**Dziennik, 15 października**
Mój jeszcze-mąż pochodzi z innego miasta. Dawno temu przyjechał do nas na obowiązkową służbę wojskową. Po jej zakończeniu nie wrócił do domu rodzinnego, tylko został u nas. Wtedy związał się z dziewczyną, którą poznał w wojsku.
Nie wyszło im – rozstali się. Antoni wynajął mieszkanie i dalej pracował. Rodzina go wzywała – ma tam mamę, dwóch braci i starszą siostrę – ale nie pojechał.
Poznaliśmy się siedem lat temu. Ja mam starszą mamę, jestem jej późnym dzieckiem. Nie mogłam jej zostawić w żadnym wypadku. Antoni się na to zgodził i wprowadził się do nas. Kiedy poprosił o zameldowanie, mama odmówiła. Żył więc u nas bez stałej meldunkowej.
Oprócz mamy, mam też córkę z pierwszego małżeństwa – dziewięcioletnią Kasię. Po roku wspólnego życia wzięliśmy ślub, tylko urzędowy. Antoni miał wtedy problemy zdrowotne, więc nie pracował. Pieniędzy na wesele nie było, ale i tak nie chcieliśmy hucznego przyjęcia.
Podczas gdy Antoni siedział w domu, zrobił remont w mieszkaniu mamy. Ja i mama – ona z emerytury, ja z pensji – dawaliśmy mu pieniądze na materiały, a on sam wszystko układał i kleił. Wymienił tapety, drzwi wewnętrzne, ułożył nową płytkę w kuchni i łazience – u nas jest łączona. Dodatkowo zamontował też nowy sufit napinany, ale to już robili fachowcy.
Mama i Antoni dogadywali się, nie mieli powodów do kłótni. On mieszkał w jednym pokoju, mama – z Kasią wieczorami i w weekendy. Ja pracowałam w systemie dwa po dwa, ale rzadko miałam wolne – brałam dodatkowe zmiany, żeby utrzymać rodzinę.
Oprócz pensji, mam jeszcze jeden dochód – alimenty. Ale te pieniądze idą tylko na Kasię. Część na codzienne potrzeby: ubrania, opłaty za przedszkole, a potem szkołę, mundurek, książki, zajęcia dodatkowe. Resztę odkładam na przyszłość córki – na studia lub małe mieszkanie. Były mąż nie skąpi, więc do jej osiemnastki powinno starczyć.
Muszę przyznać, że Antoni prawie nie kontaktował się z Kasią. Nigdy nie obarczałam go opieką nad nią. Ma przecież swojego tatę, który się nią zajmuje. Nie naciskałam więc na budowanie więzi między nimi.
I to właściwie cała historia. Wspólnych dzieci nie mamy – ja nie chciałam.
Miesiąc temu wydarzyła się sprawa. Antoni (od pół roku znów pracował) wieczorem szykował się wyjść. Zapytałam – dokąd? Odpowiedział:
– Przyjeżdża siostra z siostrzeńcem, muszę ich odebrać.
Pomyślałam, że zatrzymali się u znajomych albo w hotelu. Nie przyszło mi do głowy, że Antoni przyprowadzi ich do nas. A jednak.
Za mężem weszła do mieszkania jasnowłosa kobieta koło czterdziestki z chłopakiem lat osiemnastu–dziewiętnastu i przedstawiła się:
– Jestem Agnieszka, a to mój syn, Bartosz.
Antoni, jak gdyby nigdy nic, zaprosił ich do środka i wyszedł po walizki. Posadziłam gości przy herbacie i wyciągnęłam męża na rozmowę.
– Agnieszkę rzucił mąż. Nie ma gdzie mieszkać, zaprosiłem ją do nas – oznajmił mi bez ceregieli.
– Dlaczego nie spytałeś mnie ani mamy? To przecież jej mieszkanie. I gdzie oni będą spać?
Antoni miał gotowy plan. Mama ma trzypokojowe mieszkanie: w jednym pokoju ona, w drugim – my z Antonim, w trzecim – Kasia. Więc ja miałam się przenieść z córką do pokoju mamy. Bartosz miał zająć pokój Kasi, a Agnieszka – zamieszkać z Antonim.
Pokłóciliśmy się. Dlaczego Bartosz nie może spać z matką w jednym pokoju? Ale Antoni upierał się przy swoim.
Mama nie ucieszyła się z gości. Dała jasno do zrozumienia, że zostaną na góra dwa dni. Powiedziała też Antoniemu: „Trzeba było zapytać, czy ja tu już nic nie znaczę?”. On wpadł w furię:
– A ja z waszego rudery zrobiłem pałac! Jeśli będziecie się stawiać, pójdę do sądu o swoją część!
Mama była w szoku, nawet ciśnienie jej skoczyło. Sprzeczaliśmy się, ale Antoni postawił na swoim, grożąc, że zniszczy remont – wyrwie płytki i podrze tapety.
Przenocowaliśmy z mamą i Kasią razem. Bartosz spał w pokoju córki, a Antoni – z „siostrą”, jak chciał. Ta sytuacja mnie załamała. Latami nie pracował, a teraz nagle uznał się za gospodarza. Koszmar.
Rano, gdy Antoni jeszcze spał, znalazłam w internecie (założyłam specjalnie konto, wcześniej nie korzystałam) jego prawdziwą siostrę, Agnieszkę. Imię, nazwisko, imię dziecka – pasowało. Ale to byli inni ludzie. Prawdziwa Agnieszka, siostra Antoniego, to 35-letnia brunetka, mama 14-letniego Bartosza. Jej profil pełen był postów: „Kocham męża”, „Moja wspaniała rodzina”. Pytanie: kim była ta kobieta, którą przyprowadził mąż? Odpowiedź nasuwała się sama – kochanką.
Wtedy wkurzyłam się na dobre. Pierwszym odruchem było urządzić awanturę. Ale zachowałam zimną krew: odprowadziłam Kasię do szkoły, kazPo południu wróciłam z przyjaciółmi, wyrzuciliśmy Antoniego i jego „siostrę” na zbity pysk, a ja zrozumiałam, że czasami trzeba odciąć trupa, żeby zacząć żyć na nowo.
