Teściowa podjęła decyzję, że zamieszka w moim mieszkaniu, a swoje odda mojej córce.
Mój mąż, Michał, wychowywał się w licznej rodzinie w sercu Krakowa. Teściowa rodziła jedno dziecko po drugim, aż wreszcie przyszedł na świat jej oczko w głowie córka. Dziwna metoda na zapewnienie sobie opieki na starość, ale to nie moja sprawa.
Gdy brałam ślub, byłam przekonana, że trafiłam jak ślepa kura w ziarno. Michał wydawał się odpowiedzialny, odważny, stanowczy. Znał znaczenie słowa rodzina, lecz rozstanie z matką i młodszą siostrą, Antoniną, było dla niego niemal niemożliwe. Teściowa nigdy szczególnie nie dbała o swoich synów, za to przyszłość córki zawsze stawiała na pierwszym miejscu.
Antonina miała dziesięć lat, gdy poznałam rodzinę Michała. Na początku mi to nie przeszkadzało, ale po paru latach zauważyłam, jak bardzo jej wybryki wpływają na wszystkich wokół. Nie chciała się uczyć, zadawała się z szemranymi chłopakami, a mój mąż za każdym razem musiał ją ratować z kłopotów. Potrafiła zadzwonić do niego nawet w środku nocy.
Miałam nadzieję, że Antonina dorośnie, wyjdzie za mąż i wreszcie się od nas uwolni. Nic z tych rzeczy! Gdy w końcu postanowiła wyjść za mąż, teściowa namówiła wszystkich braci, by dorzucili się do wesela, bo sama nie miała grosza przy duszy. Mąż Antoniny okazał się biedny jak mysz kościelna, więc młode małżeństwo zamieszkało z teściową w małym mieszkaniu.
Dwoje dzieci troje Teściowa w końcu pojęła, że życia w takich warunkach nie da się długo ciągnąć. Wpadła więc na genialny, jak jej się zdawało, pomysł sama zamieszka z nami, a Antoninie odda swoje M3. Problem w tym, że mieszkanie, do którego się wprowadzi, kupiłam za własne pieniądze, a mój mąż nie dołożył nawet złotówki. Co więcej, jemu taka sytuacja wcale nie przeszkadza! Tłumaczy mi mama ci pomoże, przynajmniej nie będziesz sama.
Nasze mieszkanie ma tylko dwa pokoje. Nie mam ochoty rezygnować z własnej wygody i dzielić swojego kąta z kimś innym. Teściowa jest święcie przekonana, że mamy obowiązek ją przyjąć, bo Michał to jej pierworodny syn i powinien dbać o dobro rodzica.
Kocham męża, o rozwodzie nie ma mowy, ale jak mam mu przemówić do rozsądku? Jak wytłumaczyć, że życie pod jednym dachem z jego matką to dla mnie prawdziwy koszmar? Może ktoś z was potrafi mi doradzić, co zrobić…
