Mój mąż, lat 45, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego i właśnie tego dnia wyjechał z kolegami na ryby: pod jego nieobecność przygotowałam taki „niespodziewany prezent”, że teraz tej daty z pewnością już nigdy nie zapomni…
Mąż zapomniał o moich urodzinach i w ten sam dzień pojechał łowić szczupaki z przyjaciółmi: kiedy go nie było w domu, przygotowałam taką niespodziankę, że tej daty już nigdy nie wymaże z pamięci.
Do pięćdziesiątki wypracował sobie zadziwiającą cechę. Nigdy nie zapomniał, kiedy wymienić olej w swoim passacie, znał na pamięć rozkład łowienia z kolegami i mógł obudzić się w nocy, by powiedzieć, w które dni na jeziorze Śniardwy najlepiej bierze. Ale o rocznicach i domowych uroczystościach jakby ciągnęła się za nimi mgła, przez którą zupełnie się gubił.
Zwykle ratowałam sytuację: delikatna podpowiedź żółta karteczka na lodówce, przypadkowa rozmowa przy śniadaniu Ale czterdzieste piąte urodziny chciałam przeżyć inaczej bez nachalnych wskazówek. Naiwnie wierzyłam, że ćwierć wieku małżeństwa nauczyłoby go czegoś.
W piątkowy ranek Rafał biegał po mieszkaniu, pakował spławiki i kanapki do plecaka.
Bożeno, nie widziałaś mojego termosu? Chłopaki już na mnie czekają, jezioro Hańcza! Wrócę dopiero w niedzielę, wiesz, zasięgu tam prawie nie ma.
Cmoknął mnie w policzek, nawet na mnie nie patrząc.
Nie smuć się, zamów sobie coś dobrego.
Zatrzasnął drzwi. Podeszłam do kalendarza. Data, zakreślona czerwoną kredką, patrzyła na mnie jak oko cyklonu. Moje urodziny. Tak nie tylko zapomniał wybrał akurat ten dzień na swoje wielkie wędkarskie święto.
Najpierw zabolało, potem spłynął na mnie lód i dziwny spokój. We śnie, czy na jawie nie wiedziałam już przyszła myśl: pokażę mu, jak cenne są chwile, które on marnuje z wędką i kolegami. I zaczęłam działać a gdy wrócił, czekała na niego niespodzianka, o jakiej długo nie zapomni.
Rafał miał swoją skrytkę bezpieczeństwa, do której odkładał każdą złotówkę na nowy silnik do łodzi. Pieniądze chował w sejfie, w gabinecie między stosem starych numerów Wędkarza Polskiego. Kod znałam bo genialna pamięć męża czasem się wyłączała.
To była spora suma, prawie trzysta tysięcy złotych. Otworzyłam sejf i decyzja nagle stała się jasna.
Weekendy minęły w sposób, na który nigdy sobie nie pozwalałam. Zamówiłam catering, zaprosiłam Klotyldę, Celinę i Wiesławę, rozwiesiłam winyle z kwiatami. Były śmiechy, szum prosecco, tańce w kapciach. Następnego dnia kolacja w restauracji na dachu z panoramą Warszawy, później relaks w spa, gdzie czas rozciągał się jak piana w wannie.
Na finał brosza z bursztynem, na którą zawsze patrzyłam przez szybkę, ale nigdy nie kupowałam, bo lepiej planować wspólną przyszłość.
W niedzielę wieczorem drzwi skrzypnęły. Rafał wszedł podekscytowany, z wiadrem leszczy w ręku.
No patrz, co przywiozłem! Było świetnie, aż się jezioro gotowało.
Wszedł do salonu i stanął jak wryty. Na stole puste kieliszki, w kącie kosze po kwiatach, torby i pudełka z najdroższych butików. Grządka tulipanów snuła się przez pokój jak ścieżka do innego świata.
Ale… co tu się działo? Kto był?
Byli, byli spokojnie odpowiedziałam. Miałam urodziny. Skończyłam czterdzieści pięć lat. Pamiętasz?
Stanął bez ruchu, potem ciężko wypuścił powietrze.
Kurcze… Bożeno, naprawdę zapomniałem. Było tyle na głowie Przepraszam.
Rozumiem przerwałam mu łagodnie. Dlatego urządziłam wszystko sobie sama. Bez ciebie wybrałam też prezent.
Zerknął w stronę gabinetu. Drzwi od sejfu uchylone. Zbladł. Rzucił się do środka. Minutę później wrócił, w oczach pustka.
Gdzie są pieniądze? Całe oszczędności! Przez dwa lata zbierałem na silnik.
Są tutaj rozłożyłam ręce, pokazując pokój pełen radości.
Wszystko wydałaś? Przecież… To był mój plan! zająknął się.
Ja przez dwadzieścia pięć lat wytrzymywałam to samo szepnęłam. Zapomniałeś o moim jubileuszu. Więc sprawiłam, że zapamiętasz go już na zawsze.
Opadł na kanapę. Raz patrzył na wiadro z rybami, raz na otwarty sejf, raz na mnie. Kłótnia wisiała w powietrzu, lecz przecież pieniądze były wspólne.
Rybę czyścił w ciszy.
Minęło pół roku. Teraz na silnik odkłada na nowo. Ale od tamtej pory jego telefon cicho dzwoni miesiąc, tydzień i dzień przed każdą rodzinną okazją. Czasem lekcje są bolesne i kosztowne. Ale tę datę zapamiętał na długo, jeszcze na dłużej niż własną pierwszą wędkę.
