Dzień 12 marca 2025r. Dziennik
Dziś po raz kolejny zastanawiam się, jak to się stało, że mój syn Paweł stał się taki bystry. Ja i Wojtek nigdy nie skończyliśmy szkoły ponad dziewiątą klasę dzięki życzliwości nauczycieli przetrwaliśmy ten etap. Każdy ma swoje talenty: u mnie każde nasiono, choćby małe, wyrosło w bujną roślinę, a u Wojtka ręce zawsze były złote.
Mieliśmy czworo dzieci: najstarsza córka Maria, potem druga, Bogna, a na końcu dwaj synowie, urodzeni tego samego dnia Szymon i Paweł. Paweł był tym pomarańczowym jabłkiem, które wyrastało w cieniu miał dopiero trzy lata, a już mówił lepiej niż przeciętna Bogna. Gdy poszedł do szkoły, nauczyciele byli w szoku czytał, pisał i mnożył liczby, że od razu przenieśli go do wyższej klasy.
Może to nie było sprawiedliwe wobec innych dzieci, ale Paweł był dla mnie szczególnym skarbem. Zwolniłam go z obowiązków domowych, a wszystko, o czym marzył, kupowałam mu książki, mikroskop. Nawet w trudnych latach dziewięćdziesiątych, kiedy kraj się rozpadał, a nasze życie legło w gruzach (straciłam męża i najstarszą pomocnicę, Marysię), nie przestałam wspierać syna. Wysłałam go do miasta, by mógł się uczyć.
O czym ty tylko myślisz, Klaudio? pytały sąsiadki, widząc, jak Szymon nosi wodę z kranu, Bogna ora ziemię, a Paweł siedzi w cieniu na ławce i czyta książkę. Myślisz, że ci kiedyś w podeszłym wieku przyniesie szklankę wody? dodawały, przewidując jego wyjazd. Ja odpowiadałam: Zobaczycie, co potrafię zrobić, kiedy naprawdę czegoś chcę.
Dzieci same wyrażają swoją frustrację.
Dlaczego ja muszę rąbać drewno, a on rozwiązywać równania? narzekał Szymon.
Usiądź i rozwiąż je, jeśli chcesz, uśmiechnęłam się.
Po kilku minutach Szymon zamykał podręcznik i mówił: To bzdura, wolę iść ściąć drewno!
Najbardziej bolało mnie jednak Bogny. Nieustannie knuła podstępy przeciwko bratu wrzucała mu zeszyty do pieca, wkładała zgniłe jajko do buta. Zawsze dajesz mu najlepszy kawałek, krzyczała. A potem sam odejdzie i cię porzuci, powtarzała sąsiadka.
Kiedy Paweł wyjechał na studia, dom stał się spokojniejszy, ale ja przywiązuję się bardziej do najmłodszego syna. Na początku pisał długie listy, opisując swój szkolny świat, niezrozumiały dla mnie. Z czasem listy rzadziej się pojawiały, a wizyty stawały się rzadkie sąsiadki chyba nie przesądziły się źle. Moje serce cierpiało, ale nie pokazywałam tego. W końcu Paweł ukończył, stał się człowiekiem.
Bogna wyszła za mąż za sąsiada z wsi pod Karczewem. Zięć nie przypał mi był marzycielem, ciągle wymyślał nowe sposoby, by wzbogacić się, ale zawsze kończyło się porażką. Teraz wymyślił otworzyć piekarnię, choć bank nie przyznał mu kredytu.
Szymon mieszkał ze mną i nie spieszył się z małżeństwem, choć miał wiele kandydatek. Mamo, chciałbym jeszcze trochę poczuć wolność! Myślę o kupnie samochodu nie jakiegoś hajsu, a naprawdę ładnego, może importowanego. marzył. Ja odpowiadałam: Jaki to samochód, Szymonie? Musisz przestać marzyć i wziąć się do roboty.
Szymon podjął pracę w gospodarstwie, został traktorzystą, znajdował różne drobne oszustwa, ale ja nie narzekałam miałem dobrego syna. Co do Pawła, nie miałam pojęcia, gdzie jest. Rok minął, a od niego nie było żadnych wieści, poza krótkim listem, że wyjechał zarabiać gdzieś gdzieś.
Kiedy podjechał nowy, lśniący samochód, pomyślałam, że ktoś się zgubił i szuka drogi. Głośny ryk silnika wprowadził w moje serce nadzieję. Otworzyłam bramę, podeszłam do drogi i zobaczyłam Pawła. Rozpoznałam go od razu, choć minęły dwa lata. Przypominał mojego zmarłego Wojtka wysoki, szerokoczasny, z złotymi kosmykami. Sąsiadki wyjrzały z okien, by zobaczyć, że syn nie zapomniał matki.
Rzuciłam się w ramiona do niego, przytuliłam mocno: Mój kochany, nie na darmo wszystko przeszło. Szymon przywitał brata z nieco zaciśniętą twarzą.
Świetny samochód, pochwalił z zazdrością.
To nie mój, odpowiedział Paweł z uśmiechem.
Czyj więc? zapytał ostrożnie Szymon.
Twój, podał Paweł kluczyki. Weź, przygotowałem już akt darowizny, pójdziemy do notariusza.
Szymon spojrzał na mnie, a ja uśmiechnęłam się.
Dzięki, bracie, mruknął nieśmiało. Ale to naprawdę drogie!
Nie ma ceny, której nie da się zapłacić słowem, odparł Paweł. A gdzie jest Bogna?
Wyszła za mąż do sąsiedniej wsi, wyjaśniłam. Mąż jej pracowity, wkrótce spodziewają się podwyżki.
Małżeństwo? To możemy odwiedzić. Szem, zawieź nas nowym autem.
Bogna przywitała nas nieco zadłużona, a jej mąż, Artur, od razu zaczął się chwalić swoimi planami o nowej piekarni.
Kłamiesz, Arturze, nie dostałeś kredytu, więc nie otworzysz piekarni, przerwała mu Bogna.
Z Pawłem możemy to rozwiązać. Powiedz, ile potrzebujesz, przekażę pieniądze, odparł Paweł.
Artur spojrzał na Pawła z niedowierzaniem. Jego żona już dawno nazywała go marzycielem. Paweł wyciągnął małą, czerwoną szkatułkę i podał ją Bogni.
To dla ciebie.
Otworzyła ją ostrożnie i zobaczyła złote kolczyki z szmaragdami, idealnie pasujące do jej oczu. Dzięki, Pawle. Prosiłam Artura o kolczyki, a on dał mi tylko maszynkę do mięsa! wzdychała z rozbawieniem.
Siedziałam w milczeniu, szczęśliwa, myśląc, że może jeszcze mi coś podaruje kolczyki, bransoletkę, a może nawet pralkę. Paweł jednak nie przyniósł nic, dopóki Bogna nie wspomniała, że po porodzie mama potrzebuje opieki. Wtedy Paweł rzekł:
Jednak zabiorę mamę ze sobą, choćby na chwilę. Jeśli zechce.
Patrzyłam na niego zdziwiona. Z sobą? Gdzie?
Nie wiem A co z domem?
Dom? Szem będzie w nim mieszkał z nową gospodynią. Ja tęsknię za tobą, mamo. Jedź ze mną? Jeśli się nie spodoba, wrócisz.
Nie wiedziałam, co pomyśleć. Całe moje życie, mój mąż i nasz dom były tutaj, a jednak przed mną otwierała się nowa, nieznana kraina. Co by powiedział mój kochany Wojtek?
Wyobrażyłam sobie jego twarz przy drzwiach, kapelusz w nieładzie, dłonie pokryte odciskami. Po co to wszystko, Klaudio? Wychowałaś go, by miał lepsze życie. Czas iść po własne szczęście, inaczej po co wszystko to przeszło?
Uśmiechnęłam się i wyszeptałam:
Może i tak wyjedziemy».
