Minęły już dwa lata. Od tamtej pory moja córka nie napisała ani słowa. Wykreśliła mnie ze swojego życia. A ja wkrótce skończę siedemdziesiąt lat…
Moją sąsiadkę, Halinę Kazimierzównę, zna w całym osiedlu każdy. Ma 68 lat, mieszka sama. Czasami zaglądam do niej z czymś na herbatę – ot, tak, po sąsiedzku. To dobra, inteligentna kobieta, zawsze uśmiechnięta, lubi opowiadac o podróżach, które odbywała ze swoim zmarłym mężem. O rodzinie mówi jednak rzadko. Dopiero przed ostatnimi świętami, gdy jak zwykle przyszłam do niej z drobnymi upominkami, niespodziewanie postanowiła się otworzyć. Wtedy po raz pierwszy usłyszałam historię, od której do dziś serce mi się ściska.
Gdy weszłam do mieszkania, Halina Kazimierzówna była przygnębiona. Zwykle pełna życia i energii, tamtego wieczoru siedziała cicho, wpatrzona w jeden punkt. Nie wypytywałam, po prostu zaparzyłam herbatę, postawiłam ciastka i usiadłam obok w milczeniu. Długo nie mówiła nic, jakby walczyła sama ze sobą. W końcu westchnęła ciężko:
— Minęły dwa lata… Od tamtej pory ani razu nie zadzwoniła. Ani jedna kartka, ani jedna wiadomość. Próbowałam się dodzwonić – numer już nie istnieje. Jej adresu też nie znam…
Na chwilę zamilkła. Wyglądało, jakby przed jej oczami przesunęły się lata, całe dekady. Nagle, jakby pękła jakaś tama, Halina Kazimierzówna zaczęła mówić.
— Mieliśmy szczęśliwą rodzinę. Z Tadeuszem wzięliśmy ślub młodo, ale z dziećmi nie spieszyliśmy się – najpierw chcieliśmy poużywać życia. Jego praca pozwalała nam dużo podróżować. Byliśmy zżyci, dużo się śmialiśmy, kochaliśmy nasz dom, który urządzaliśmy razem. Własnymi rękami zbudował nam gniazdo – przestronne mieszkanie w centrum Poznania. To było marzenie jego życia…
Gdy urodziła się nasza córka, Wioletta, Tadeusz jakby na nowo rozkwitł. Nosił ją na rękach, czytał bajki, każdą wolną chwilę spędzał z nią. Patrzyłam na nich i myślałam, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie. Ale dziesięć lat temu Tadeusza zabrakło. Długo chorował, walczyliśmy do końca, wydaliśmy wszystkie oszczędności. A potem… cisza. Pustka. I serce, jakby wydarto mi z niego kawał.
Po śmierci ojca Wioletta zaczęła się oddalać. Wynajem mieszkania, chciała żyć osobno. Nie sprzeciwiałam się – dorosła, niech buduje własne życie. Odwiedzała mnie, rozmawiałyśmy, wszystko było w porządku. Ale dwa lata temu przyszła i oświadczyła wprost, że bierze kredyt i chce kupić swoje mieszkanie.
Westchnęłam i wyjaśniłam: nie mogę pomóc. Z oszczędności, które zbieraliśmy z Tadeuszem, prawie nic nie zostało – wszystko poszło na leczenie. Moja emerytura ledwo starcza na rachunki i lekarstwa. Wtedy zaproponowała… sprzedaż mieszkania. Mówiła, że kupimy mi kawalerkę gdzieś na peryferiach, a reszta pieniędzy pójdzie na wkład własny dla niej.
Nie potrafiłam się na to zgodzić. To nie kwestia pieniędzy – to kwestia pamięci. Te ściany, każdy kąt – Tadeusz robił to własnymi rękami. Tutaj było całe moje szczęście, całe moje życie. Jak mogę to wszystko oddać? Krzyczała, że ojciec robił to wszystko dla niej, że i tak mieszkanie kiedyś do niej przejdzie, że jestem egoistką. Próbowałam wytłumaczyć, że chciałabym, żeby kiedyś po prostu tu przyszła i nas pamiętała… Ale ona nie słuchała.
Tamtego dnia zatrzasnęła drzwi i wyszła. Od tamtej pory – cisza. Ani telefonu, ani wizyty, nawet w święta. Później przypadkiem dowiedziałam się od znajomej, że wzięła ten kredyt i teraz haruje niemiłosiernie – dwie prace, ciągły wyścig. Nie ma rodziny, nie ma dzieci. Nawet jej przyjaciółka mówi, że nie widziała jej od pół roku.
A ja… ja po prostu czekam. Codziennie podchodzę do telefonu, czekam na dzwonek. Ale nie dzwoni. I już nawet nie mogę się dodzwonić – pewnie zmieniła numer. Pewnie nie chce mnie widzieć. Nie chce słyszeć. Myśli, że ją zdradziłam, nie ustępując w tamtej chwili. Ale ja już prawie siedemdziesiątkę stuknę. Nie wiem, jak długo jeszcze wytrzymam w tym mieszkaniu, ile wieczorów spędzę przy oknie w nadziei. I nie wiem, czym tak ją skrzywdziłam…
