„Macie miesiąc, żeby opuścić mój dom!” – oświadczyła teściowa.
W naszym życiu z Witkiem wszystko układało się jak z nut: dwa lata związku, a potem decyzja o ślubie. Zawsze dogadywałam się z teściową, Danutą Kazimierą. Wydawała mi się kobietą dobrą i mądrą, której rady ceniłam, a opinie szanowałam. Myślałam, że miałam niebywałe szczęście – teściowa nie wtrącała się w nasze sprawy, nie wyrzucała nam błędów, a jej ciepłe spojrzenie rozgrzewało mi serce.
Ślub w całości opłaciła Danuta Kazimiera. Moi rodzice, niestety, nie mogli pozwolić sobie na większe wydatki z powodu trudności finansowych, więc ograniczyli się do skromnego wkładu. Wesele wypadło wspaniale, a ja byłam pewna, że przed nami długie, szczęśliwe wspólne życie. Jednak zaraz po ślubie, gdy jeszcze nie otrząsnęliśmy się z weselnej euforii, teściowa wezwała nas na poważną rozmowę. Jej słowa uderzyły jak grom z jasnego nieba.
„Dzieci, spełniłam swój obowiązek” – zaczęła, patrząc na nas z chłodną stanowczością. „Wychowałam Witka, dałam mu wykształcenie, pomogłam mu się ożenić. Teraz jesteście rodziną i nie chcę, żebyście mieli żal, ale macie miesiąc, żeby wyprowadzić się z mojego domu. Czas, żebyście sami poradzili sobie z życiowymi trudnościami. Tak, na początku będzie ciężko, ale nauczycie się oszczędzać i znajdować wyjścia z opresji. A ja… ja zasłużyłam, by wreszcie żyć dla siebie.”
Zrobiła pauzę, a potem dodała, jakby wbijała nam gwoździe w serca:
„I nie liczcie na mnie, jeśli chodzi o wnuki. Oddałam całe siebie synowi i nie mam już siły na wychowywanie dzieci. Zawsze będziecie mile widziani w moim domu, ale jestem babcią, nie niańką. Proszę, nie osądzajcie mnie surowo. Zrozumiecie, gdy dorośniecie do moich lat.”
Stałam jak rażona piorunem. W środku wrzał we mnie wir emocji: żal, złość, bezradność. Jak mogła tak postąpić? Danuta Kazimiera będzie żyła wygodnie w swoim przestronnym, trzypokojowym mieszkaniu w centrum Krakowa, a my z Witkiem będziemy musieli tłoczyć się w wynajętej kawalerce, licząc każdy grosz. A najgorsze było to, że Witek był współwłaścicielem tego mieszkania! Dlaczego miałby się wyprowadzać? A co do wnuków… Czyż nie każda babcia marzy, by niańczyć maluchy, spędzać z nimi czas i rozpieszczać je? Ale nasza teściowa, widocznie, była wyjątkiem od reguły.
Czekałam, że Witek się zbuntuje, stanie w naszej obronie, lecz on… tylko przytaknął matce. Bez słowa sprzeciwu od razu zaczął przeglądać ogłoszenia o wynajmie i szukać dodatkowej pracy, by zapewnić nam nowy dach nad głową. Byłam wściekła. Moi rodzice nie mogli nam pomóc, ale dlaczego teściowa, która przez tyle lat wydawała się tak troskliwa, nagle okazała się tak zimntylko zimną, samolubną kobietą, która potrafiła zamknąć przed nami drzwi bez skrupułów.
