Mąż mój wychował się w szczęśliwej, kochającej rodzinie. Jednak gdy jego ojciec miał 57 lat, będąca jego podporą żona nagle odeszła. Tamtego czasu nie sposób zapomnieć dla teścia było to przeżycie trudne do udźwignięcia. Po naradzie zdecydowaliśmy się sprzedać jego mieszkanie w Łodzi, podzielić wspólnie uzyskane pieniądze i zabrać teścia do naszego domu w Warszawie, by choć trochę pomóc mu przejść przez żałobę. Wydawało się to rozsądne.
Sądziłam, że teść zostanie z nami może z pół roku, z czasem kupi sobie własne mieszkanie i ruszy naprzód, ale bardzo szybko zadomowił się u nas. Za rachunki i zakupy nie dorzucał ani złotówki. Gotowałam mu obiady, prałam jego ubrania, a pokój zawsze pachniał czystością. On jedynie chodził do pracy. W gruncie rzeczy prowadził życie jak na wakacjach w uzdrowisku.
Tak minęło 11 lat. Potem teść zaczął coraz częściej pouczać nas, wydawać własne polecenia, ustalał domowe zasady według swojego uznania. W naszej rodzinie zaczęło narastać napięcie. W końcu uznaliśmy z mężem, że czas coś zmienić kupiliśmy mu niewielki domek pod Radomiem. Wciąż jest zdrowy, pełen energii, spokojnie mógłby mieszkać sam.
Zrobiliśmy wszystko, by zamieszkało mu się dobrze umeblowaliśmy dom, zadbaliśmy o drobiazgi. Teść jednak nagle zaczął wymyślać przeróżne historie o bólach serca, innych dolegliwościach, byle tylko znów wrócić do naszego domu. Ale ja już nie mam sił. Chcę nareszcie odpocząć i mieć czas tylko dla mojej najbliższej rodziny. Czuję zmęczenie całym tym zamieszaniem. Co teraz zrobić?
