Co powiedziałeś? Anna zdrętwiała, czując wewnętrzny chłód. Stanisław stał przy drzwiach, mocno ściskając pęk kluczy. Jego zwykle ożywiona twarz zastygła w masce irytacji.
Nie mogę już tak żyć powtórzył tonem pozbawionym emocji. Ani ja, ani mama. Spakuj dzieci i wyprowadźcie się do Starej Wsi. Dom babci jeszcze stoi, dach jest cały. Jakoś sobie poradzicie.
Anna patrzyła na niego jak na obcego. Dziesięć lat wspólnego życia, troje dzieci i taki wyrok. Wymierająca wieś, gdzie zostało tylko kilka domów, bez sklepów i porządnych dróg.
Dlaczego zaczęła, ale przerwał jej.
Bo jestem zmęczony Stanisław odwrócił wzrok. Ciągłymi wyrzutami, wiecznym marudzeniem, tym, że siedzisz w domu z dziećmi. Mama ma rację: stałaś się kurą domową. Nie poznaję kobiety, którą kiedyś poślubiłem.
Łzy napłynęły jej do gardła, ale Anna je powstrzymała. Za ścianą spały dzieci Zosia i Jaś, a najstarszy, Kacper, pewnie wszystko słyszał.
Gdzie znajdę pracę? Z czego będziemy żyć? jej głos był ledwo słyszalny. Stanisław rzucił na stół kopertę.
Masz trochę pieniędzy na początek. I dokumenty domu od dawna jest na twoje nazwisko. Jeśli jesteś taka niezależna, czas to udowodnić.
Odwrócił się i, nie mówiąc już ani słowa, wyszedł z pokoju. Po chwili zatrzasnęły się drzwi wejściowe.
Anna powoli opadła na krzesło. W głowie wirowało jej jedno absurdalne wspomnienie: Upiekłam jego ulubione jabłeczniki. Na śniadanie.
Dom powitał ich stęchłym chłodem. Anna weszła, trzymając na rękach śpiącą Zosię, i poczuła, jak ściska się jej serce. Tu spędziła dzieciństwo wakacje u babci, zapach świeżego chleba, zioła na strychu, jabłka w piwnicy. Teraz był tylko kurz, pajęczyny i smak opuszczenia.
Kacper, poważny jak na swój wiek, wszedł do środka i otworzył okiennice. Przez brudne szyby przebiły się promienie kwietniowego słońca, rozświetlając unoszące się w powietrzu pyłki.
Tu jest zimno poskarżył się Jaś, obejmując się ramionami. Wkrótce napalimy w piecu, zrobi się cieplej Anna starała się brzmieć pewnie. Kacper, pomożesz mamie? Chłopiec skinął głową, nie patrząc na nią. Milczał od chwili, gdy usłyszał ostatnią rozmowę rodziców.
Na szczęście stary piec był sprawny. Gdy płomienie objęły brzozowe polana, a w izbie zrobiło się cieplej, Anna odetchnęła z ulgą.
Mamo, długo tu zostaniemy? spytał Jaś, oglądając stare fotografie na ścianie. Nie wiem, kochanie odpowiedziała szczerze. Najpierw się urządzimy, potem zdecydujemy.
Pierwszą noc spędzili razem w szerokim łóżku babci. Dzieci zasnęły szybko, zmęczone przeprowadzką. Anna leżała w ciemności, wpatrzona w sufit, rozmyślając, co ją do tego doprowadziło.
Rankiem, uwolniwszy się z objęć śpiących dzieci, wyszła na podwórze. Działka była porośnięta chwastami. Jabłonie, które niegdyś rodziły obfite plony, stały teraz pokrzywione, z połamanymi gałęziami. Stara stodoła się przechylała, a studnia pokryta była mchem.
Anna objęła wzrokiem swoje nowe królestwo i, ku własnemu zaskoczeniu, zaśmiała się gorzko, desperacko. Oto jej spadek. Jej nowy początek.
Pierwsze dni na wsi wydawały się niekończącym się koszmarem. Każdego ranka budziła się z nadzieją, że znajdzie się w mieszkaniu, usłyszy odgłos ekspresu do kawy i głos Stanisława.
Mamo, kiedy tata przyjedzie po nas? pytała Zosia, przyzwyczajona do niedzielnych spacerów z ojcem. Wkrótce, skarbie odpowiadała Anna, nie wiedząc, jak wytłumaczyć to, czego sama nie rozumiała.
Telefon milczał. Stanisław ignorował jej telefony. Pewnego dnia przyszła krótka wiadomość: Masz wszystko, czego potrzebujesz. Daj mi czas.
Czas. Na co liczył? Że zrozumie, jak źle jest bez rodziny? A może przeciwnie że całkiem wymaże ich z życia?
Pod koniec pierwszego tygodnia stało się jasne, że pieniądze pozostawione przez Stanisława długo nie wystarczą. Piec wymagał naprawy, dach przeciekał, a jedzenie trzeba było kupować. Najgorsze jednak było to, że w tej wsi po prostu nie było pracy.
Może wrócicie do miasta? zasugerowała pani Helena, jedna z nielicznych sąsiadek w Starej Wsi. Anna pokręciła głową: Nie ma dokąd wracać. Ale tu przynajmniej mamy dach nad głową.
Tego dnia postanowiła oczyścić ogród. Ziemia, zaniedbana od lat, zarosła chwastami, ale Anna pamiętała, jak hojne były grządki jej babci.
Kacper, pomożesz? zwróciła się do najstarszego. Chłopiec tylko skinął głową, wciąż milczący i wycofany.
Pracowali razem, wyrywając korzenie chwastów i rozbijając zbite grudki ziemi. Dłonie, przyzwyczajone do lekkich prac domowych i klawiatury komputera, szybko pokryły się odciskami. Wieczorem bolał ją krzyż, a ramiona miał
