Mój mąż odszedł po jedenastu latach małżeństwa, a powód, który mi podał, był zaskakująco zwyczajny: według niego przestałam o siebie dbać. Twierdził, że narastało to od dłuższego czasu, chociaż nigdy o tym nie rozmawialiśmy otwarcie.
Kiedy się poznaliśmy, każdego dnia starannie się przygotowywałam. Makijaż, wybrane ubrania, zawsze ułożone włosy. Pracowałam, wychodziłam ze znajomymi, znajdowałam czas tylko dla siebie. Potem przyszły dzieci, codzienna rutyna, odpowiedzialności. Nadal pracowałam, ale przejęłam także dom, gotowanie, sprzątanie, wizyty u lekarza, wszystko to, co spaja rodzinę i czego niemal nikt nie zauważa.
Dni zaczynały się dla mnie przed szóstą rano, kończyły się po północy. Niejednokrotnie wychodziłam z domu bez makijażu, bo zwyczajnie nie starczało mi czasu. Zakładałam pierwszą czystą rzecz, jaką znalazłam. Nie dlatego, że przestało mi zależeć, ale dlatego, iż byłam wykończona. On wracał, jadł, oglądał wiadomości i zasypiał na kanapie. Nigdy nie spytał, jak się czuję albo czy nie potrzebuję pomocy.
Z biegiem lat pojawiły się jego docinki. Że już nie dbam o siebie jak kiedyś. Że nie noszę sukienek. Że wyglądam, jakbym sobie odpuściła. Uważałam, że to pojedyncze komentarze. Nigdy nie wyobrażałam sobie, by mogły stać się powodem, żeby odejść. On nigdy nie powiedział: Czuję się daleko od ciebie ani Musimy pogadać. Pewnego dnia po prostu zebrał swoje rzeczy.
W dniu, gdy wyszedł, powiedział to prosto z mostu: już nie czuje tego samego, że się zmieniłam, że tęskni za kobietą z dawnych lat, która dbała o siebie dla niego. Przypomniałam mu o tym wszystkim, co robiłam dla domu, dla dzieci, dla nas. Odpowiedział, że to za mało, że musi być dumny z kobiety, która przy nim stoi.
Spakował się w ciszy. Kilka dni później dowiedziałam się, że spotyka się już z inną. Kobietą bez dzieci, mającą czas na siłownię i codzienne dbanie o siebie. Wtedy dotarło do mnie, że problem nigdy nie tkwił tylko w makijażu.
Dziś nadal wstaję wcześnie, wciąż pracuję, nadal utrzymuję dom w porządku. Dbam o siebie, gdy sama tego chcę, nie gdy ktoś tego ode mnie oczekuje. Nie przestałam o siebie dbać z braku miłości przestałam, bo dźwigałam na barkach całe nasze życie. Mimo to on wybrał odejście. Myślę o zajęciach fitness, ale nie mam czasu. Trudno widocznie po prostu nie pragnął już mnie.
