Słuchaj, mam dla ciebie historię, która wciąż mi leży na sercu. Moja ciotka Barbara zostawiła mi swój mały domek w Małopolsce, ale rodzice nie byli z tego zadowoleni. Chcieli, żebym go sprzedał, dał im kasę i zostawił sobie swoją część. Twierdzili jednogłośnie, że nie mam prawa do tego domu.
Czasem najbliżsi mogą okazać się wrogami. Trudno w to uwierzyć, ale moi rodzice po prostu mnie nienawidzą. Często mam wrażenie, że nie są moją prawdziwą rodziną. Z moją młodszą siostrą, Ludmiłą, jest zupełnie inaczej. Nie jesteśmy do siebie podobne, nie chcę być taka jak ona i w ogóle nie podoba mi się jej charakter, chociaż rodzice zawsze przedstawiali ją jako wzór do naśladowania.
Ludmiła dopiero od ósmej klasy w szkole i ciągle zachowuje się niegrzecznie wobec starszych, nie dba o siebie. Nie wiem, kogo mam naśladować Choć byłam najstarsza w rodzinie, Ludmiła kupuje nowe ciuchy, a ja noszę używane ubrania, które już nie chce nosić. Nikt nie wierzył, że naprawdę jesteśmy siostrami. Ja byłam grzeczna i zadbana, ona wulgarna i bez zahamowań. Kochana była tylko moja ciotka Barbara, siostry mojego taty. Nie miała własnych dzieci, więc opiekowała się mną i była mi bliższa niż rodzice czy siostra. Spędzałyśmy razem mnóstwo czasu i nauczyła mnie wszystkiego, co wiem. Czułam się przy niej bezpiecznie i nie chciałam wracać do domu.
Dziś mogę powiedzieć, że to ciotka Barbara mnie wyrosła. Była krawcową i przekazała mi swoją miłość do szycia. Zmarła, kiedy skończyłam szkołę, i zostawiła mi swój dom. To nie wytłumiło bólu po stracie ukochanej osoby, ale dziedzictwo stało się dla mnie jak prezent losu w końcu miałam szansę wyjść z tej pajęczyny i żyć spokojnie. Jedynym, co mnie niepokoiło, było to, że mój tata uważał się za bezpośredniego spadkobiercę domu. Liczyłam już na wielki skandal.
Obawy się potwierdziły, gdy rodzice i Ludmiła dowiedzieli się o wszystkim. Chcieli, żebym sprzedał dom, oddał im pieniądze i zostawił sobie tylko część. Mówili jednogłośnie, że nie mam do niego prawa. Gdy zobaczyli, że ich argumenty mnie nie przekonują, zaczęli wywoływać litość, przypominając, że jesteśmy rodziną. Wtedy naprawdę przypomnieli sobie o więziach rodzinnych.
Moje zdanie jest proste: tak, sprzedam dom, ale tylko po to, by kupić nowy, jak najdalej od nich. Nawet z bronią w ręku nie zdradzę im mojego nowego adresu. Zasługuję na szczęśliwe życie bez ich ciągłego wtrącania się. Chcę to skończyć jak najszybciej i zacząć nowy rozdział.
