«Myślałam, że nie przyjdziesz…» – historia pewnego powrotu
Gdy Jakub wrócił z pracy, rzucił torbę na podłogę i, zdjąwszy buty, wszedł do kuchni:
— Co dziś na kolację? — zapytał zwyczajnym tonem.
Kinga nawet się nie odwróciła.
— Nic. Ale to nieważne. Dziś rozmawiałam z właścicielką mieszkania. Powiedziałam, że się wyprowadzamy pod koniec miesiąca.
Jakub zastygł.
— Co? Przecież mówiliśmy, że nie znaleźliśmy jeszcze nic nowego.
— A po co szukać? — odparła, odwracając się z uśmiechem. — Wracamy… do twojej byłej żony, Ewy.
Usiadł na krześle, oszołomiony.
— Kinga, ogarniasz to w ogóle?
— Jak najbardziej. Sam mówiłeś, że część mieszkania nadal do ciebie należy. Zaoszczędzimy, już znalazłam żłobek dla Wojtusia niedaleko, sklepy też pod ręką.
Jakubowi zabrakło powietrza. Od dawna nie czuł się panem własnego życia. Praca przynosiła mniej pieniędzy, budowa, na którą liczył, opóźniała się, a finansowa sytuacja stawała się dramatyczna.
Z Kingą od miesięcy szło jak po grudzie. Była młodsza, wymagająca i przyzwyczajona do luksusu. Kiedyś to pociągało. Teraz – wykańczało.
W końcu zebrał się na odwagę i zadzwonił do Ewy.
— Mamy kłopoty. Potrzebujemy gdzieś zamieszkać przez kilka miesięcy.
— To też twoje mieszkanie, Jakub. Oczywiście, przyjeżdżajcie — odpowiedziała spokojnie.
Gdy przybyli, Kinga obrzuciła mieszkanie krytycznym spojrzeniem i skrzywiła nos:
— Trochę ponuro — rzuciła, chodząc po pokojach w butach. — Ale zda się.
Ewa zniosła to w milczeniu. Ale gdy przyszło do kuchni, postawiła warunki:
— Sprzątamy po kolei. Jedzenie gotujemy sami. Lodówka wspólna, ale każdy ma swoją półkę.
Kinga wpadła w furię:
— Nie wynajęliśmy się, żeby żyć pod dyktando!
— A my nie prowadzimy pensjonatu — odparła Ewa, nie podnosząc głosu.
Następny miesiąc był koszmarem. Kinga czepiała się Ewy, sugerując, by ta się wyprowadziła. Ale Ewa trzymała się twardo. Jakub milczał, bo wiedział, że to on zawinił.
Pewnego dnia Ewa oznajmiła:
— Jadę do rodziców. Odpocznę. Tylko błagam, nie zróbcie tu syfu.
Kinga ledwo ukrywała radość. Następnego dnia znów zaczęła:
— Zamówiłam projekt u architekta, wybrałam płytki, trzeba zapłacić…
Jakub eksplodował:
— Oszalałaś?! Nic nie ustalaliśmy. Nie dam ani grosza!
— A ty kim jesteś, żeby decydować? — warknęła. — Od dawna nie jesteś mężem, tylko portfelem, który i tak jest pusty.
Wieczorem spakowała torby.
— Wyjeżdżamy z Wojtusiem do Poznania. Jeśli chcesz nas odzyskać – przyjedź. I przywieź pieniądze.
Jakub wyciągnął kartę i cisnął jej do torby.
— Z synem będę się widywał w niedziele.
Gdy drzwi się za nimi zamknęły, Jakub pierwszy raz od lat poczuł wolność. Stanął przy oknie i długo patrzył na Wisłę.
Tydzień później wróciła Ewa. Cicho, jak zwykle. Usłyszał wodę w łazience i podbiegł, zapominając, że w mieszkaniu znów ktoś jest.
— Przepraszam… — wybełkotał, gdy ją zobaczył.
Wyszła do kuchni, a on, nie odwracając się, powiedział:
— Chyba nadal cię kocham.
— Ja też, Jakubie. Ale nie ma powrotu do przeszłości. Tylko gdyby zacząć od nowa.
— Jestem gotowy — szepnął.
— Gotowy on… — zaśmiała się cicho. — Czuję, że znów będę cię utrzymywać. No co, głodny jesteś?
— Jasne. Od rana nic nie jadłem.
— To obieraj ziemniaki. U nas, jak wiesz, każdy musi coś robić.
I tak zrozumiał, że czasem trzeba stracić wszystko, by odzyskać to, co najważniejsze.
