Moja matka jest ciężko chora, a ja nie odczuwam z tego powodu żadnych emocji. Zasłużyła na to.
W naszym bloku mieszka starsza pani o imieniu Wanda. Zawsze była dla wszystkich życzliwą sąsiadką, gotową pomóc zarówno radą, jak i czynem. Gdy moja matka zachorowała, Wanda często przychodziła do nas, by ją pilnować, gdy byłam w pracy lub zajmowałam się dziećmi. Opiekowała się moją mamą, pomagała w domu, i dzięki jej trosce stan zdrowia matki się poprawił.
Jednak po pewnym czasie sama Wanda poważnie zachorowała. Jej stan okazał się znacznie gorszy i musiała trafić do szpitala. Do tego momentu byłam przekonana, że Wanda jest samotna, że nie ma ani dzieci, ani rodziny. Okazało się jednak, że ma dużą rodzinę: syna, który zajmuje wysokie stanowisko w korporacji, córkę – odnoszącą sukcesy bizneswoman, i kilkoro wnucząt. Wszyscy żyją w dostatku, ale przez cały czas, gdy byliśmy sąsiadami, nigdy nie widziałam, aby ktoś z nich ją odwiedzał.
Gdy Wanda trafiła do szpitala, jej córka pojawiła się, by zebrać dla niej potrzebne rzeczy. Spotkałam ją w klatce schodowej i zaproponowałam pomoc, chciałam podzielić się swoim doświadczeniem w opiece nad chorym. Ale jej odpowiedź mnie zszokowała:
— To nie moja sprawa. Przyniosłam to, co kazał lekarz, więcej niczego nie trzeba. Niech podziękuje, że w ogóle przyjechałam.
Byłam oszołomiona takim chłodem. Jak można tak traktować własną matkę? Przynieść rzeczy z listy i wyjść, nie okazując ani odrobiny współczucia.
Każdego dnia po pracy odwiedzałam Wandę w szpitalu, starałam się ją wspierać, opowiadałam nowinki, próbowałam dodać otuchy. A potem wracałam do domu i nie mogłam przestać myśleć o jej córce i jej obojętności.
Moja matka, dowiedziawszy się o tym, powiedziała:
— Nie znasz ich rodzinnych relacji. Może nie bez powodu dzieci się od niej odsunęły.
— Ale to przecież jej matka, cokolwiek by nie było.
— Gdyby wszyscy myśleli jak ty, świat byłby znacznie lepszy.
Te słowa dały mi do myślenia. Rzeczywiście, nie zawsze znamy całą prawdę o cudzych rodzinach, o tym, jakie tam panowały stosunki, jakie ukryte rany i urazy noszą w sobie. Ale mimo wszystko trudno mi zrozumieć i zaakceptować taką obojętność wobec osoby, która dała ci życie. Życie uczy nas, że miłość i szacunek zbyt często traktujemy jako coś oczywistego – dopóki nie stracimy szansy, by je okazać.
