Moja teściowa to bardzo surowa kobieta, była szefowa, która zawsze miała wszystko pod kontrolą. Jej syn Daniel i ja spotykaliśmy się od około roku, studiując razem. Ja mieszkałam w akademiku, nie miałam nikogo, jestem wychowanką domu dziecka, a mieszkanie miałam dostać dopiero po ukończeniu studiów.
– Wyjdź za mnie – zaproponował Daniel, kiedy byliśmy na trzecim roku. – Nie martw się, moja mama ma duże mieszkanie, jest też drugie mieszkanie po mojej babci. Teraz jest puste, więc będziemy mieli gdzie mieszkać.
Nie wszystko jednak było tak, jak oczekiwał Daniel. Jego matka od razu mnie nie polubiła, a kiedy dowiedziała się, że jestem sierotą, jej oburzenie nie miało granic.
– Jesteś szalony, prawda synu? Czy się mylę? – powiedziała teściowa z oburzeniem. – Kogo zamierzasz poślubić? Ją?! Dobrze, dobrze. Nie licz na mnie, nie wezmę do domu kogoś obcego. I nie wpuszczę Was do mieszkania babci.
Daniel wziął mnie za rękę i wyszliśmy. Postanowiliśmy wynająć małą kawalerkę i sami ją opłacać. Żyło nam się bardzo ciężko – każdego dnia studiowaliśmy, a wieczorem pracowaliśmy. Wszystkie pieniądze szły na opłacenie czynszu, więc bochenek białego chleba i butelka jogurtu były często naszym jedynym posiłkiem dnia. Ale wytrwaliśmy, skończyliśmy studia, dostałam małe mieszkanie komunalne i tam zamieszkaliśmy. Później oboje dostaliśmy pracę z umową. Życie stawało się coraz lepsze, a ja trzy lata po ślubie zaszłam w ciążę. Przez cały ten czas matka mojego męża i ja nie miałyśmy żadnego kontaktu. Wymazała też z życia swojego zbuntowanego syna. Nawet narodziny wnuka nie zmiękczyły jej serca.
Na nasze zaproszenie odpowiedziała:
– Nie potrzebuję wnuków o tak złej genetyce! Możesz urodzić ich nawet dziesięć, nie obchodzi mnie to.
Nasz syn dorastał zdrowy i był bardzo bystrym chłopcem. Po odbyciu urlopu macierzyńskiego wróciłam do pracy. Byłam bardzo zmęczona, nie stać było nas na opiekunkę, więc godziłam pracę z dzieckiem, które odbierałam ze żłobka.
– Pogodziłem się z matką – mój mąż mnie zaskoczył wiadomością. – Powiedziała, że mogę do niej przyjść, ale ona nie chce widzieć Ciebie i naszego syna.
Nie martw się, jestem pewien, że stopniowo wszystko będzie dobrze i Wasze relacje też się poprawią. Było mi przykro – tłumaczyłam sobie, że najpewniej nie chce ingerować w nasz związek, ale z jakiegoś powodu towarzyszyło mi wciąż złe przeczucie. Otóż tak się nie robi: osobno syn, osobno synowa i wnuk. Wkrótce zdałam sobie sprawę, że miałam rację. Daniel coraz częściej zostawał dłużej w pracy, a potem w ogóle nie przychodził na noc.
– Zostałem z mamą, potrzebowała mojej pomocy – wyjaśniał za każdym razem, a nawet zaczął przeklinać, że go o coś podejrzewam.
Dwa tygodnie po tym incydencie, kiedy Daniela nie było w domu, zadzwonił dzwonek do drzwi. Moja teściowa stała w progu i uśmiechała się sarkastycznie.
– Spójrz – powiedziała, wręczając mi stos zdjęć. – Mój syn oszalał. Mam nadzieję, że zgodzisz się na szybki rozwód!
Zdjęcia przedstawiały mojego męża z inną kobietą. To, co zobaczyłam, nie pozostawiało wątpliwości. Swoją kochankę zapraszał do mieszkania pozostawionego przez babcię, do tego samego, do którego kiedyś teściowa nie pozwoliła nam się wprowadzić.
– Tak, dałam mu klucz – powiedziała triumfalnie matka mężczyzny. – Umawia się z dobrą dziewczyną, córką moich znajomych. Zainstalowałam kamerę w mieszkaniu, bo mój syn nie śmiał Cię opuścić.
Wtedy mój syn wyszedł z pokoju i swoimi małymi oczkami spojrzał z ciekawością na nieznajomą.
Teściowa zerknęła na chłopca z niesmakiem i dodała:
– Otrzymasz alimenty, zgodnie z prawem, nie martw się. Daniel sam wystąpi o rozwód. Nie, nie przyjdzie po rzeczy. Kupię nowe ubrania dla mojego syna, znacznie lepsze od tych, które posiadał do tej pory.
Tego wieczoru niosłam niekończące się torby na wysypisko. Wyrzuciłam wszystko – do ostatniej koszulki. Zaciskając oczy pełne łez nosiłam bez wytchnienia. Później posprzątałam generalnie całe mieszkanie. Rozwiedliśmy się kilka miesięcy później, a ja nie starałam się o alimenty. Po rozwodzie Daniel nie próbował nawet zobaczyć syna. Minęło pięć lat, mam szczęśliwą rodzinę, nowego męża, a mój syn nazywa tatą zupełnie innego mężczyznę.
Wczoraj moja była teściowa czekała na mnie przed blokiem.
–Nie mam już nikogo – płakała. – Tydzień temu mój Daniel zmarł na serce. Jego nowa żona, jak się okazało, bawiła się nim od dawna i tylko go wykorzystała. Oto wdzięczność! Daj mi szansę zobaczyć mojego wnuka. Jest jedyną osobą, jaka mi została po moim chłopcu.
– Nie – powiedziałam. – Nic Ci nie zostało z Daniela. Moje dziecko ze złą genetyką ma babcię, a nawet dziadka, a także ojca i wujków z ciotkami. A Ty będziesz miała tylko swoją podłość i, przepraszam, głupotę. Nie wchodź w nasze życie. Był czas, kiedy Ty nie potrzebowałaś mnie i mojego dziecka, a teraz my nie potrzebujemy Ciebie.
Nie było mi żal tej kobiety. Kiedyś zrobiła wszystko, by rozdzielić mnie z mężem i pozbawić dziecka ojca. Każdy z nas dostaje to, na co zasłużył.
