Minęły dwa lata od tamtego dnia, a dziś znów ją spotkałem. Piękna kobieta szła ulicą przede mną i serce od razu mi zamarło. W jej obliczu rozpoznałem swoją byłą żonę, Justynę tę, która kiedyś sprawiała, że każdy mężczyzna oglądał się za nią na ulicy.
Po ślubie nie poznawałem Justyny. Stała się jedną z tych kobiet z przetłuszczonymi włosami upiętymi na czubku głowy, do tego nosiła wielkie, bezkształtne koszulki. Nie widziałem jej już w sukienkach podkreślających sylwetkę, ani w eleganckiej bieliźnie.
Po ślubie Justyna zaczęła chodzić po domu w „workach” ogromnych t-shirtach. Przestała dbać o siebie. Nie odwiedzała kosmetyczki, nie malowała się. Niby drobnostki, ale przestała też ćwiczyć, a brzuch po ciąży i cellulit nie zniknęły
Przez te dwa lata, które spędziliśmy razem, zmieniała się coraz bardziej. Przybierała na wadze, a wcześniejszy wdzięk gdzieś się ulotnił. Kiedy sugerowałem, że może czas spojrzeć w lustro, obrażała się i przestawała się do mnie odzywać.
W końcu zrozumiałem, że zakochałem się w Justynie sprzed ślubu tej namiętnej, wesołej, pięknej dziewczynie, której zazdrościli mi wszyscy koledzy. Po tych wszystkich zmianach przestałem widzieć w niej kobietę, która mnie pociągała. Przestałem być nią zainteresowany, nie inspirowała mnie, a patrząc na nią, czułem smutek.
Ostatni raz widziałem ją w powyciąganej, szarej koszulce z plamami po mleku, w luźnych spodenkach, przez które prześwitywał cellulit, z nieogolonymi nogami. Włosy miała byle jak spięte, a z twarzy nie schodził smutek ani podkrążone oczy.
Tej wieczorem powiedziałem Justynie, że nie mogę z nią dłużej być. Że nie wywołuje we mnie niczego poza żalem i współczuciem, a nie miłością.
Dwa lata minęły od tamtych słów, a teraz znów ją spotkałem. Piękna kobieta mijała mnie na ulicy i serce znów mi zamarło. Rozpoznałem w niej dawną Justynę tę, którą podziwiali wszyscy. Miała na sobie elegancką sukienkę, włosy rozpuszczone i pełne loków. Schudła, z szarej kaczki znów przeobraziła się w królową. W królową, która wychowała mi dwoje dzieci.
Dopiero wtedy zrozumiałem, że Justyna nie miała wcześniej ani czasu, ani siły, by dbać o siebie. Oddała się w pełni tworzeniu ciepłego domu, wychowywaniu naszych dzieci. Ja przestałem interesować się tym, ile energii wkłada w codzienne życie i nie rozumiałem, dlaczego nie znajduje sił dla siebie.
Zdarzało mi się zostać samemu z bliźniakami na kilka godzin po dwóch byłem wyczerpany. Ona brała ich na ręce całymi dniami, sprzątała mieszkanie, gotowała i jeszcze wieczorem siadała obok mnie. W natłoku obowiązków trudno dbać o paznokcie czy chodzić na siłownię. Wymagałem od niej niemożliwego: chciałem, by jej ciało wróciło do dawnego stanu chwilę po porodzie.
Nigdzie razem nie wychodziliśmy, więc nie miała okazji nosić pięknych sukienek czy biżuterii. W domu biżuteria przeszkadza, a eleganckie stroje są po prostu niepraktyczne… Dziś wiem, że to była moja wina, że nie pozwoliłem jej zabłysnąć.
Dopiero po dwóch latach umiałem spojrzeć na nasze małżeństwo z dystansem. Zrozumiałem, że Justyna przez cały ten czas dźwigała naszą rodzinę na swoich barkach i nigdy nie rzucała mi wyrzutów. Zawsze czekała aż wrócę z pracy, nigdy się nie gniewała. Stworzyła dom, do którego wracałem, a ja doceniłem to za późno. Wystarczyło, żebym jej pomógł w codzienności, żeby miała więcej czasu dla siebie.
Straciłem prawdziwy skarb i byłem zbyt zapatrzony w siebie, by to zobaczyć. Przez swoją pychę i brak zrozumienia zniszczyłem to, co najcenniejsze.
Patrzę na nią teraz i chciałbym odzyskać to, co straciłem, ale nie wiem, czy będzie mi umiała wybaczyć. Spróbuję jeszcze z nią porozmawiać, pokazać się z lepszej strony choćby po to, żeby mieć kontakt z dziećmi, bo i tak przegapiłem już dwa lata ich dorastania…
Dziś Justyna ma wielu adoratorów, ale nikogo do siebie nie dopuszcza. Widocznie to ja zraniłem ją najbardziej. Zostało mi tylko poczucie wstydu i winy, że dopiero teraz zrozumiałem, co zrobiłem…
Z tej historii płynie dla mnie gorzka lekcja. Czasem człowiek docenia to, co ma, dopiero gdy to straci. Ważne jest, by dostrzegać wysiłki i poświęcenia drugiej osoby na czas, okazywać wsparcie, a nie tylko wymagać. Bo czasem nie da się już wrócić do tego, co się roztrwoniło przez własną ślepotę.
