Były pojawił się w moje sobotnie popołudnie, krocząc przez rozciągającą się jak mgła Warszawę z naręczem astrów, bombonierką Wedla, torbą przewiązaną różową wstążką i uśmiechem wymalowanym jak maska karnawałowa, którą zapomniałam już dawno temu. Pomyślałam przez chwilę, że przyszedł przeprosić albo chociażby rozsupłać węzeł niedomówień, który zostawił po sobie. To było jak zjawisko: odkąd się rozstaliśmy, był lodowaty i obcy, jakbyśmy nie chodzili razem brzegiem Wisły, tylko przez dwa różne miasta.
Próg ledwie przekroczył, już mówił że rozważał nasze życie, tęsknił, twierdził, że byłam kobietą jego losu, popełnił błędy. Słów tak wiele, jakby recytował czyjąś bajkę. Stałam i słuchałam, tropiąc w pamięci, skąd nagle tyle łagodności, kiedy do niedawna słowa roztrzaskiwały ciszę jak lód o chodnik. Podszedł i objął mnie, szepcząc, że musimy odzyskać to, co nasze.
Wyciągnął perfumy, srebrną bransoletkę z bursztynem i kopertę przypominającą dziecięce listy wrzucane do dziupli. Wszystko pachniało przesadnym romantyzmem. Zaczął przekonywać, że potrzebna nam druga szansa, że się zmienia, że przeze mnie wszystko będzie możliwe. Było zbyt pięknie i czułam, jak senna mgła przenika rzeczywistość. Nigdy dotąd nie był taki czuły.
Prawda weszła, gdy kazałam mu usiąść nad filiżanką kawy zbożowej i spytałam: Co naprawdę chcesz? Zaczął plątać się w słowach. Że niby ma drobny problem bankowy; że potrzebny mu jest kredyt na biznes ważny dla nas obojga; tylko jeden podpis mój. I wszystko stało się przezroczyste jak szkło: cała ta miłość, prezenty i kwiaty, była tylko dymem.
Odrzekłam, że nie podpiszę niczego. Szybciej niż cień ust, zniknęła maska z jego twarzy. Rzucił kwiaty na stół i wołał, jak mogliśmy być razem, skoro nie mam do niego zaufania, że to jego życiowa okazja, a ja mu dłużna jestem nadzieję. Zaczął splatać wyrzuty z żądaniami, jakby łączył niesforne koraliki. Nawet powiedział, że jeśli jeszcze mi na nim zależy, powinnam mu pomóc. Cała ta bańka pękła w sekundę.
Gdy zobaczył, że nie dam się przekonać, zmienił słowa na groźby, opowiadając o swoim zagubieniu, że jeśli podpiszę pożyczkę, wróci do mnie na dobre i będziemy od nowa. Bez żenady mieszał sentyment z kalkulacją. Wtedy zrozumiałam już do końca wszystko, co przyniósł i powiedział, miało być tylko maskaradą, by zdobyć mój podpis.
Ostatecznie, kiedy usłyszał ponownie: Nie podpiszę, zaczął pakować swoje dary: zabrał bombonierkę, ukradkiem wsunął perfumy i bransoletkę do kieszeni. Zostawił tylko astry, rozrzucone na parkiecie jak zgubione sny. Wychodząc, rzucił przez ramię, że jestem niewdzięczna i jeszcze pożałuję, bo starał się ratować to, co było nami. Trzasnął drzwiami, jakby zamykał nie pokój, lecz cały świat.
Zostało po nim piętnaście minut dziwnego pojednania i głębokie, senne milczenie.
