Do mnie zapukała miłość…
Kasia wyjechała ze wsi do Warszawy, by studiować na uniwersytecie. Po wiejskiej szkole nauka nie szła łatwo, ale całymi dniami wkuwała, żeby zdać sesję i nie stracić stypendium. Mama mogła pomóc jej tylko paczkami z jedzeniem.
Gdy zaczęła pracować, sama wysyłała matce pieniądze. Każdy urlop spędzała na wsi. O morzu oczywiście marzyła, lecz wszystkim mówiła, że na wsi powietrze, las i rzeka są tak piękne, że żaden południowy kurort nie jest potrzebny.
— Kasiu, kiedy wyjdziesz za mąż? Nikogo nie spotkałaś? Chyba nie doczekam się wnuków… — wzdychała mama.
— Nie martw się, mamo, wyjdę — odgryzała się Kasia, choć te rozmowy już ją męczyły. Każdy we wsi pytał przede wszystkim o zamążpójście.
Chłopaków miała, i miłość też, ale żaden nie poprosił jej o rękę.
Pracowała w redakcji gazety. Kończył się dzień pracy, a za oknem lało jak z cebra. Deszcz zdawał się słabnąć. Kasia narzuciła płaszcz, przygotowała parasol i wybiegła na ulicę. Gdy jednak wyszła, ulewa znów się rozpętała. Stała pod daszkiem przy wejściu, patrząc, jak samochody rozpryskują kałuże na boki.
Ciężkie krople rozpryskiwały się o mokry asfalt, bryzgi sięgały jej butów. Przytuliła się do ściany, marznąc. SUV zwolnił przed kałużą, by jej nie ochlapać, a potem zatrzymał się całkiem.
— Wsiadaj, dziewczyno. Nawet jak przestanie lać, drogi są zalane — krzyknął przez otwarte okno młody mężczyzna.
I Kasia wsiadła. Pół roku później jej wybawca oświadczył się. Nie zakochała się bez pamięci, ale czas było wyjść za mąż, a z Jackiem było spokojnie i bezpiecznie. Zamieszkali z jego matką w dużym mieszkaniu w centrum.
Mama Jacka od razu jej nie polubiła.
— Nie licz, kochana, że dostaniesz nasze mieszkanie. Nie uda ci się — rzuciła od progu.
— Cały dzień w szlafroku? To nieeleganckie. Można w nim tylko iść do łazienki. Jeśli ktoś przyjdzie? Przebierz się natychmiast! — rozkazywała teściowa.
Więc Kasia się przebierała. Sprzątanie czy gotowanie w eleganckiej sukience było niewygodne. Sama Jadwiga Stanisławówna ubierała się jak na przyjęcie.
W końcu nie znalazły wspólnego języka. Pewnego dnia Kasia usłyszała, jak teściowa namawia Jacka do rozwodu, póki nie ma dzieci. Płacząc, powiedziała mu, że mama ma rację, lepiej się rozejść. Zaczęła pakować rzeczy.
Jacek nie pozwolił jej odejść. Następnego dnia wynajął mieszkanie i wyprowadzili się od matki. Życie się ułożyło. Może Jadwiga dalej truła Jacka przez telefon, ale nie przychodziła. A on nic nie mówił żonie. Oszczędzali na własne mieszkanie.
W niedzielę pojechali nad jezioro z przyjaciółmi. Grill, wędkowanie… Wracali już po ciemku. Samochód znajomych odjechał daleko przed nimi. Jacek dodał gazu, by ich dogonić.
Kasia nawet nie zrozumiała, co się stało. Z przeciwka wyleciał SUV. Kierowca albo zasnął, albo stracił panowanie nad autem — zderzenia nie dało się uniknąć.
Jacek zginął na miejscu, a Kasia miała liczne złamania i urazy. Po czterech miesiącach wypisali ją ze szpitala. Blada, słaba, kulejąc, dotarła do wynajmowanego mieszkania, ale mieszkała tam już inna rodzina. Oddano jej tylko małą torbę z rzeczami. Rzeczy Jacka zabrała teściowa, która zrezygnowała z mieszkania.
Kasia poszła do matki Jacka. Ta otworzyła drzwi, ale nie wpuściła jej do środka. Rozmawiały przez próg.
— Jadwigo Stanisławno, mogłabym u was zostać, póki nie znajdę mieszkania?
— Co ty sobie wyobrażasz? To przez ciebie mój Jacuś zginął. Na pogrzeb nawet nie przyszłaś! Wynoś się! — drzwi zatrzasnęły się przed Kasią.
— Nie jestem winna jego śmierci… Byłam w szpitalu… Nie mogłam przyjść… — krzyczała, waląc pięściami w drzwi.
— Zaraz wezwę policję! — zagroziła teściowa i Kasia odpuściła.
Nawet nie próbowała prosić o połowę oszczędności, które razem z Jackiem odkładali.
Wyszła na ulicę. Gdzie iść? Przyjaciół nie miała. Ci, z którymi jechali nad jezioro, byli kumplami Jacka. Kto wie, co teściowa o niej naopowiadała.
W tym, co miała na sobie, pojechała do matki na wieś. Czekała ją tam nowa tragedia — mama zmarła dwa miesiące temu, gdy Kasia leżała w szpitalu. Telefon rozbił się w wypadku, nie mogli się do niej dodzwonić.
Dom wyglądał, jakby mama wyszła i zaraz wróci, zakrzyknie ze zdziwienia i zacznie krzątać się przy kuchni… Łzy napłynęły Kasi do oczu.
— Mamo, jak mogłaś? Tak cię teraz potrzebuję… — Usiadła na łóżku, zdjęła maminą bluzę z oparcia i wtuliła się w nią. Zapach jeszcze nie wywietrzał. Rozpłakała się, a potem zasnęła, tuląc bluzę.
We śnie usłyszała pukanie. „Mama wróciła!” — krzyknęła radośnie, ale za drzwiami odezwał się głos Jacka: „Kasia, otwórz, to ja, Jacek. Kasia…” Zerwała się, otworzyła drzwi. Na progu stał Jacek z zakrwawioną twarzą…
Obudził ją własny krzyk. Serce waliło młotem, brakowało tchu. W drzwi rzeczywiście ktoś pukał. „To jeszcze sen?” — pomyślała przerażona.
— Wszystko w porządku? — dobiegł obcy męski głos.
Otworzyła. Na progu stał wysoki brodacz. Przenikliwe, czujne spojrzenie.
— Kto pan? — zapytał surowo. — Co pani tu robi?
— Ja… przyjechałam do mamy… — Kasia ledwo złapała oddech. — To mój dom.
— Aha… Nie otwierała pani, więc się zaniepokoiłem.
— Zasnęłam po podróży. — Wzięła głęboki wdech.
— Nie było pani na pogrzebie… Dzwonili.
— Byłam w szpitalu. Mąż zginął w wypadku…
— Przykro mi. — Spojrzenie brodacza złagodniało. — Pilnuję tutaj. Policja daleko, a domy często stoją puste… — wyjaśnił nieco chaotycznie. — Mieszkam dwa domy dOdszedł, a Kasia zamknęła drzwi, czując, że w końcu odnalazła spokój i nowy początek.
