MIŁOŚĆ SILNIEJSZA NIŻ ZDRADA
Martyna pojawiła się w domu Zofii i Michała wtedy, gdy ich synek Tomek był jeszcze niemowlakiem. Dla chłopca stała się nie tylko opiekunką, lecz aniołem stróżem. Zofia, wiecznie zajęta swoją wyjątkowo ważną osobą, z wyrzutem patrzyła, jak syn ze swoimi dziecięcymi troskami biegnie do obcej baby. W matczynym sercu zrodziła się trucizna czarna zazdrość.
Gdy Tomek skończył osiem lat, Zofia uznała, że dosyć tej konkurencji. Michał stanowczo sprzeciwiał się zwolnieniu uczciwej i serdecznej niani, więc Zofia postanowiła sięgnąć po naprawdę oryginalne metody. Wsunęła pod materac Martyny swoje złote kolczyki z bursztynem, które dostała od babci na komunię (i przez całe życie wspominała każdej rodzinie), a potem z oburzeniem wezwała policję. Martynę, roztrzęsioną i zapłakaną z powodu tej niesprawiedliwości, skazano na dwa lata odsiadki. Tomek darł się i szarpał za jej ręce, kiedy ją odprowadzali, ale siłą go odciągnięto.
Minęło 20 lat.
Tomkowi stuknęła trzydziestka (no dobrze, dwadzieścia osiem, ale już liczył do przodu). Miał świetną pracę, zgrabne auto i garnitury z poliestrem w promocji a jednak w sercu zawsze tlił się żal za tą, która okazała mu prawdziwe ciepło. Zofia w międzyczasie poważnie zachorowała. Śmierć jakby nie mogła znaleźć adresu jej mieszkania, choć już długo stała u progu. Cierpienie ciągnęło się jak guma do żucia pod szkolną ławką.
Pewnej nocy Zofia zawołała syna do łóżka, zalana łzami wyznała najgorszą prawdę:
Tomek, nie mogę odejść… Śmierć po mnie nie przychodzi, bo trzymam na sobie wielki grzech. Zmarnowałam życie niewinnej kobiecie. Znajdź Martynę. Błagam cię, przyprowadź ją do mnie.
Tomek odnalazł Martynę w skromnym domku na obrzeżach Kielc. Lata nie były dla niej łaskawe ręce miała zniszczone od ciężkiej pracy, ale oczy wciąż miały to samo dobro i wybaczenie w spojrzeniu.
Ciociu Martyno wyszeptał Tomek, przytulając ją. Moja mama prosi, żeby pani przyszła. Odchodzi. Potrzebuje pani wybaczenia.
Martyna bez wahania zgodziła się jechać. Gdy weszli do sypialni, schorowana Zofia aż się wzdrygnęła.
No witaj, Martyno wyszeptała, wyciągając do niej drżącą dłoń.
Martyna podeszła i delikatnie ujęła jej rękę.
Wybacz mi, Martyno. Przepraszam za wszystko, co ci zrobiłam. Zgrzeszyłam przed Bogiem i teraz cierpię. Bóg nie zabierze mnie, póki nie wybaczysz
Martyna patrzyła na kobietę, która wpakowała ją do więzienia, ale w jej sercu nie było już żalu.
Już dawno ci wybaczyłam, Zofio. Śpij spokojnie.
Na twarzy Zofii pojawił się ulga, zmarszczki się wygładziły. Ostatni raz popatrzyła na syna, a potem na Martynę:
Mój syn teraz twój skarb. Troszcz się o niego.
Tej samej nocy Zofia odeszła. Martyna zajęła miejsce prawdziwej matki w domu Tomka. Tomka otoczył ją troską, której sama była przez lata pozbawiona. Wkrótce poznał porządną dziewczynę, ożenił się i Martyna błogosławiła ich małżeństwo jak prawdziwa babcia przyszłych wnuków. Prawda zwyciężyła, a dobroć posklejała wszystkie pęknięcia przeszłości.
