negatywnych emocji. Po prostu zrozumiałam, że dziecko nie jest niczemu winne. Za co miałabym nienawidzić dwumiesięcznego niemowlaka?
Bardzo długo nie mogłam wybaczyć Aleksowi zdrady. Chodziliśmy do psychologa, a nawet myśleliśmy o rozwodzie. Ale wiecie co? Czas leczy rany. Zobaczyłam, że mąż naprawdę żałuje za swój grzech i stara się odzyskać zaufanie. Uwierzcie, nie wybaczyłam mu w jeden dzień zajęło to lata.
Nasz syn Mikołaj pokochał Bogusię od razu. Ciągle się z nią bawił, wychodził na spacery z wózkiem, chwalił się wszystkim znajomym, jaką ma śliczną siostrzyczkę. I nigdy nie pozwolił, żeby ktoś ją skrzywdził.
Minęło 18 lat. Bogusia wyrosła i stała się kopią Aleksa. Nawet nos marszczy tak samo, gdy ma kichnąć. Zawsze nazywałam ją swoją rodz
