Mój związek z byłą żoną zakończył się na sali sądowej w Warszawie. Nie chcę rozstrzygać, kto ponosi większą winę, bo w małżeństwie zawsze odpowiedzialność jest podzielona. Tak już jest każdy dokłada swoje cegiełki do popełnianych błędów.
Faktem jednak pozostaje, że moja druga żona, Małgorzata, znalazła sobie kochanka. Był to bogaty przedsiębiorca, który osiedlił się w Krakowie dawno temu, a niedawno otworzył tutaj małą kawiarnię przy Rynku. Początkowo Małgorzata ukrywała swój romans z nim, ale w końcu przestało im na tym zależeć chodzili razem po mieście, jakby nic się nie stało.
Pewnego dnia przyszła do mnie i oznajmiła, że składa pozew o rozwód, żądając ode mnie połowę mieszkania. Liczyła, że wywoła u mnie oburzenie albo strach, jednak mieszkanie kupiłem wyłącznie za moje własne, ciężko zarobione złotówki. Małgorzata przez dwa lata tu mieszkała, lecz to tyle nie dołożyła ani grosza, a teraz śmie składać roszczenia.
Przyjąłem to spokojnie jak człowiek, który już doświadczył podobnych niespodzianek. Nie próbowałem jej powstrzymywać ani przekonywać, żeby nie szła do sądu. Po prostu czekałem, aż przegra sprawę i zapłaci opłatę sądową. Miałem już przecież negatywne doświadczenia z pierwszą żoną, Anną. Proces z nią ciągnął się niemal cztery lata w sądzie okręgowym. Każda rozprawa kończyła się kłótnią i przepychankami słownymi prawdziwa polska telenowela.
Ostatecznie Anna dopięła swego, mając wsparcie doskonałego adwokata. Pozwała mnie o połowę mojego majątku, włącznie z mieszaniem, które odziedziczyłem po ojcu w Lublinie. Skończyłem bez własnego kąta, z bagażem wspomnień i rozczarowań.
Ale tym razem z Małgorzatą byłem już dużo bardziej przezorny. Przed ślubem miałem mieszkanie, które własnoręcznie wyremontowałem, lecz zapisałem je na mojego brata, Michała. On jest osobą, której mogę ufać bez żadnych wątpliwości to rodzina, jak się mówi brat to brat. Gdy przyszła sprawa rozwodowa, okazało się, że formalnie nie posiadam żadnego majątku. Po pierwszym małżeństwie nauczyłem się, że żadna kobieta nie będzie w stanie mnie oszukać.
Z tej historii wyniosłem jedną rzecz życie uczy, żeby nie być naiwnym. W Polsce powtarza się, żeby dmuchać na zimne i ufać, ale z głową. Dziś wiem, że trzeba chronić swój dorobek, nawet jeśli wydaje się, że zaufanie wystarczy. W relacjach warto być rozważnym, bo własnych błędów nie naprawi się sentymentami.
