Sala na siódmym piętrze prywatnego szpitala była dziwnie cicha. Monitor kardiologiczny wydawał jednostajny dźwięk, białe światło oświetlało bladą twarz Zofii, kobiety, która właśnie przeszła operację usunięcia guza tarczycy. Ledwo otrząsnęła się po narkozie, gdy zobaczyła stojącego w nogach łóżka męża, Jakuba, trzymającego plik dokumentów.
Już się obudziłaś? Dobrze, podpisz tu.
Jego głos był zimny, bez śladu współczucia.
Zofia, oszołomiona, zapytała: Co co to za papiery?
Jakub podsunął je jej, sucho: Rozwód. Już wszystko przygotowałem. Wystarczy twój podpis.
Zofia zastygła. Wargi jej drżały, gardło bolało po operacji, nie mogła wydusić słowa. W jej oczach malował się ból i niedowierzanie.
Żartujesz?
Nie żartuję. Mówiłem ci już, nie chcę spędzić życia z chorą, słabą kobietą. Mam dość dźwigania tego wszystkiego sam. Powinnaś mi pozwolić żyć zgodnie z tym, co naprawdę cz
