Nazywam się Weronika i jestem zamężna od sześciu lat. Mój mąż Bartosz to człowiek uczynny, pracowity, złota rączka z dobrym sercem. I wszystko byłoby świetnie, gdyby to złoto nie rozdawało się kawałkami wszystkim krewnym, zamiast własnej rodzinie.
Bartosz ma dużą rodzinę. Matka, brat, dwie ciotki, kuzynki, a nawet dalsi kuzyni – każdy ma problem, który jakimś cudem tylko mój mąż potrafi rozwiązać. I to nie za tydzień, nie w weekend, ale natychmiast. W nocy. W dniu, gdy mamy rocznicę, a nasz syn ma gorączkę.
Przed ślubem wiedziałam, że ma bliskie relacje z rodziną, ale prawdziwą skalę tej „rodzinnej lojalności” poznałam dopiero, gdy się pobraliśmy i zamieszkaliśmy w jego rodzinnym mieście – w Gdańsku. Dostaliśmy po babci mieszkanie – skromne, ale własne. Krewni obiecali Bartoszowi pomoc ze znalezieniem pracy, więc bez wahania zgodziłam się na przeprowadzkę. Parę miesięcy później wzięliśmy ślub.
Na początku tłumaczyłam jego ciągłe „pomóż tam, zawieź tu” przygotowaniami do wesela i urządzaniem się. Ale potem było tylko gorzej. Bartosz mógł pół dnia kopać ogródek u mamy, potem jechać 20 kilometrów pomagać bratu przy wymianie dachu, a później – w środku nocy – wieźć wuja do apteki. Rano padał bez sił, jęczał, że jest zmęczony, a ja starałam się go trochę rozpieszczać – śniadanie do łóżka, cisza, wygoda. Ale ledwo odsapnął – znów dzwonek. Znów biegł.
Milczałam. Znosiłam. Miałam nadzieję, że to minie. Że w końcu zrozumie: ma teraz rodzinę, mnie, dom, w którym też są sprawy do załatwienia. Ale nie. Cała jego energia szła do nich. A ja sama kręciłam się jak w ukropie – sprzątanie, remont, wybór mebli, naprawę sprzętów. Tapety kleiłam sama. Meble przesuwałam sama. Zmywarkę podłączył fachowiec, którego sama wezwałam. Bo Bartosz nie miał czasu.
Nie robiłam awantur. Mówiłam spokojnie. Przypominałam, że jestem jego żoną, a nie współlokatorką. Kiwał głową, całował mnie po rękach, prosił o zrozumienie i prawie łzy miał w oczach – mówił, że nie może odmówić rodzinie.
Gdy zaszłam w ciążę, myślałam – teraz się zmieni. Stałam się dla niego ważna. Dbał, nosił zakupy, gotował, woził na badania. Byliśmy naprawdę blisko. Ale miesiąc później wróciło do normy. Ledwo przeszedł mi poranny mdłości – znów ciotka, znów brat, znów u mamy kapie kran i tylko Bartosz może to naprawić.
– Teraz ja im pomagam – tłumaczył. – A jak my będziemy potrzebować, oni nam pomogą.
Ale przez wszystkie lata nikt nam nie pomógł. Syn się urodził – pierwszy miesiąc Bartosz się starał. Potem znowu zniknął. Budziłam się sama, zasypiałam sama. Na spacery z wózkiem chodziłam sama. On – na budowie u wuja, w sklepie dla ciotki, u siostry, która chciała przesunąć szafę. Dzwonili do niego o każdej porze, a on jechał. Nasza pralka się zepsuła – krewniak „nie znalazł czasu”, musiałam wezwać fachowca.
I wiecie, co jest najgorsze? Jak się zbiera cała rodzina, Bartosza chwalą: jaki z niego złoty chłopak! Wszystko umie, wszystkich ratuje! A ja siedzę obok i uśmiecham się wymuszenie. Bo wiem: oni widzą bohatera, a ja żyję z człowiekiem, który nie ma dla mnie ani czasu, ani siły.
Próbowałam z nim rozmawiać. Tylko machał ręką:
– To wszystko masz w głowie. Masz wszystko, czego chcesz. Czego jeszcze ci brakuje?
A ja chcę tylko prostych rzeczy: żeby mąż był w domu. Żeby widział, jak rośnie jego syn. Żebyśmy i my mieli „pilne sprawy”, na które nie mógłby powiedzieć „potem”. Żebym nie czuła się jak dodatek do życia własnego męża.
Czasem myślę, że jestem tylko cieniem. Kobietą, która podaje mu obiad i w milczeniu żegna, gdy idzie na kolejne „ratowanie świata”. I widocznie jemu to pasuje.
Mnie – już nie…
