**Młodszy syn**
— Leszku, może nie jedź w ten kurs? Coś mi się wydaje, że będzie źle… Poproś kogoś o zastępstwo — szepnęła Ola, starając się ukryć drżenie głosu.
— To dobra forska, Olu. Niedługo poród, a każda złotówka się liczy — odparł Leszek, mocno obejmując żonę i całując w czubki głów swoje rozbrykane bliźniaczki — Jagnę i Basię.
Ola skinęła głową. Serce pękało, ale rozum przyznawał mężowi rację. Budżet ledwo się trzymał. Otrząsnęła łzy, patrząc, jak wychodzi, i wyszeptała, tuląc się:
— Wracaj szybko… Będziemy czekać.
Drzwi zamknęły się za nim. Ola wzięła się w garść: nakarmiła dziewczynki, wyszła na spacer. Dzień minął dziwnie spokojnie — jakby nawet dzieci wyczuwały niepokój.
Każdego wieczora o dziesiątej dzwonili do siebie, jak obiecali. Ola opowiadała, jak córki tęsknią, jak szyje na zamówienie. Leszek śmiał się przez telefon i obiecywał: „Jutro już będę, kotku”.
Nie wrócił nigdy.
Na powrotnej trasie jego TIR zderzył się z ciężarówką, która wjechała na przeciwny pas. Wszystko stało się w sekundę. Zero szans na unik. Leszek zginął na miejscu.
Tej samej nocy zadzwonił telefon. Ola, jak przez mgłę, podniosła słuchawkę — i jej świat runął.
Zawlekła się do sąsiadki — cioci Haliny. Poprosiła o opiekę nad dziewczynkami. Sama osunęła się na progu. Lekarze ledwo zdążyli — cesarka, trudna operacja.
Chłopiec urodził się słaby, przedwcześnie. Brakowało mu ojcowskiej siły, a matce — męskiego wsparcia.
Ola nazwała syna po mężu — Leszek. Po wyjściu ze szpitala przeliczyła oszczędności. Wystarczyło na kilka miesięcy. Dalej — jakoś to będzie.
Życie stało się walką o przetrwanie. Ciocia Halina pomagała, jak umiała. Krewnych nie mieli blisko. Ola znów zaczęła szyć — najpierw dla sąsiadów, potem przez pocztę pantoflową zlecenia same płynęły.
Dziewczynki poszły do drugiej klasy, mały Leszek — do przedszkola. Były jej nadzieją, kotwicą. Ale…
Kochała je bardziej. A syna… nie, nie nienawidziła — po prostu patrzenie na niego bolało. Coraz bardziej przypominał ojca. I za każdym razem czuła: nie powstrzymała, nie uchroniła…
Chłopak był cichy, dobry, troskliwy. Czytał, pomagał, nigdy nie narzekał.
Córkom kupowała ubrania, szyła sukienki dla lalek. Leszkowi przerabiała stare rzeczy.
— Biedny ty mój chłopcze… Z żywą matką sierota — wzdychała ciocia Halina, widząc, jak zmywa naczynia lub sprząta zabawki sióstr.
Czas mijał. Córki dorosły, wyszły za mąż, rozjechały się. Został tylko Leszek.
Skończył technikum, dostał pracę jako inżynier w cukierni w ich rodzinnym Płocku. Ola traciła wzrok — nocne czuwania, nerwy, samotność zrobiły swoje.
Leszek opiekował się nią, jak umiał. Gotował, prał, prowadził ją za rękę alejkami parku. Często szeptała:
— Wybacz, synku… Nie zasłużyłam na twoją miłość. Idź swoją drogą, jesteś młody…
On tylko się uśmiechał:
— Będzie wszystko, mamo. Żona, dzieci zdążysz niańczyć.
Aż pewnego dnia pojawiła się ona. Nieśmiała, skromna Kinga.
— Mamo, Kinga z nami zamieszka. Nikogo nie ma. Sierota — cicho powiedział syn.
Po trzech miesiącach wzięli ślub. Zjechali się wszyscy — córki, zięciowie, wnuki. Ola była szczęśliwa, choć uśmiechała się przez ból.
Diagnoza brzmiała jak wyrok — rak. Wiedziała, że czasu zostało niewiele.
Ale los dał jej jeszcze jedną radość — zdążyła zobaczyć pierwszego wnuka.
Odeszła spokojnie, z uśmiechem, trzymając za rękę tego, którego kiedyś nie potrafiła pokochać.
Młodszy syn… jedyny… najbliższy…
*Czasem miłość przychodzi z opóźnieniem, ale gdy już się pojawi — leczy wszystkie rany.*
