Mój teść był przekonany, że będziemy go wspierać na zawsze.
Mój mąż dorastał w ciepłej, kochającej rodzinie. Niestety, gdy jego tata miał 57 lat, zmarła jego żona. Oczywiście, dla teścia była to trudna sytuacja do przetrwania. Postanowiliśmy więc sprzedać jego mieszkanie, podzielić się pieniędzmi, a jego zaprosić do naszego domu, żeby mógł dojść do siebie i w jakiś sposób pogodzić się z żałobą. To była słuszna decyzja.
Wydawało nam się, że teść pozostanie z nami przez pół roku i potem kupi sobie własne mieszkanie, jednak rzeczywistość była inna. Bardzo polubił życie pod naszym dachem. Nie dorzucał się do rachunków czy zakupów. Ja gotowałam mu obiady, prałam ubrania, sprzątałam mu pokój a on tylko chodził do pracy. Cały czas miał jakby wakacje.
W taki sposób teść mieszka z nami już jedenaście lat. Z czasem zaczął nam nieustannie dawać rady, jak mamy żyć, wprowadzał własne zasady, mieliśmy tego serdecznie dość. W końcu zdecydowaliśmy, że kupimy mu dom pod miastem. Jest zdrowym człowiekiem, w sile wieku, spokojnie poradzi sobie sam.
Kupiliśmy mu dom, zadbaliśmy o wszystko, co jest mu potrzebne. Wtedy teść zaczął wymyślać historie o bólach serca i innych dolegliwościach. Ogólnie rzecz biorąc, wymyśla różne rzeczy tylko po to, żeby zostać z nami. A ja już tak nie chcę. Chcę w końcu odpocząć i być tylko z najbliższą rodziną. Jestem bardzo zmęczona. Co mam robić?
