Moje zasady
Nie, Olek, jednak dobrze, że przyjechałeś! Irena Pankowska usiadła naprzeciwko syna, oparła drobną główkę na małych piąstkach i uśmiechnęła się szeroko. Ale ja się za tobą stęskniłam! Jedz, jedz, kochanie. Położyć ci jeszcze jeden kotlet?
Aleksander pokręcił głową.
Niesmaczne? matka wystraszyła się, wyprostowała i jej pogodna do tej pory buzia zrobiła się długa, brwi powędrowały w górę. Przecież jak zwykle gotowałam A przecież mówiłam tacie, że nie jesz wieprzowiny, mówiłam! Co, czuć ją?
Irena się zaniepokoiła, bo czekała na Olka, nagotowała tyle, jakby miała przyjechać cała kompania wojska i ona, Irena Pankowska, była ich kwatermistrzem nakarmić, ogrzać, ukochać. A tu taki wstyd synowi te kotlety nie podeszły
Mamo, daj spokój! Przepyszne, naprawdę! Po prostu już nie mogę więcej.
Aleksander złożył widelczyk na talerzu zbyt malutki, jak na jego wielką dłoń, aż dziw, że z tak drobnej Ireny wyrósł taki olbrzym. Po tacie, Zygmuncie. Zawsze, gdy Irena stała obok niego, wyglądała jak licealistka.
Wszystko było świetne, jak zawsze! syn podszedł, objął Irenę za ramiona, otulając ją tym gestem jak płaszczem. Spokój płynął od tego ciepła. Mów, co chciałaś poruszyć, bo zaraz muszę ruszać do miasta. Z Kingą mamy iść do sklepu, a Romek potrzebuje nowych ciuchów.
Kinga, bo tak pieszczotliwie Olek nazywał żonę po staropolsku, była kobietą porządną, spokojną i bardzo piękną.
Olek zresztą przekonał się o tym od razu, kiedy zauroczony jej widokiem na ulicy, przywalił głową w słup latarni. Na czole szrama, krew się lała. Kinga spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami, a on, drapiąc słupek, przestraszony sprawdzał, czy go nie połamał
Potem razem ruszyli na pogotowie. Kinga, młodziutka, trochę naiwna, ciągle dopytywała, czy mu się w głowie nie kręci, trzymała go pod ramię. A on co miał odpowiedzieć? Kręci mu się niesamowicie bo tuż obok taka Kinga, piękność nieopisana!
Wzięli ślub. Teraz rośnie im syn Romek, Kinga pracuje jako logopedka, często przyjmuje uczniów w domu, co bardzo wygodne można ogarnąć domowe sprawy. Aleksander codziennie rano rusza do pracy, odwozi Romka do szkoły i to nie byle jakiej, bo Kinga załatwiła mu miejsce w prestiżowej gimnazjum dla przyszłych biologów. Słowem żyją spokojnie, szczęśliwie, w miłości i trosce.
A czemu Kinga nie przyjechała? zapytała Irena, zbierając ze stołu. Dobrze wiedziała, że Kinga ma dziś lekcje prywatnych nie przerwa nawet w weekend, ale przeciągała rozmowę, bo wstydziła się poprosić syna o przysługę.
Przecież mówiłem, ma dziś dwoje uczniów. A Roman Aleksandrowicz Olek lubił tak formalnie nazywać syna, to brzmiało poważnie odrabia lekcje. No, co tam?
Wziął od matki filiżanki i delikatnie wstawił do zlewu, potem obrócił Irenę ku sobie i spojrzał głęboko w oczy.
Mamo, ty mnie straszysz. Co z tatą? Siedzi w pokoju i nie wychodzi. Wzięliście kredyt, was oszukali? Zastawiliście mieszkanie, nerkę i co tam jeszcze kto miał? Was szantażują? Czy znalazł się mój bliźniak, którego porwano po porodzie?
Aleksander się uśmiechnął, zadowolony z własnych żartów, a świat wokół był wiosennie radosny.
Posłuszny, usiadł, pogładził wystający brzuszek, przeciągnął ramiona szeroko i walnął dłonią w kuchenną szafkę. Ciasnota U nich z Kingą trzy pokoje, przestrzeń, loggia, kuchnia duża wszystkim wygodnie, i jeszcze zostaje miejsca. Mieszkanie dostali od rodziny Kingi. Kiedyś cioci przydzielono je za zasługi naukowe, potem przeniosła się na wieś, do ludzi i ziemi mieszkanie podarowała Kindze, a każdej jesieni śleła im worki ziemniaków i buraków, jakieś dziwne bulwy topinamburu i grona astrów ach, cóż to były za astry! Takie dorodne, puchate, w szlachetnych i tajemniczych barwach. Przybywały do miasta przy okazji, w busie wujka Stefana, byłego właściciela mieszkania. Czemu tak lubił Kingę, Olek nigdy nie zrozumiał. Ale Stefana szanował zawsze pomagał naprawiać jego samochód i paradował po jego dawnym mieszkaniu w szortach w palmy, ciesząc się życiem.
Tak właściwie, chciałam cię o coś zapytać Irena zebrała oddech, podsunęła synowi talerzyk z piernikami. Pamiętasz Marię Lewandowską?
Olek się lekko spiął, poruszył brwiami.
No pewnie, mamo! pokiwał głową. Pierniki pachniały obłędnie miodem i cukrową polewą nie wytrzymał, nalał sobie jeszcze herbaty i porwał największy, z pieczątką ratusza i wieży mariackiej.
No więc Marii Lewandowskiej dali skierowanie do naszej kliniki w Krakowie, musi mieć operację oczu Nie wiem co dokładnie, ale skomplikowana sprawa.
Aleksander jadł i słuchał. Dobrze pamiętał ciocię Marię ich sąsiadkę z klatki, bardzo pomagała jego mamie, opiekowała się małym Olkiem, kiedy rodzice byli w pracy. Zawsze chodziła w wielkich, okrągłych okularach i trzepotała rzęsami za szkłami niczym motyl.
I co? spytał wreszcie, bo matka ucichła i zaczęła nerwowo zgarniać okruszki ze stołu.
Chodzi o to, czy mogłaby zamieszkać z wami na czas leczenia? Wynająć mieszkanie za drogo, a i hotel przecież nie wchodzi w grę. Dojeżdżać też ciężko Wiesz, tyle wam pomogła, mnie pomogła czuję się zobowiązana, praktycznie wychowała cię.
Aleksander przestał jeść, wziął łyk herbaty, wytarł usta serwetką, wzruszył ramionami.
No wymamrotał. Z sąsiadowaniem z ciocią Marią to nie miałem w planach Będę musiał schować te szorty w palmy na jakiś czas Kinga już do kuchni w koszuli nocnej nie wejdzie Ale skoro trzeba to trzeba. Aleksander się uśmiechnął. Poczuł się taki szlachetny, troskliwy, serce mu urosło w piersi, aż wzdychnął głośno. Kinga na pewno się nim zachwyci. I mama też. Maria Lewandowska zasłużyła na troskę na starość! dorzucił z dumą.
Za oknem, niby aureola nad głową, błysnęło słońce, zatańczyło złotem w oczach mamy, rozsypało zajączkami na ścianie. Z pobliskiego kościółka zadzwoniły dzwony i serce śpiewało.
Naprawdę? Ojej, Olek, jak się cieszę! To jest WIELKI GEST. Tak, gest, Olku! Taki jesteś dobry, delikatny, kochany!
Pogłaskała syna po głowie, tak jak w dzieciństwie.
Gdyby była tu Kinga, wywróciłaby oczami, parodiując te czułości teściowej. Zawsze trochę podśmiewywała się z tego Irenowego uwielbienia dla syna.
Ale teraz można znowu być małym, dobrym chłopcem, którego chwali najważniejsza kobieta w jego życiu.
Aleksander rozluźnił się całkiem.
Ale muszę przecież spytać Kingi szepnęła nagle matka. Aleksander coś mruknął, że Kinga nie będzie przeciw, i przysunął do niej, prawie przysypiając pod jej dotykiem, taki mu był błogo.
No to zawołam zaraz Marię, dogadacie się
Irena wyskoczyła z kuchni, w pokoju zaszeleściła gazeta taty, a Olek wyjął komórkę i zadzwonił do żony.
Kinga uważnie słuchała, malując jedno oko i celując w drugie.
Na ile to? spytała.
Dwa tygodnie, chyba. Kinia, przecież musimy pomóc Olek jakby się tłumaczył. Operacja, a nie ma gdzie mieszkać.
Przecież są szpitale zaczęła Kinga, ale mąż przerwał.
Tak, ale potem? Musi jeździć na kontrole Zresztą, Kingo, jesteś gościnna, a Maria bardzo porządna. Dogadacie się.
Wiesz nie podoba mi się to. Na waszym weselu patrzyła na mnie z góry. Ona nie przepada za mną, twoja ciotka Motka.
Nie Motka, tylko Marysia. Lubi cię! Z Romkiem pomoże
Olek, nasz Romek ma szesnaście lat. Czym mu pomoże Maria Lewandowska? Kinga skrzywiła usta jak rybka, chciała pomalować, ale się rozmyśliła.
Wszystkim, Kinia. Jest doświadczona! przekonywał Olek. No i co, zgadzasz się?
Kinga zupełnie na nie, ale nie umiała się sprzeciwić, nie chciała urazić męża.
Dobrze. Kiedy przyjeżdża?
Z drugiego końca słychać było szeptanie, potem Olek powiedział, że w niedzielę.
W tę? Czyli jutro? rozglądając się po chaosie domowym, Kinga była w szoku. Normalny bałagan, jak w każdym domu, ale przecież nie można, absolutnie nie można pokazać gościom!
I nikomu poza rodziną nigdy nie pokazywała. Uczniów przyjmowała zwykle w kuchni. Duży stół, światło, przestrzeń. Dalej nie wolno. Jeśli wpadali goście, cały dom był pucowany od podłogi po sufit. Kinga zawsze wstydziła się swojego mieszkania, rzuconego gdzieś rano swetra czy krzywo powieszonego ręcznika. Wszystko musiało być schowane.
A ta ciotka Motka będzie chodzić po całym mieszkaniu! I pomyśli, że Kinga jest złą gospodynią!..
Podłogi czyste, porządek to znaczy i porządek w głowie! mawiała matka Kingi. Ludzie zwracają uwagę na porządek! A ty, Kinga, bałaganiara! No co ty?! Nie możesz powiesić spódnicy na miejsce? Przecież jesteś dziewczynką!
Kinga zacisnęła oczy, pokręciła głową, jakby matka stała tuż przy niej, a ona, Kinia, zawstydzona patrzy w podłogę, bo znowu jest bałaganiara
W następną niedzielę sprostował Olek.
To dobrze mruknęła Kinga. Powiem Romkowi
Będzie miała czas, żeby dobiec do granicy domowego chaosu, wypucować, powiesić, wyprasować, przemyć, aż zalśni
Romek na wieść o przyjeździe ciotki, która niania jego ojca była od takiego małego, wzruszył ramionami. Przyjedzie i co z tego?
Spokojnie, mamo! Żyj, jak żyjesz! patrząc na matkę biegającą z odkurzaczem, oznajmił filozoficznie przyszły biolog Romek. To nasza ekosystema, tu żyjemy. Ona to taki obcy organizm, w gościnę oddelegowana. Przeżyje super. Nie? Trudno. Musi się przystosować.
My nie żyjemy, Romku, my zarastamy! Ja w tygodniu nie będę mieć czasu Dawaj drugi odkurzacz, pomagaj! Nie chcę się kompromitować przed twoją ciotką! Ona opowie babci Irenie!
Babcia Irena wszystko i tak o tobie wie i jakoś to znosi! wzruszył ramionami Romek i się ulotnił.
Kinia podenerwowana, ale zaraz rozległ się dzwonek do drzwi przyszedł pierwszy uczeń, karłowaty i pulchny jak pączek Adaś. Dzieciak starał się odpalić motorek języczkiem, czerwieniał, a Kinia tylko patrzyła po pokoju: co schować, co nie błyszczy?
Okna! uderzyło ją jak grom z jasnego nieba. Jeszcze nie umyłam okien!
Szyby muszą być tak czyste, jakby ich w ogóle nie było! znowu zacytowała mamę. Czyste okna to dobra gospodyni! A ty tylko mażesz i są smugi!
Wrócił Olek, odciągnął żonę od szorowania. Całą drogę do sklepu opowiadał, jaka to świetna ciotka Maria, jak go wychowała, a Kinga kiwała, wzruszała ramionami.
Tato, zrozumieliśmy już: przyjedzie twoja druga mama. Dajmy sobie już spokój z tym nie wytrzymał Romek.
Kinia była mu wdzięczna
Do następnej niedzieli czas zleciał jak w transie jakby ktoś nacisnął gaz i nie zdejmował nogi z pedału.
W sobotę Olek pojechał po Marię Lewandowską, a Kinga odwołała lekcje i szykowała dom na przyjęcie gościa.
Romek do fryzjera, pies Gucio wykąpany i wytarmoszony aż do popiskiwania, okna lśniące dokładnie według domowego dekalogu mamy.
Kinia, będziemy koło trzeciej, nie wcześniej zadzwonił Olek. Nie przejmujcie się, róbcie swoje. Ciotka Maria się martwi, że wam narobi zamieszania.
Dobra, czekamy na obiad.
Na obiad Kinga planowała upiec kurczaka, ugotować ziemniaki, sałatkę czyli przyjęcie, jak trzeba.
O siódmej rano wysłała Romka na spacer z Guciem, sama weszła pod długi, uspokajający prysznic, zanuciła A w snach nam się śni Bałtyk czarny, dośpiewała do końca, owinęła się szlafrokiem i już myła zęby, gdy w przedpokoju zaczęło stukać. Odezwał się głos męża, wtórował mu cienki, skruszony kobiecy, Gucio szczekał radośnie, Romek wzdychał.
Zaparowane lustro pokazało jej, w jakim to stanie przywita gościa
No, jesteśmy powiedział Olek, kiwając głową w stronę żony w szlafroku i z pastą do zębów, gdy wniósł wielką, jaskrawoczerwoną walizę, a za nim promieniała rumieńcem Maria Lewandowska. Była zachwycona, chwaliła dom, wystrój, wszystko rewelacja. Ale Kinga wiedziała, że ona, gospodyni rewelacji, jest w szlafroku, we włosach totalny nieład, kurczak się nie upiekł, Gucio miał brudne łapy i już zabrudził podłogę Koniec, Kinga zła gospodyni. Maria już marszczy usta na kałuże, patrzy na uciekającą Kingę, która mignęła piętami do łazienki.
To twoja sypialnia otworzył drzwi Olek. Rozgość się! Zaraz coś zmajstruję do jedzenia, tylko się przebiorę.
Maria podziękowała, zamknęła drzwi za chrześniakiem.
Co wy tak wcześnie?! syknęła Kinga zza parawanu. Nie byłam gotowa, wstyd mi przed nią!
Olek siedział na łóżku, patrzył na odbicie Kingi w lśniącej szafie, podziwiał jej kształty, ramiona jak gałązki brzozy
Co? oderwał się z zamyślenia.
Pytam, czemu tak wcześnie? Kinga już w sukience, układała włosy. Zapnij mi suwak.
Ach tak ciotka Maria dziś ma wizytę, zapomniałem. Pojechaliśmy wcześniej machnął ręką, podszedł, chciał ją pocałować, ale Kinga się wywinęła.
Czemu ona ma tyle bagażu? zapytała.
Wy, kobiety, nigdy nie pakujecie się rozsądnie. Zawsze kupcy z was zażartował Olek, zadowolony ze swojego dowcipu.
Usiedli do śniadania. Kinga usmażyła jajka, Romek, widząc rozstrój mamy, zrobił kanapki.
Maria weszła ostatnia, rozejrzała się. Zostawiono jej miejsce koło Romka.
Smacznego. Bardzo tu przytulnie. Kinga, pamiętam, że dawałam wam na ślub serwis w maki Tak? Albo nie wam?…
Kinga wzruszyła ramionami. Serwis rozbił się dzień po ślubie. Olek zrzucił pudełko ze schodów Wszystko w drobny mak.
Aleksander przeżuwał z uwagą. Do maków i porcelany nie miał głowy.
Pewnie komu innemu Kinga nalała wszystkim kawy.
A mnie tu wieje, Kinia kaprysiła Maria. Mogę się przesiąść na twoje miejsce?
Romek podniósł zdziwiony wzrok na matkę.
Olek wyprostował się. Obrońca, opiekun. Wszystko zaraz załatwi.
Kinga, przesiądź się. Nie można, by ciotkę Marię przewiało przed operacją! przesunął żonę bliżej siebie, a gościa posadził na jej miejscu.
Ja Olka od małego wychowywałam wspomniała nagle Maria. Ciągle zmieniałyśmy pieluchy, taki z niego był chłopaczek! Jadł kiepsko, ale potem się polepszyło. Bardzo skomplikowany był.
Kinga zakrztusiła się, Romek uśmiechnął się złośliwie.
A pan, młody człowieku, idzie odrabiać lekcje. Olek zawsze robił rano, żeby mu wszystko siadało w głowie! dodała Maria, zabrała talerz Romka, spojrzała na gospodynię. Kinga się zmieszała, chciała coś powiedzieć, nie potrafiła.
Romek dopił herbatę na stojąco i wyszedł.
Podziękowawszy za śniadanie, Maria zniknęła w swoim pokoju, przesuwała różne rzeczy, zaraz zawołała Olka, żeby przestawił telewizor.
Mało macie książek powiedziała, kiedy żegnali Romka wychodzącego na trening. Również Romanowi przydałaby się klasyka. Przyniosłam mały wybór. Wieczorem zbadamy, co syn wie, a czego nie.
Jasne, ciociu! Bo ciągle piłka i piłka, a wyrośnie na ogra! przytaknął Olek, puścił oko do syna.
Wiedział, że ciotka Maria zawsze wozi ze sobą Dostojewskiego, kładzie go w kawiarni, trzyma w teatrze, śpi z nim przy łóżku. Choć nigdy nie przeczytała nawet strony. Ale z Dostojewskim wygląda dostojniej. Nawet do szpitala go zabierze, żeby personel wiedział, jaką to ma wykształconą pacjentkę.
Odesłali Romka, Olek wyszedł.
Kiedy musi pani wyjść? zapytała Kinga Marię Lewandowską.
Ja? Około pierwszej. Zamyśliła się. Kinga, a Romek ma już dziewczynę? Olka to już od szóstej klasy podkochiwały się koleżanki. Miał jedną, Różyczkę, taka była ugodowa jak plastelina. Cokolwiek się mówiło, robiła. Dobrze, prawda? …A tak poza tym, psa stąd zabrać należałoby! zajrzała do pokoju Kingi. I trzeba przesunąć szafkę na buty, bo tu niewygodnie Właśnie! Maria potknęła się i zsunęła buty, obcasami zahaczyła o półki. Takie buty to szkodliwe No, idę już. Kinga, dziękuję za przyjęcie.
Pogłaskała ją po ramieniu i zniknęła w windzie.
Kinga jeszcze chwilę stała, potem trzasnęła drzwiami…
Mamo, czemu ona się tak rozkazuje? Przepędziła Gucia z kanapy, a przecież mu wolno! burczał Romek, głaszcząc psa po głowie. Ten westchnął melancholijnie.
No wiesz, ona już taka jest. Z przyzwyczajenia wychowuje to na krótko, wytrzymaj…
Kinga była zawstydzona przed synem i Guciem, że nagle straciła prawo gospodarzenia w domu. Ale co może? Przecież nie można być niemiłym dla kobiety, która zmieniała pieluchy jej mężowi…
Wieczorem Maria zorganizowała na ich kuchni produkcję gołąbków dla każdego było zajęcie, a Olek biegał wokół niej, że tylko nie nosił jej na rękach.
Rano w poniedziałek, Maria ustawiła budzik, wszystkich zerwała na poranną gimnastykę.
Kiedy operacja? wreszcie wydyszała Kinga po biegu w miejscu. Maria trzymała się nowoczesnych treningów, na stoperze liczyła czterdzieści-dziesięć. Czterdzieści sekund ćwiczeń, dziesięć odpoczynku.
Romek olał sprawę, wyszedł do szkoły. Za to Olek dzielnie ćwiczył.
Dawaj, Kina! Jeszcze trochę!
… to kiedy?
Jutro. Jutro mnie kładą. Olek, odwiedzisz mnie? spytała Maria z żałosną miną.
Tylko dwa dni, to drobiazg! zdziwił się Olek, ale zaraz przytaknął…
Poniedziałek był nerwowy. Zajęcia Kingi się posypały, dzieci chorowały, jeden wyjechał na wieś, inny nie zapraszał jej do domu.
Telefon dzwonił, za oknem krakały wrony, a Maria słuchała w swoim pokoju Niemena Dziwny jest ten świat, potem Sen o Warszawie. Maria nuciła Sen! z energią, tupała. Przez matową szybę było widać, jak tańczy.
Kinga przystanęła w korytarzu i westchnęła
Ona się po prostu stresuje tłumaczył Olek. Niemen ją uspokaja.
Wieczorem Maria chciała czytać Romkowi Zbrodnię i karę. Chłopak odmówił. Maria wielkie oczy, posłuchała narzekań na Dostojewskiego, którego przeczytał już rok temu, na jej obecność w domu, wzdrygnęła się, gdy zatrzasnął drzwi. Potem poszła do Kingi. Ta, w biegu, przyłożona z telefonem do ucha, mruczała, że już pojedzie do Wesołej, bo Adaś nie może dojechać.
NIE! wyrwała jej komórkę z ręki Maria. Nie i nie! Jeśli chce pani, by syn był normalnym chłopcem, żeby pracował z wykwalifikowaną logopedką, ma być tutaj w pół godziny! Jeśli nie, wasze zmartwienie! Na starość nie dojedzie do was, bo będzie zmęczony. To wszystko. Daję pół godziny. Kto ja? Sekretarka Kingi Pankowskiej. Do widzenia.
Oddała komórkę Kindze, wpatrując się w okno. Kinga zaciskała usta, nerwowo stukała obcasem, aż w końcu wybuchła, nawet Romek przyszedł posłuchać.
Wie pani co, pani Mario?! Proszę się nie wtrącać w nasze życie! W moją pracę też nie! Gołąbki niech pani robi w swoim domu. Nieważne, ile zmieniła pani pieluch mojemu mężowi. Dość! Mam dość rządzenia. Czytajcie sobie Dostojewskiego i uprawiajcie sport, ale nie w tym domu! Gucio będzie leżał tam, gdzie chcę, a nie gdzie pani każe! Nie obchodzi mnie, że konserwy niezdrowe. To moje życie, mój dom, moi uczniowie i ja decyduję. Mam nadzieję, że operacja się uda i szybko wróci pani do siebie. Bardzo na to liczę!
Romek zaklaskał, Gucio zapiszczał i wtulił się w nogi Kingi, a Maria dopiero teraz się odwróciła od okna, z uśmiechem.
Kinga osłupiała. Spodziewała się awantury. Ale
Bardzo dobrze, Kinga. Nigdy, słyszysz, nigdy nie daj sobą pomiatać. Odmawiaj, jeśli chcesz odmówić byle nie chodziło o życie i śmierć. Jesteś świetna. Bałam się, że za miękka. Gotowa na wszystko, byle dobrze o tobie pomyśleli Nie wolno. Niech sobie mówią, co chcą, a ty rób swoje. Nie chcesz, bym tu mieszkała? Powiedz śmiało. To ułatwia życie. Kinga, żyj tak, jak ty tego chcesz. Wybacz staruszce. Przegięłam. Zawsze byłam prowokująca, Olek wie No nie patrzcie tak, denerwuję się przed zabiegiem! Gucio, dobry pies! nachyliła się i pogłaskała go. A ktoś chce galaretkę owocową? Mam cudowną jabłkową. Romek?
Chłopak westchnął. Kobiety są dziwne, ale aż tak?
Zadzwonił dzwonek. Przyjechał pucołowaty Adaś na zajęcia. Po lekcji dostał kawałek galaretki. Jego matka przeprosiła, prosiła by nie wykreślać z listy.
Może rozmawiać z sekretarką? dodała nieśmiało.
Nie trzeba. Adaś jest super.
Kinga puściła oczko sekretarce…
Wieczorem, gdy Olek i Romek grali w konsolę, Maria Lewandowska wygodnie rozsiadła się w fotelu i opowiadała, jaki był Olek, jak przyłapała go na skubaniu tapet, jak go ratowała, gdy omal nie utonął na stawie. Z lodu wyciągnęła, a potem poiła herbatą z miodem
Ta dziewczyna, Róża, mi się nie podobała wspomniała Maria. Bez charakteru. Nie lubię takich. Serwisu w maki wcale mi nie żal. Na szczęście rozbiliście, to pewnie dlatego żyjecie teraz tak zgodnie. Olek mnie kocha, wszystko mi wybacza Ty też wybacz, Kinga. Dzięki za schronienie. Jesteś świetna
Galaretka powoli topniała na talerzu, za oknem wieczór przechodził w świt, a na wschodzie płonęła pomarańczowa smuga.
Trzeba się zbierać wyszeptała Maria. Na ósmą już tam być
Aleksander wsadził ją do auta, pojechali pustymi ulicami. Kinga jechała z nimi, czuła przy Marii delikatne drżenie.
Zadzwonię wieczorem poprawiając jej płaszczyk, powiedziała. I bez dyskusji! Potem wrócisz do nas.
Maria skinęła głową. Dobrze mieszkać z młodymi, wesoło. Romek bardzo ciekawy, niepodobny do ojca, odważny. Ale, jak sam mówi, taka jego wewnętrzna atmosfera można ją poznawać ile się chceKiedy Maria wysiadła z auta pod szpitalem, na chwilę przytrzymała dłoń Kingi, jakby chciała coś jej przekazać bez słów. Świt był rześki, pachniało lipą i wilgotnym asfaltem. Olek pożegnał ją żartem, uśmiechnęła się, zniknęła za szklanymi drzwiami.
W domu Kinga odetchnęła w końcu, po raz pierwszy od dni paru, była cisza. Przebierając pościel w pokoju gościa, zobaczyła pozostawioną książkę. Nie Dostojewskiego jednak, a cieniutki tomik poezji, z zakładką przy wierszu o domu. Dom to nie ściany, tylko ręce, które szepczą: jesteś bezpieczny. Kinga lekko, prawie niewidocznie się uśmiechnęła.
Rano Gucio wytarzał się w świeżo umytej podłodze. Romek przyniósł z kuchni talerz z galaretką owocową. Olek przykleił na lodówce kartkę: Moje zasady: 1. Żyj po swojemu. 2. Gościom daj galaretkę. 3. Pies może spać wszędzie.
Po południu telefon zadzwonił Maria, wycieńczona, ale wesoła, informowała, że widzi znów wszystko jak przez nową szybę.
Zróbcie mi miejsce zażartowała. Ale nie sprzątajcie za bardzo. Lubię domy, w których ktoś naprawdę żyje.
Kinga uciszyła się w środku. Może nie zawsze musi być idealnie. Może prawdziwa bliskość rodzi się właśnie wtedy, gdy pozwalasz komuś wejść do swojego niedoskonałego świata. W to niedokończone, zabałaganione miejsce gdzie pies leży na kanapie, syn gra w konsolę, a ty czasami gubisz głos, ale nigdy nie gubisz siebie.
I kiedy wieczorem wszyscy razem, z galaretką i herbatą malinową, usiedli do stołu, Kinga spojrzała na Olka, a on na nią. Na chwilę świat był dokładnie taki, jak trzeba. Taki, w którym własne zasady okazały się najważniejsze. I taki, do którego można wracać. Niezależnie od tego, ilu jeszcze ciotek i galaretek przyniesie życie.
