Mieszkam razem z moją mamą. Mama ma już 86 lat.
Tak się złożyło, że nie wyszłam za mąż i nie mam dzieci. Życie potoczyło się inaczej, niż sobie wyobrażałam. Dziś mam 57 lat. Niedawno obchodziłam urodziny. Świętowałyśmy je tylko we dwie, z moją mamą. Nie mam nikogo, kogo mogłabym zaprosić. Nie mam przyjaciół, a ja i mama nie utrzymujemy kontaktu z inną rodziną.
Jesteśmy razem i wzajemnie się wspieramy. Mama ma już 86 lat. Nie potrafię sobie wyobrazić, co będzie, gdy jej zabraknie. Jednak moja mama czuje się całkiem dobrze! Mimo że z wiekiem jej zdrowie trochę się pogarsza, nie poddaje się. Często sama wychodzi na spacery.
Ja już jestem na emeryturze, ale dorabiam, bo nasze emerytury nie wystarczają na spokojne życie. Nie tracę jednak nadziei i cieszę się, że mam moją ukochaną mamę przy sobie. W końcu są ludzie, którym wiedzie się o wiele gorzej niektórzy nie mają ani mieszkania, ani bliskich, ani pieniędzy.
A my z mamą żyjemy spokojnie i bez pośpiechu. Wieczorami pijemy herbatę, dziergamy na drutach, oglądamy nasze ulubione polskie seriale i filmy. W weekendy piekę ciasto i zapraszam sąsiadów. Opowiadają nam o swojej rodzinie. Cieszę się z ich szczęścia i modlę się, żeby omijały nas wszelkie troski.
Tak wygląda nasze życie. Chciałabym, żeby ten czas trwał jak najdłużej dla mnie i mojej mamy. Wiem, że nie wszystko układa się w życiu tak, jak byśmy tego pragnęli, ale trzeba umieć doceniać to, co się ma nawet jeśli jest to po prostu ciepło domowego ogniska i obecność ukochanej osoby.
