Ludmiła Kowalska stała przy oknie i patrzyła na sąsiednią posesję, gdzie młoda kobieta rozwieszała pranie na sznurku. Obca kobieta w domu, który powinien był należeć do niej. W domu, gdzie dorastała, gdzie minęła jej młodość, gdzie umarła matka.
Ludka, co ty tam tak zastygła? zawołała młodsza siostra Halina, wchodząc do kuchni z siatkami z Biedronki. Herbata całkiem wystygnie.
Tylko patrzę westchnęła Ludmiła, odchodząc od okna. Jak ona tam sobie gospodaruje.
Przestań się męczyć Halina zaczęła wyładowywać zakupy na stole. Co się stało, to się nie odstanie.
Tobie łatwo mówić. Ty masz swoje mieszkanie, a ja wiszę ci na karku.
Nie pierdol głupot. Wiesz, że mi nie ciążysz.
Ludmiła usiadła przy stole i wzięła ostudzoną filiżankę. Herbata była gorzka, bez cukru oszczędzały. Od kiedy straciły dom, pieniędzy zaczęło brakować jak nigdy. Emerytura mała, a żyć trzeba było we dwie.
Halinka, pamiętasz, co mama mówiła o testamencie? spytała, mieszając łyżeczką.
Pamiętam. Mówiła, że dom będzie po połowie nasz.
Właśnie. Po połowie. A wyszło, że wszystko poszło dla tej Weroniki.
Halina ciężko opadła na krzesło. Temat testamentu bolał obie siostry jak niezagojona rana.
Ludka, przecież tysiąc razy o tym gadamy. Mama w ostatnich latach nie ogarniała. Alzheimer, mówili lekarze.
Ale testament podpisywała nie sama! Był notariusz, świadkowie. Jak mogli pozwolić, żeby chora kobieta wszystko obcej oddała?
Weronika nie jest obca. Wychowała mamę, kiedy chorowała.
Wychowała! prychnęła Ludmiła. Parę miesięcy pochodziła, leki podawała. A my co, trzydzieści lat się mamą nie opiekowałyśmy?
Halina milczała. Obie wiedziały, że to niesprawiedliwe, ale nic już nie dało się zmienić. Przegrały sprawę w sądzie, dom przeszedł na Weronikę daleką krewną, która pojawiła się w ich życiu dopiero pod koniec.
Dzwonek do drzwi przerwał ich rozmyślania.
Ja otworzę wstała Halina.
W przedpokoju rozległy się głosy, a potem do kuchni weszła ich siostrzenica Kinga córka zmarłego brata.
Cześć, ciociu Ludko, ciociu Halinko pocałowała je w policzek. Jak leci?
Jakoś się ciągnie odparła Ludmiła. A ty? Praca daje radę?
Spoko. Zbieram się na urlop nad morze. Chciałam spytać, może pieniądze potrzebujecie? Mogę trochę pomóc.
Halina i Ludmiła wymieniły spojrzenia. Kinga zawsze była dobrą dziewczyną, ale teraz jej oferta zabrzmiała wyjątkowo wzruszająco.
Dzięki, Kinguś powiedziała Halina. Na razie damy radę.
No dobra, ale jak coś, to mówcie, nie krępujcie się. A tak w ogóle, to mam newsa. Pamiętacie Weronikę, co dostała dom po babci?
Ludmiła zesztywniała.
Oczywiście. Co z nią?
No bo ona sprzedaje dom! Wczoraj widziałam ogłoszenie w necie. Chce cztery miliony.
Co?! Ludmiła zerwała się z krzesła. Sprzedaje?!
No. Mówi, że dom stary, remont drogi, a jej w mieście mieszkanie potrzebne.
Nie może być szepnęła Halina. Mama zawsze mówiła, że dom ma zostać w rodzinie.
Jaka teraz rodzina gorzko się uśmiechnęła Ludmiła. Obca baba dostała spadek i robi, co chce.
Kinga niepewnie przestępowała z nogi na nogę.
Ciociu Ludko, może byście do niej poszli? Pogadali? Może się zgodzi sprzedać wam taniej?
Za co kupować? załamała ręce Ludmiła. Ja mam emeryturę dwa tysiące, Halina dwa i pół. Skąd weźmiemy cztery miliony?
Może jakiś kredyt?
W naszym wieku kredyt? Ja mam sześćdziesiąt osiem, Halina sześćdziesiąt cztery. Kto nam da pieniądze?
Kinga westchnęła.
Szkoda strasznie. Dom był fajny, duży.
Był powtórzyła jak echo Ludmiła.
Po wyjściu siostrzenicy siostry długo siedziały w ciszy. Za oknem zachodziło słońce, malując kuchnię na złoto.
Wiesz co odezwała się nagle Ludmiła. Pójdę do niej. Do tej Weroniki.
Po co? zdziwiła się Halina.
Pogadam. Może sumienie się w niej obudzi.
Ludka, nie rób tego. Tylko się zdenerwujesz.
A co mam do stracenia? Dom i tak nie mój.
Następnego ranka Ludmiła założyła najlepszą sukienkę i poszła do rodzinnego domu. Niedaleko było, tylko dwa przecznice dalej, ale każdy krok przychodził z trudem.
Dom wyglądał zaniedbany. Płot się pochylał, furtka skrzypiała, w ogrodzie królowały chwasty. Ludmiła boleśnie skrzywiła się, przypominając sobie, jak zadbany był ten teren za czasów matki.
Zapukała do drzwi. Otworzyła Weronika kobieta koło czterdziestki, pulchna, z niezadowoloną miną.
A, to wy powiedziała, rozpoznając Ludmiłę. Czego chcecie?
Dzień dobry, Weroniko. Mogę z wami porozmawiać?
O co chodzi?
Wpuśćcie, proszę. Na dworze niewygodnie.
Weronika niechętnie wpuściła ją do środka. W przedpokoju śmierdziało stęchlizną i brudnymi naczyniami. Ludmiła z bólem rozpoznawała znajome ściany, teraz obdrapane i zaniedbane.
Chodźcie do kuchni burknęła Weronika.
Kuchnia była w strasznym stanie. Wszędzie leżały brudne naczynia, na kuchence stały zatłuszczone garnki, okna były pozaklejane taśmą.
Siadajcie skinęła Weronika na krzesło. Tylko szybko, bo nie mam czasu.
Ludmiła ostrożnie usiadła.
Weroniko, słyszałam, że sprzedają państwo dom.
No i co z tego?
Rozumiecie, to dom naszego dzieciństwa. Ja i siostra tu dorastałyśmy, rodzice tu żyli. Dla nas to miejsce jest bardzo ważne.
I co mi z tego?
Może sprzedaliby nam? Wiem, że pieniędzy mamy mało, ale mogłybyśmy się umówić na raty…
Weronika parsknęła śmiechem, ale był to śmiech nieprzyjemny, złośliwy.
Raty! Od emerytek bez grosza! Wy
