Miałem przed sobą znowu ten sam problem, z którym się spotykałem wielokrotnie. Jeżeliby tylko przestała mięc w karku, może bym się nie czuł zmuszony przesiąść się ku jej dachowi, choć mąż, Jacek, twierdził, że to nasz obowiązek. Widać, że przynajmniej dla niego tak było.
Zosiu, mówiłem, żebyś przygotowała coś miłego dla pani Wiśniewskich. To ich rocznica ślubu, a one uwielbiają, gdy ich kumatki prezentują majątek. I jak tylko usłyszałem te słowa, zaczynało mi się zimno i chrapa.
Zosia, to ich ślubny jubileusz, ale nie wiem, czemu ma dla mnie być tak ważny. Skoro one same nie śledzą naszego życia, to cóż zdziwić się, że nie chce mi się im się podchodzić?
Jacek patrzył na mnie jak na szaleńca i pytał, czy to możliwe, że mam wszystko źle pojęte. Dlaczego mam narzekać, gdy możemy spokojnie spędzić wakacje u jego rodziców? Ale on nie wiedział, ile razy już wcześniej wniosłam do domu pełną torbę lamentów.
Byłam przekonana, że najszczęśliwszy byłbym, gdybyśmy mogli gdzieś wyjechać. Moglibyśmy pograć z chłopakami na plaży, pójść do parku rozrywki albo skorzystać z oferty hotelu w Zakopanem. Ale on, biedny, miał w głowie tylko to, by robić rodzice zadowolone. „Do starszych trzeba mieć szacunek”, mówił, a mnie szło się z tym tylko na近些年.
* * *
Poprosiłam go, by przemyślać, czy naprawdę musimy zdzierać się przez tydzień u jego rodziców, i powiedziałam, że może być wakacje po naszemu. On zaciął się jak sześcioigłowy tyran.
Zosiu, bez nich dzieci nawet nie dowiedzą się, że mają babcię z Gniezna. To ciężko dla nich, gdyby nie było takiej bliskiej więzi.
Ja wiem, jak to śmiesznym brzmi, ale czy nie sądzisz, że to tylko dlatego, żeby było im miłe? One chcą zobaczyć zdjęcia i laciniować się na chłopaków, jakby to były wszystko, czego potrzebują. Skoro one nie przyjeżdżają, to czemu ja miałabym się zmuszać?
On próbował się bronić, że są daleko, że matka Ewa Wiśniewska musi zadowolić swoje przymierowe sąsiadki planami ich wnuków. Ja zaś podpowiedziałam mu, że mamina ciotka z Warszawy, w każdej trudności przyjeżdża po mieście, nawet bez zwolnienia lekarskiego.
Ewa Wiśniewska zawsze była dla nas jak bajkowy Nałóg i Praktyczny Mędrzec, kiedy byliśmy z winy. Oj, to czego nie zrobiła nam! Ale ja wiem, że dla ciebie to kolejny zły uczynek.
Ewa to inna osoba. Ona stara, a ty i ja jesteśmy młodzi, mając wieczność. Ona nie wie, jak się dziś żyje.
Zmieniłam się w koniankę i przyjęłam to, ale czułam, że coś jest nie tak. Szarpnięcie pan podczas spaceru, kiedy Ewa Wiśniewska znowu robiła za wszystko wytrzysień, a Jaś rozglądał się z miną stworzonego.
Jesz miał ważną powiedzicę: „Chętnie chrumka, kiedy wie, że winno być kruchy.” Dlatego właśnie przyjeżdżanie wizyta u Ewy było dla mnie jak przygotowanie do roztargnienia.
* * *
Podczas drogi do Gniezna miałam mieszane emocjonalne wewnętrzne zwłaszcza, że Jaś cały czas był w głowie, jakby nie miał głowy inżynierom na stacji benzynowej, a chłopcy na tylnym siedzeniu radośnie bredli, wpatrując się w wzmacnianie wilków. Sama nie przestawałam się roztargniać, bo czułam, że coś się świętych.
Gdy się znaleźliśmy u Ewy, wszystko było jak zwykle: zemsty, skrzywdzenie, a ona wyrażała się, jakby była zaczarowana, że laciniuje nasze przyjęcie.
Och, przywitala się z wszystkimi i wydawała się szczera, ale Jaś patrzył na mnie jak na szaleńca. Coś mi znowu mówiło, że coś niegra.
Tylko, że tym razem Jaś nie sądził, że będzie można się wycofać. Zaczynało wszystko z perswazji, że ona może mieć rację.
Czekaj, Ewa zawsze mówi, że to ona jest odpowiedzialna za wszystko. A przy nas? Ona nie pozwala nam nic zrobić, jakby była tu hakem. Znowu, sztuczna atmosfera, niestawienie się przy stole, jakby brało mąża za ramię?
W końcu, jak w każdej rodzinie, wszystko kończy się sytuacją, gdy mamy za dużo do przetworzenia. Ewa Wiśniewska znowu zrobiła z siebie sędziego.
Nie wiesz, czemu chcesz? Bo jakbyś znał mojego Jaka, stanąłbyś jak kreda. Ale on był zbyt zajęty, by zobaczyć, jak ona znowu pozwala z siebie zrobić bagno.
Dzień mijał, ale czułam się, że ten wizyt był taki jak reszta moich związków u Wantkowy. Tylko że tym razem Jaś nie był już z tym porządnym synem, ale pod jakimś wpływem, gotowy, by słuchać mnie bez złośliwości.
W końcu, jak już było zawsze, uciekliśmy na drugi dzień. To był odpoczynek, który miał ważną lekcję: Nie chcę być zawsze tą, która się narzuca. Jeśli ktokolwiek nie chce mnie przyjmować niech nie pisał do mnie.
