Kilka miesięcy temu mój mąż poznał, jak tak naprawdę wygląda życie na „urlopie macierzyńskim”. Po tym, jak jego firma zbankrutowała, znalazł się bez pracy. Mieliśmy już spore problemy finansowe przy dwójce dzieci, bo jednocześnie spłacaliśmy kredyt hipoteczny. Oboje mieliśmy nadzieję, że szybko uda mu się znaleźć inną pracę, jednak po dwóch tygodniach chodzenia na rozmowy kwalifikacyjne, które nie przynosiły żadnych skutków, popadł w apatię i już zupełnie przestał wychodzić z domu.
Twierdził, że skoro byłam na urlopie macierzyńskim, to na mnie spoczywały wszystkie obowiązki domowe i nie miałam prawa od niego czegokolwiek wymagać. Wydawało mu się, że teraz on będzie miał swoje wakacje w domu, a ja będę opiekować się dzieckiem i wykonywać wszystkie obowiązki. Byłam sfrustrowana tą sytuacją i zaproponowałam mu zmianę ról. Od teraz to on miał opiekować się dziećmi i domem, a ja zacznę pracować. Ku mojemu zdziwieniu zgodził się. Z radością wróciłam do pracy, zanurzając się w swoich obowiązkach biurowych, które były znacznie przyjemniejsze niż pranie, gotowanie czy sprzątanie.
Przez pierwszy tydzień mój mąż radził sobie nieźle, ale wkrótce sytuacja się pogorszyła. Pod koniec trzeciego tygodnia znalazł pracę, przyznając, że nie jest w stanie poradzić sobie z jednoczesną opieką nad dziećmi i wykonywaniem obowiązków domowych. Tym samym dostał w końcu nauczkę. Teraz aktywnie pomaga mi w pracach domowych i opiece nad dziećmi po pracy i w weekendy, a nawet okazuje mi uznanie i jest pod wrażeniem tego, jak łączę rolę matki i gospodyni domowej.
