Pamiętam, jak wiele lat temu byłem świadkiem wzruszającego gestu młodego kierowcy autobusu PKS. To była zwykła, szara pora dnia, a wydarzenie na jednym z przystanków zapadło mi w pamięć do dziś.
Na przystanku wsiadła starsza pani, może osiemdziesięcioletnia, pełna godności i życzliwości. Stałem blisko i obserwowałem, jak ostrożnie wyjęła z małej, wyszywanej chusteczki kilka złotych monet, skrupulatnie odliczając należność za przejazd. Poprosiła kierowcę, by zatrzymał się przy kolejnym przystanku tym obok sklepu spożywczego. Chłopak posłusznie zahamował, jak nakazuje zwyczaj; kobieta podała mu monety, szepcząc cicho:
Dziękuję, synku.
Lecz młody kierowca, Janek Wójcik, spojrzał na nią serdecznie, nie przyjął pieniędzy, wyciągnął własny portfel i powiedział, że zaraz wróci. Wyskoczył z autobusu, pobiegł do sklepu, a po chwili wrócił z torbą pełną zakupów: dwa litry mleka, pół bochenka chleba, kawałek mięsa, makaron oraz śmietanę. Wręczył wszystko staruszce. Ta początkowo odmawiała, wzruszona, mówiąc:
Naprawdę nie trzeba, młody człowieku. Mam emeryturę, starcza mi na codzienne potrzeby.
Ale Janek tylko się uśmiechnął i dodał stanowczo:
Proszę, niech pani przyjmie, bo inaczej wszystko wyrzucę.
Starsza pani rozpłakała się ze wzruszenia, dziękowała ze łzami w oczach, życząc chłopakowi szczęścia na przyszłość. Janek wrócił za kierownicę. Wtedy jedna z pasażerek, kobieta po czterdziestce, odezwała się z przekąsem:
I po co było marnować pieniądze i opóźniać wszystkich dla kilku podziękowań?
Janek spojrzał na nią chłodno, otworzył drzwi i powiedział krótko:
Przez takich ludzi jak pani starsi myślą, że cała młodzież nie zna kultury nie potraficie nauczyć dzieci niczego poza chciwością i fałszem!
Kobieta wysiadła, cała czerwona ze złości i wstydu. Pozostałym pasażerom zaszkliły się oczy, a mnie w duszy zagościła nadzieja, że takich ludzi jak Janek będzie w Polsce coraz więcej.
