Wiesz co, muszę Ci się wygadać, bo już nie mam siły i nie wytrzymuję z tym wszystkim. Moja teściowa robi wszystko, żeby rozwalić nasze małżeństwo, a najgorsze jest to, że mój mąż totalnie nie wierzy w to, co się dzieje.
Jak wychodziłam za Michała, byłam naprawdę szczęśliwa. On to taki dobry chłopak, troskliwy, zawsze szanujący mnie, wspierający w każdej sytuacji. Naprawdę myślałam, że wygrałam los na loterii, no ale wiadomo, życie to nie bajka i Niestety, teściowa od początku bardzo mieszała. Jak ją pierwszy raz poznałam, to już czułam, że dogadamy się jak pies z kotem wiecznie wszystko kontrolować chciała, narzucała swoje swojskie porządki i zero dystansu.
Całe szczęście uzgodniliśmy z Michałem, że nie wchodzimy w układ z mieszkaniem u niej pod jednym dachem. Wynajęliśmy sobie swoje dwa kąty w Poznaniu i odetchnęłam z ulgą. I akurat wtedy tata zachorował. Nowotwór wszystko poszło tak szybko, że nawet się nie obejrzałam, jak zostałam sama z rodzinnym domem na małej wsi pod Lesznem.
Z Michałem doszliśmy do wniosku, że to dobry moment na zmianę przenieśliśmy się na wieś, bo oboje zawsze pragnęliśmy własnego ogródka, sadu, a dla Michała praca przy ziemi to był czysty relaks. Mnie też to kręciło.
Minęło parę miesięcy, już się zaczęliśmy przyzwyczajać i korzystać z uroków naszej nowej codzienności. I wtedy przyjechała jego mama, pani Halina. Ledwie przekroczyła próg, zaczęła rozglądać się po kątach, oceniać wiesz jak to wygląda Nagle z tekstem, że ten dom to właściwie powinien być jej, bo ona też pochodzi ze wsi i lepiej się orientuje w takich sprawach. Sugeruje nam, że powinniśmy wrócić do miasta, a nam się dostanie najwyżej pokój gościnny w mieszkaniu po niej w Poznaniu. Wiesz, szczęka mi opadła, odmówiłam jej od razu. Normalnie zrobiła taką scenę, że sąsiedzi wszystko słyszeli, trzasnęła drzwiami i wyjechała obrażona.
I słuchaj na tym się nie skończyło. Następnego dnia dzwoni do mnie Michał, poddenerwowany, i zaczyna gadkę, że niby wydarłam się na jego matkę, że ponoć ją upokorzyłam, że powinnam ją przeprosić. Okazało się, że ta kobieta naopowiadała mu bzdur, że jej nie szanuję, że na nią krzyczałam A ja normalnie mam serce w gardle, nie wiem co mam mu powiedzieć, żeby zrozumiał, co się tu wyprawia. Czuję się tak, jakbym to ja była winna wszystkiemu, a tak strasznie chciałabym, żeby zobaczył, jak jest naprawdę
No i opowiadam Ci to wszystko, bo już czasem nie wiem, czy to ja zwariowałam, czy to świat do góry nogami stoi.
