Byłam jedynaczką, choć zawsze słyszałam, że długo mnie oczekiwano, a jednak uczucia rodziców nie były nigdy dla mnie całkiem jasne. Teraz z perspektywy czasu wspominam, jak mając 23 lata, będąc już w piątym miesiącu ciąży, zaczęły we mnie kiełkować poważne wątpliwości, czy rzeczywiście jestem biologiczną córką mojej mamy i taty. Moi rodzice byli wtedy już po siedemdziesiątce, a sytuacja naszej rodziny wyglądała bardzo ponuro finansowo ledwo dawaliśmy sobie radę. Mieszkaliśmy w wynajmowanym, starym mieszkaniu na obrzeżach Krakowa, codziennie martwiąc się, jak zwiążemy koniec z końcem. Mój mąż, Bartosz, i ja oboje studiowaliśmy na Uniwersytecie Jagiellońskim, a po zajęciach dorabialiśmy, gdzie tylko się dało, ale to nie wystarczało nawet na codzienne wydatki.
Dwa razy już było blisko eksmisji zalegaliśmy z czynszem, więc ratowaliśmy się pożyczkami od znajomych i sąsiadów. Długi rosły, a w portfelu zaczęło brakować nawet na chleb i mleko. Nasza sytuacja zmuszała czasem rodziców do dzielenia się z nami jedzeniem, choć i im się nie przelewało. Rodzice bardzo nalegali na ślub, więc, bez zbędnego zastanawiania się, rok wcześniej udaliśmy się z Bartoszem do urzędu stanu cywilnego, by oficjalnie połączyć nasze losy. To był ten moment, kiedy mama zaczęła coraz częściej mówić o wnukach i tym, jak ważne jest, bym nie odkładała macierzyństwa, aby nie zostać starą matką jak ona.
Nie byliśmy gotowi na dziecko mieliśmy świadomość, z jaką odpowiedzialnością i kosztami się to wiąże. Zwlekaliśmy, aż któregoś dnia rodzice przedstawili nam niezwykle kuszącą propozycję: mama obiecała, że jeśli urodzę wnuka, przekażą nam sporą sumę w złotych, za którą będziemy mogli kupić dom na wsi pod Bochnią, a oni sami przeniosą się tam na starość, zostawiając nam swoje mieszkanie w Krakowie. Spędziliśmy wiele wieczorów na rozmowach z Bartoszem, rozważając wszystkie za i przeciw. Wydawało się, że rozwiązanie byłoby dobre koniec z ciągłym strachem o wynajem, a resztą pieniędzy moglibyśmy zapłacić studia i bieżące rachunki. Mama zapewniała mnie, że zajmie się wnuczką, żebym mogła kończyć uniwersytet bez stresu.
Dorzucili jeszcze obietnicę zakupu wszystkiego, co potrzebne dla niemowlaka i finansowego wsparcia w trudniejszych momentach. Niestety, żadna z tych deklaracji nie została spełniona. Do porodu nie przynieśli nawet jednej paczki pieluch. Przez całą ciążę mama dzwoniła do mnie codziennie, wypytując o szczegóły, chociaż doskonale wiedziała, że nie mamy złotówki na podstawowe rzeczy jak śpioszki czy kocyk dla dziecka. Potrafiła mi zasugerować, by Bartosz podjął trzecią pracę choćby na noc, żeby podołać wydatkom. Przypominałam jej wielokrotnie o wcześniejszych obietnicach, ale ta odcinała się od wszystkiego i z przekąsem krytykowała nasze decyzje, mówiąc, że działamy nierozsądnie.
Kiedy w końcu urodziła się nasza córka, która otrzymała wyjątkowo polskie imię Jagoda, moi rodzice nagle przypomnieli sobie o dawnych rozmowach o pieniądzach i domu, ale wtedy z Bartoszem postanowiliśmy, że jeszcze raz, na własną rękę, uzbieramy na nasze wymarzone małe M na obrzeżach miasta. Wiedzieliśmy już, że nie możemy polegać na rodzinnych obietnicach i postanowiliśmy budować przyszłość według własnych zasad. Dziś, wspominając tamte czasy, widzę, jak bardzo te doświadczenia mnie zmieniły.
