Dzisiaj w moim pamiętniku zapisuję gorzką refleksję. Mój syn wynajął nasze mieszkanie, nawet nie uważając za stosowne nas uprzedzić. Oddaliśmy mu wszystko, a zostaliśmy z niczym.
Poznałam mojego męża, Wiesława, gdy oboje mieliśmy po dwadzieścia trzy lata. Byłam już wtedy w ciąży, ale na szczęście oboje zdążyliśmy ukończyć studia pedagogiczne. Nasze rodziny nie były zamożne – nie mieliśmy ani „złotej żyły”, ani wpływowych krewnych, ani oszczędności. Od pierwszych dni musieliśmy harować, żeby jakoś przeżyć.
Niemal nie wzięłam urlopu macierzyńskiego. Nie miałam pokarmu – może przez stres, może przez ciągłe niedojadanie – więc szybko przestawiliśmy syna na mleko modyfikowane. W wieku jedenastu miesięcy oddałam go do żłobka. Tam nauczył się jeść łyżeczką, korzystać z nocnika i zasypiać bez kołysania. A my z Wiesławem oddaliśmy się pracy – najpierw wynajmowaliśmy kawalerkę, potem przenieśliśmy się do akademika, w końcu uzbieraliśmy na mieszkanie, a później kupiliśmy dwupokojowe w dobrej dzielnicy.
Kilka lat temu kupiliśmy działkę na Mazurach. Wiesław sam postawił tam drewniany domek – dwa pokoje, sauna, piec. Przywieźliśmy meble, założyliśmy ogródek. Wydawało się, że teraz możemy wreszcie żyć dla siebie. Mamy dopiero po czterdzieści sześć lat, całe życie przed nami.
Ale nasz syn, Kacper, w wieku dwudziestu trzech lat postanowił się ożenić. Jego narzeczona, Kinga, pochodziła z zamożnej rodziny, oboje skończyli prawo. Jej rodzice byli majętni – mieli trzypiętrowy dom, drogie samochody, własną firmę. Ich córka oczywiście chciała wesele w ekskluzywnej restauracji, limuzynę, miesiąc miodowy i… osobne mieszkanie.
Zawsze czuliśmy wobec niego wyrzuty sumienia. Całe dzieciństwo spędził w przedszkolach, szkołach, na zajęciach dodatkowych – bo my byliśmy pochłonięci pracą. Staraliśmy się to wynagradzać prezentami – zabawki, markowe ubrania, wyjazdy, korepetycje. Na osiemnastkę kupiliśmy mu starego, ale sprawnego fiata. Gdy dostał się na studia, płaciliśmy czesne. I oczywiście nie potrafiliśmy mu odmówić i teraz. Oddaliśmy wszystkie oszczędności na wesele i… przepisaliśmy mu nasze mieszkanie, sami wyprowadzając się na działkę.
Rodzice Kingi mieli inne podejście – inwestowali w córkę: kupili jej futro z norki, złotą biżuterię, meble do nowego mieszkania. Syn, początkowo wdzięczny, zaczął się zmieniać. Z każdym miesiącem dzwonił rzadziej. Najpierw odwiedzał nas co dwa tygodnie, potem raz w miesiącu. Aż w końcu przestał się pojawiać.
Pewnego dnia na targu spotkaliśmy dawną sąsiadkę, która mimochodem rzuciła:
– To wy nie wiedzieliście, że wasze mieszkanie jest wynajmowane? Kacper z Kingą mieszkają u jej rodziców, mówią, że tam wygodniej.
Wiesław zrobił się blady jak ściana. Ledwo ustał na nogach. Od razu zadzwoniliśmy do syna. Usłyszeliśmy tylko lodowate:
– Sami mi je oddaliście. Moja żona nie chce żyć w waszym „PRL-owskim graciowisku”, a wynajem to dla nas za drogi. Niech lokatorzy płacą.
Gdy próbowaliśmy mówić o zaufaniu i przyzwoitości, wrzasnął:
– Całe życie byłem biedakiem! Inni mają normalnych rodziców, a ja was – nauczycieli, którzy tylko moralizują! Mam dość wstydu przed teściem, że moi to zwykli urzędnicy!
Po tej rozmowie postanowiliśmy działać. Nie poszliśmy do sądu – po prostu pojechaliśmy do mieszkania i wytłumaczyliśmy wszystko lokatorom. Na szczęście okazali się uczciwi i po miesiącu się wyprowadzili.
Wróciliśmy do swojego domu. Z synem nie utrzymujemy kontaktu. Wiesław bardzo to przeżywa, ja też. Tak, oddaliśmy mu wszystko – bezwarunkowo, z miłości. A zostaliśmy z pustymi rękami i złamanymi sercami.
Może z czasem zrozumie. A może nie. Ale jedno wiem na pewno: nigdy nie poświęcaj wszystkiego dla tych, którzy nie potrafią tego docenić.
