MIŁOŚĆ SILNIEJSZA OD ZDRADY
Sabina pojawiła się w domu Marty i Pawła, kiedy ich syn Jakub miał zaledwie kilka miesięcy. Stała się dla chłopca kimś więcej niż opiekunką była jego aniołem stróżem. Marta, wiecznie zajęta własnymi sprawami, z goryczą zauważała, jak jej syn biegnie ze swoimi troskami do obcej kobiety. W jej sercu powoli rodziła się czarna zazdrość.
Gdy Jakub skończył osiem lat, Marta postanowiła pozbyć się rywalki. Paweł stanowczo sprzeciwiał się zwolnieniu uczciwej i ciepłej niani, więc Marta uciekła się do podłości. Podłożyła swój złoty naszyjnik z brylantami pod materac Sabiny i wezwała policję. Sabinę, płaczącą z powodu niesprawiedliwości, skazano na dwa lata więzienia. Jakub krzyczał i kurczowo trzymał się jej rąk, gdy odprowadzano ją w kajdankach, lecz brutalnie go odciągnięto.
Minęło 20 lat.
Jakub miał już 28 lat i odnosił sukcesy, lecz w jego sercu wciąż tliła się tęsknota za tą, która zawsze dawała mu prawdziwe ciepło. Marta w tym czasie ciężko zachorowała. Śmierć stała już w progu, lecz uparcie nie chciała jej zabrać. Cierpienie stawało się nie do zniesienia.
Pewnej nocy poprosiła syna, by przyszedł do jej sypialni, i zalana łzami wyznała mu potworną prawdę:
Jakubie, nie mogę umrzeć… Śmierć mnie nie chce, bo dźwigam ogromny grzech. Zniszczyłam życie niewinnej kobiecie. Odszukaj Sabinę. Proszę cię, przyprowadź ją do mnie.
Jakub odnalazł Sabinę w maleńkim domku na obrzeżach Lublina. Zestarzała się, dłonie miała szorstkie od pracy, ale jej oczy wciąż pozostawały łagodne, przebaczające.
Mama Sabina… wyszeptał Jakub, obejmując ją. Moja mama pragnie panią zobaczyć. Odchodzi i potrzebuje pani przebaczenia.
Bez wahania Sabina ruszyła z nim. Gdy weszli do sypialni, wyniszczona przez chorobę Marta drgnęła.
No witaj, Sabino… wyszeptała, wyciągając drżącą dłoń.
Sabina podeszła i delikatnie ujęła jej rękę.
Przebacz mi, Sabino. Przepraszam za krzywdę, którą ci wyrządziłam. Zgrzeszyłam wobec Boga i teraz za to cierpię. Bóg nie chce mnie zabrać, dopóki nie usłyszę Twojego słowa…
Sabina spojrzała na kobietę, która posłała ją do więzienia, ale w jej sercu nie było już miejsca na gniew.
Przebaczyłam ci, Marto. Już dawno. Odpocznij spokojnie.
Marta odetchnęła z ulgą, jej twarz się rozjaśniła. Ostatni raz spojrzała na syna, potem na Sabinę:
Mój syn… jest teraz twoją odpowiedzialnością. Opiekuj się nim.
Tej samej nocy Marta odeszła. Sabina została dla Jakuba prawdziwą matką, zajmując ważne miejsce w jego domu. Jakub darzył ją troską, której zabrakło jej przez długie lata. Niedługo potem poznał godną dziewczynę i wziął z nią ślub. Sabina błogosławiła ich związek jak rodzonej babci ich przyszłych dzieci. Prawda zwyciężyła, a miłosierdzie uleczyło rany przeszłości.
