Moja synowa nawet herbaty dobrze zaparzyć nie potrafi. A jej gotowanie to istna masakra – mówiła teściowa, obierając ziemniaki i wkładając je do słoików.
— Po co obierasz tyle ziemniaków i pakujesz je do trzylitrowych słoików? I po co cały garnek barszczu, skoro mieszkasz sama? – zapytałam moją przyjaciółkę.
— To wszystko dla syna. Żal mi go – odpowiedziała, ciężko wzdychając. – Jego żona nawet herbaty nie umie zrobić jak należy. A co dopiero mówić o jedzeniu – albo podgrzewa mrożonki w mikrofalówce, albo zamawia gotowe dania. Zawsze coś przesolonego, tłustego, niezdrowego… A on przecież nie jest z żelaza. Żołądek to nie wieczność. Więc przygotowałam sałatkę, ugotowałam barszcz, ziemniaki w słoikach. Niech chociaż raz zje po ludzku, coś domowego. Wróci z pracy, otworzy słoik – i zupa gotowa. Albo mięso z ziemniakami na patelnię rzuci – szybko i smacznie.
Teraz opowiem tę historię od swojej strony. Może wtedy lepiej zrozumiecie.
Nie jestem z tych teściowych, które wścibiają nos w każdy zakamarek życia dzieci. Nie mieszam się. Mój syn sam wybrał sobie żonę. Wydaje się spokojna, grzeczna. Ale… gotować nie potrafi. Co gorsza – nie chce się nauczyć. Jej zdaniem: oboje pracujemy, więc domowe obowiązki dzielimy po równo. Gotujemy razem. Teoretycznie słusznie. Ale w praktyce? Zupka chińska, smażone pierogi i sosy z torebki.
Ciągle gdzieś pędzą. Wszystko w biegu. Szybko zjeść, szybko się położyć. Dokąd tak się spieszą? Na Instagram? Na TikToka? Przecież nawet dzieci nie mają. Dlaczego nie przygotować normalnej kolacji? Dlaczego nie zatroszczyć się o siebie nawzajem?
Spytacie: skąd to wszystko wiem, skoro się nie wtrącam? Otóż stąd. Mój syn zaczął częściej mnie odwiedzać. Przychodzi i prosi o jedzenie. Tak po prostu, mimochodem: „Mamo, masz coś do przegryzienia?” Najpierw myślałam, że rozpuszcza się na moim barszczu. Aż w końcu spytałam wprost: „A ty u siebie w domu w ogóle coś jesz?”
I się przyznał. Owszem, gotują. Czasami. Ale głównie zamawiają. Szybko, niesmacznie i drogo. Byłam u nich kilka razy – wszystko smaczne, ładnie podane… Ale, jak się okazało, to wszystko z restauracji. Podgrzeją, rozłożą na talerze – i obiad gotowy.
O mało się nie rozpłakałam. Mój syn to wprawdzie nie książę, ale jednak mężczyzna, który pracuje po dziesięć godzin, wraca do domu i je bułkę z parówką. A ona? Jako przyszła matka, tak będzie karmić dziecko? Burgery z kartonu?
Nie, nie chcę się narzucać. Nie będę jej uczyć gotować – już za późno. Jeśli jej matka tego nie zrobiła, ja tym bardziej nie dam rady. Tylko relacje popsuć. Po co mi to?
Więc robię inaczej. Obieram ziemniaki, gotuję mięso, pakuję do słoików. Przyniesie do domu – zje. Ja po pracy mam czas. Co mam robić, seriale oglądać? Wolę barszcz ugotować. To nie wyczyn, nie kopalnia. Po prostu troska. Matczyna.
Może powiecie, że nie powinno się tak pomagać. Że on już dorosły. Ale kiedy stoi na progu, głodny, zmęczony – moje serce nie wytrzymuje. Jestem matką. I nie rozumiem tych nowych kobiet. Gotowanie to nie upokorzenie, nie katorga. To miłość. Zwyczajna, ciepła, codzienna.
A ja, widocznie, po prostu się starzeję. I nie nadążam za tym nowym światem, w którym dostawa jest bliższa niż garnek.
