Mój syn i jego żona zawsze marzyli o dzieciach. Po dziesięciu latach nieudanych prób zostania rodzicami, zdecydowali się na adopcję. Do ich domu trafił dwuletni chłopczyk o imieniu Jaś, pełen energii i ciekawości. Z radością pomagałam im, spędzając czas z wnukiem i wspierając młodych rodziców.
Jednak z czasem zauważyłam, że synowa stała się drażliwa i zmęczona. Często podnosiła głos na Jasia, karała go, stawiała do kąta. Kiedy próbowałam stanąć w jego obronie, zbywała mnie, twierdząc, że wszystko jest pod kontrolą. Syn również zaczął wyrażać wątpliwości, mówiąc: „Gdyby to było nasze biologiczne dziecko, wszystko wyglądałoby inaczej”.
Niedawno poinformowali mnie o zamiarach cofnięcia adopcji i oddania Jasia do domu dziecka. Był to dla mnie cios. Próbowałam ich przekonać, by przemyśleli decyzję, proponowałam wziąć chłopca do siebie, ale byli nieugięci, powołując się na moje zdrowie i własne zmęczenie. Zgodnie z Polskim Kodeksem Rodzinnym i Opiekuńczym, adopcja może być unieważniona przez sąd w przypadkach, gdy rodzice adopcyjni uchylają się od wykonywania obowiązków rodzicielskich, nadużywają praw lub źle traktują dziecko. W razie unieważnienia adopcji prawa i obowiązki między dzieckiem a rodzicami adopcyjnymi wygasają.
Rozumiem, że proces cofnięcia adopcji jest skomplikowany i traumatyczny dla dziecka. Jaś zdążył już przyzwyczaić się do nowej rodziny, a powrót do domu dziecka może spowodować u niego poważną traumę psychiczną. Z badań wynika, że takie zwroty często wynikają z niezgodności oczekiwań rodziców z rzeczywistością.
Nie wiem, jak przekonać syna i synową, by zostawili Jasia w rodzinie. Może warto zgłosić się do psychologa rodzinnego lub ośrodka opieki społecznej po poradę i wsparcie. Ważne jest, aby pamiętać, że każde dziecko zasługuje na miłość i stabilność, zwłaszcza po tym, jak już doświadczyło utraty rodziny.
