Moja córka jest jak pobita, załamana, tylko płacze i patrzy w ziemię
Mam syna i córkę, ja sama teraz jestem wdową. Ich ojciec doczekał się wnuków, ale umarł smutny, bo żadne z naszych dzieci nie chciało wziąć ślubu i miało nieślubne dzieci.
Mamy wielu krewnych, przestrzegamy tradycji wiary katolickiej i uważamy, że małżeństwo jest niezbędne do wspólnego, szczęśliwego życia. Każda moja próba zmiany ich decyzji kończyła się drwinami, że to archaizm i przestarzałe wierzenie, że małżeństwo może scalić rodzinę. Powtarzali, że bez papierka czy kościoła też się kochają i nic tego nie zmieni. Na moje nieszczęście życie potwierdziło moją rację w najstraszniejszy sposób.
Pewnego ranka moja córka zadzwoniła do moich drzwi wcześnie rano z walizką w ręku, z niemowlęciem w wózku i trzyletnią córeczką trzymającą się jej spódnicy.
– Mamo, zostanę u Ciebie kilka dni z dziećmi. Jurek mnie wyrzucił z mieszkania, bo znalazł sobie inną kobietę! – wybuchła płaczem.
– Jak to Cię wyrzucił? Ty nie jesteś psem ani kotem, żeby Cię wyrzucać! A te słoneczka, które mu urodziłaś… Zaraz dam mu nauczkę! – groziłam. Jednak potem przytuliłam ją, pocałowałam i przez kilka dni nie rozmawiałyśmy na ten temat.
Skończyła studia nauczycielskie, ale ani jednego dnia nie pracowała, bo jej Jurek chciał mieć gosposię w swoim drogim domu w Warszawie.
– Nie chcę, żeby kobieta pracowała! – mówił – Chcę, żeby było przytulnie, jedzenie było świeże i domowe, a nie takie ze sklepu. Moje koszule mają być uprane i prasowane, a dzieci zadbane. Zarabiam wystarczająco dużo, żeby moja ukochana nie musiała szarpać sobie nerwów w pracy…
Przyjęłam pod swój dach chłopca, który uciekł od biednej rodziny
Potajemnie zadzwoniłam do niego. Zapytałam, jak zamierza dalej postępować. Odpowiedział, że jego serce należy teraz do innej kobiety, ale na dzieci będzie płacić tyle, ile ustali sąd i ani złotówki więcej. O mojej córce powiedział, żeby wychowywała dzieci i cieszyła się nimi na starość.
Pieniądze, które przysyła, to dokładnie 500 zł miesięcznie – już nawet moja emerytura jest wyższa! Z zasiłku ledwo dajemy radę wyżyć. Na dwoje dzieci potrzeba dużo środków, a ja jeszcze się leczę i moje leki są drogie.
Udawałam dumną, ale musiałam znowu do niego zadzwonić. Powiedział, że nic od niego nie dostaniemy, bo najwidoczniej chcemy go wykorzystać i odrzeć z pieniędzy. Odpowiedział, że nie ma zamiaru nas utrzymywać, a dzieci i moja córka to dla niego przeszłość, o której chce zapomnieć. Co więcej – teraz spodziewa się dziecko z nową żoną!
To jest moja smutna historia. Mam teraz 73 lata, a moja córka jest załamana i tylko płacze. Jestem pewna, że żałuje, że mnie nie posłuchała, kiedy nalegałam na ślub. To jest gwarancja, jeśli nie miłości do grobowej deski, to przynajmniej zobowiązań wobec potomstwa i podział majątku. Jak sobie poradzimy – nie wiem.
Apeluję jednak do wszystkich moich rówieśniczek: nalegajcie stanowczo na ślub, zwłaszcza jeśli macie córki! Ta „moda” na nie wiązanie się w sposób oficjalny jest szkodliwa.
Rodzina jest prawdziwa, gdy przestrzega się tradycji i zobowiązań wobec niej. Jak będą dorastać nasze wnuczki bez ojca? Czy znajdzie się mężczyzna, który pokocha moją córkę z dwojgiem dzieci? Czego ja dożyłam?!
Oby ta zachodnia moda, która przyszła do nas wraz z demokracją zniknęła! Według mnie takie wolne związki powinny być zakazane, inaczej nasz naród zostanie zniszczony.
