Wnuczka znika w oczach. Zaczyna nienawidzić zarówno matkę, jak i młodszą siostrę. Boję się, że będę musiał zabrać dziewczynkę do siebie, inaczej skończy się to tragedią.
Zawsze wierzyłem, że matka powinna kochać swoje dzieci jednakowo. Bez faworyzowania, bez porównań, bez warunków. Dzieciństwo to nie wyścig o miłość. Kiedy słyszałem historie o rodzicach, którzy dzielili dzieci na „lepsze” i „gorsze”, myślałem: „Mnie to nigdy nie dotyczy”. A teraz sam w takiej historii żyję. Tyle że to nie obca rodzina — to moja. Moja córka. Moja wnuczka. Mój ból.
Lidka zawsze była ambitna, wymagająca, dumna. Nie interesowali jej zwykli chłopcy — tylko ci „z perspektywami”, „z zabezpieczeniem”. W końcu wyszła za Wojtka — byłego sportowca, który otworzył w Kielcach własną siłownię. Ja z żoną kupiliśmy im na ślub dwupokojowe mieszkanie i pomogliśmy znaleźć dobrą pracę przez znajomych. Wszystko wyglądało idealnie: stabilność, troska, pewność jutra.
Rok później Lidka zaszła w ciążę, i cała rodzina cieszyła się jak dzieci. Ciąża przebiegła bez problemów, urodziła się zdrowa dziewczynka — Zosia, nazwana na cześć mojej mamy. Lidka świetnie sobie radziła: sama karmiła, usypiała, wychodziła na spacery. Zosia była spokojnym, grzecznym dzieckiem, prawie nie płakała — nawet gdy ząbkowała. Lidka była idealną matką. Wszyscy byliśmy z niej dumni.
Ale sześć lat później wszystko się zmieniło.
Lidka zaszła w ciążę po raz drugi. Od początku było ciężko: ciśnienie, cukier, migreny, zatrucie. Pół roku z dziewięciu spędziła w szpitalu. Poród był trudny, cesarka. Dochodziła do siebie długo. I wtedy przyszła na świat Hania. Tak samo zdrowa i silna jak starsza siostra. Tylko Lidkę jakby ktoś podmienił.
Pierwsze miesiące ja i babcia Wojtka, Barbara, pomagaliśmy, jak mogliśmy. Częściej zabierałem Zosię do siebie, żeby Lidka mogła skupić się na niemowlęciu. Barbara zostawała z nią w domu. Staraliśmy się nie wtrącać — myśleliśmy, że pomagamy. Ale pewnego dnia przypadkiem usłyszałem, jak Lidka ostro nakrzyczała na Zosię:
— Wynoś mi się z oczu! Już i tak mam cię dość!
Najpierw myślałem, że to przez nerwy, zmęczenie. Ale z dnia na dzień było tylko gorzej. Lidka przestała widzieć w Zosi córkę. Tylko przeszkodę. Drażniło ją wszystko — fryzura, spojrzenie, pytanie. „Zostaw”, „Nie zawracaj głowy”, „Nie mam czasu” — te słowa słyszała codziennie. Czasem nawet:
— Gdyby nie ty, byłoby mi łatwiej.
A raz, cicho, ale wyraźnie:
— Lepiej byś się w ogóle nie urodziła…
Zosia ma ledwie siedem lat. W tym wieku dziecko jest wyjątkowo wrażliwe. Niedługo idzie do pierwszej klasy, potrzebuje wsparcia. A zamiast tego mieszka w domu, gdzie kochana jest tylko jedna — młodsza. Mała, pulchna, śmiejąca się Hania. A Zosia… Zosia już się nie uśmiecha.
Przestała się bawić. Przestała rysować. Tylko siedzi przy oknie albo chowa się w kącie z książką. Ale najgorsze są jej słowa, od których krew mi w żyłach marznie:
— Dziadku, po co urodziła się Hania? Lepiej było bez niej. Gdyby jej nie było, mama by mnie znów kochała…
Próbowałem rozmawiać z Lidką. Nie raz. Głaskałem, potem cisnąłem. Mówiłem, że tak nie wolno. Że dzieciom nie można pokazywać, że jedno jest ważniejsze. Że starsza też potrzebuje czułości. Odprawiała mnie:
— Zosia ma siedem lat, już duża. Wszystko ma. Nie musi, żebym ją ciągle tuliła. Młodsza potrzebuje więcej.
Ależ nie! Ona potrzebuje nie mniej, może nawet więcej — bo czuje, że stała się „niepotrzebna”. Wojtek próbował interweniować. Kocha obie córki, ale w Lidce coś się zepsuło. Nie chce słuchać. Mówi, że wszyscy są przeciwko niej. Że „Zosia manipuluje”, że „wszyscy jej współczują”.
A dziewczynka chudnie. Gasnie. I coraz częściej pyta to samo:
— Dziadku, mogę zamieszkać z tobą?
I wiecie co? Już niemal podjąłem decyzję. Bo dłużej nie można czekać. Bo nie mogę patrzeć, jak moja wnuczka umiera od obojętności własnej matki. Jeśli Lidka się nie opamięta — zabiorę Zosię. Nawet przez sąd. Bo dzieciństwo z takim bólem to rana, której się nie zagoi. A ja chcę, żeby moja wnuczka pamiętała nie tylko to, jak jej nie kochano. Chcę, żeby w jej życiu została choć trochę miłości. Prawdziwej. Dziadkowej.
