Moja matka udaje chorą, żeby nie pracować i żyje na nasz koszt.
Moja matka nigdy nie miała ochoty pracować. Dopóki żył mój ojciec, nie musiała się tym przejmować on zajmował się wszystkim, zarabiał pieniądze, a ona zostawała w domu, ciesząc się rolą gospodyni. Ale teraz, po jego śmierci, wydaje się uważać, że to na mnie i moją żonę spada obowiązek utrzymywania jej. A my się na to nie zgadzamy.
Mama wyszła za mąż bardzo młodo miała zaledwie 19 lat. Ojciec, starszy od niej o sześć lat, miał już dyplom, stałą pracę i zarabiał wystarczająco, by utrzymać rodzinę bez problemu.
Uwielbiała opowiadać ich historię miłosną, jakby to była baśń miłość od pierwszego wejrzenia, spojrzenie, które zmieniło wszystko, nagła pewność, że to ten jedyny.
Wierzyłem w to do piętnastego roku życia. Wtedy zrozumiałem prawdę: moja matka nigdy nie chciała się uczyć ani robić kariery. Małżeństwo było dla niej idealnym rozwiązaniem, biletem do łatwego życia bez odpowiedzialności.
Szybko zaszła w ciążę, urodziła mnie i ogłosiła, że chce zajmować się mną na pełen etat żadnego przedszkola, niań, pomocy z zewnątrz. Ojciec, opiekuńczy i dumny, że może jej to zapewnić, zgodził się bez słowa.
Nigdy nie postawiłem stopy w przedszkolu, ale nie byłem trudnym dzieckiem. Matka zostawiała mnie w piaskownicy, a ja bawiłem się sam. Dawała mi zabawki i mogłem spędzać godziny, nie przeszkadzając jej.
Nigdy nie próbowała się dokształcać, czegoś nauczyć. Żadnego dyplomu, żadnych umiejętności, ani jednego dnia pracy poza domem. Zawodowa gospodyni domowa jak sama mówiła z dumą.
Nigdy nie krytykowałem jej stylu życia. Skoro ojciec to akceptował, nie moja sprawa.
Ale gdy umarł, jej świat się zawalił. Nie zajęła się pogrzebem, formalnościami leżała w łóżku, wpatrzona w sufit, powtarzając w kółko: Jak ja teraz przeżyję? Co ja zrobię?
Na początku myślałem, że to prawdziwa żałoba. Z czasem zrozumiałem: nie chodziło o stratę ojca, lecz o utratę finansowego bezpieczeństwa.
Ojciec zostawił jej jakieś oszczędności, ale było jasne, że pieniądze nie starczą na zawsze.
Pół roku po jego śmierci wpadła na genialny pomysł: sprzedać nasze trzypokojowe mieszkanie i kupić dwa mniejsze jedno dla niej, drugie dla mnie. Ale moje miało być wynajmowane, żeby żyła z czynszu.
W jej głowie to było idealne rozwiązanie. W rzeczywistości złudzenie. Pieniądze ze sprzedaży nigdy nie starczyłyby na dwa mieszkania. A nawet gdyby dlaczego miałbym poświęcać swoją przyszłość, żeby ona dalej nic nie robiła?
Ja i moja żona spłacamy już kredyt mieszkaniowy. Nie stać nas na utrzymywanie kogoś jeszcze. Powiedziałem jej wprost: Mamo, jesteś dorosła. Czas zacząć pracować.
Protestowała, ale w końcu znalazła pracę w osiedlowym sklepie. I wtedy zaczęła się tragedia.
Każdy telefon to było narzekanie: Jestem wykończona! Bolą mnie nogi! Nie dam rady!
Co tydzień płakała, błagając o pomoc, mówiąc, że już nie wytrzyma.
Potem, tej zimy, miała wypadek poślizgnęła się na lodzie i złamała nogę. Dwa miesiące w gipsie, unieruchomiona. Oczywiście, pracodawca ją zwolnił. I kto musiał przejąć obowiązki?
My.
Płaciliśmy jej czynsz, jedzenie, leki. Co innego mogliśmy zrobić?
Ale gdy wyzdrowiała, nagle odkryła u siebie kolejne choroby.
Nadciśnienie. Migreny. Bóle pleców. Zawroty głowy. Każdą możliwą dolegliwość albo przynajmniej tak twierdziła.
Lekarze robili badania. Nic poważnego. Ale grała swoją rolę tak przekonująco, że dalej dawaliśmy jej pieniądze, czując się winni na myśl, że zostawiamy ją samą.
Aż powiedziałem: dość.
W tym miesiącu przekroczyłem granicę. Zapłaciłem jej rachunki, dałem 5000 złotych i powiedziałem: To ostatni raz. Od teraz radź sobie sama.
Wybuchnęła płaczem, nazwała mnie niewdzięcznym synem, oskarżyła o porzucenie.
Ale szczerze? Mam to gdzieś. To zdrowa kobieta. Jeśli nie chce pracować, niech znajdzie sobie bogatego mężczyznę. W wieku 55 lat wciąż wygląda na to wystarczająco dobrze.
Więc powiedzcie czy jestem zbyt surowy? Czy wreszcie podjąłem dobrą decyzję?
