On mieszkał sam.
Jego dom stał osobno, nieco dalej od wioski, za wzgórzem, gdzie kiedyś ciągnęła się uliczka o dziwnej nazwie – Wyrostek. Siedem domów, półkolem ustawionych na pagórku, jak zaspani strażnicy.
Gdy zaczęła się ta wielka wiejska wędrówka – gdy ludzie ruszyli do miast, porzucając ziemię, zapominając korzenie – ulica opustoszała. Domy rozebrano, rozkradziono na opał, zgniły… Ostał się tylko jeden.
Jeden. Jak wyrwany ząb, który pozostał w ustach stuletniej staruszki.
Tam od siedmiu lat mieszkał Stanisław Wojciechowski.
Choć… ściśle mówiąc – nie do końca sam. Był przy nim Burek. Pies, czarny z białymi łatami, krótkimi łapami, śmiesznym zawiniętym ogonem, trójkątnymi uszami i oczami jak żużel. Wszystko rozumiał, ale nie mówił. Prawdziwy kompan. Prawdziwy człowiek. Tylko w psiej skórze.
W mieście miał rodzinę. Żonę – obcą, zimną. Słowa starczało im ledwie na miesiąc. Dorosła córka, dawniej przytulała się do ojca – bez niego kroku nie stąpała, teraz – zniknęła z jego życia, jakby ktoś palce strzepnął. Urodził się wnuk, ale dowiedział się o tym nie od córki, tylko od przypadkowej sąsiadki.
Gdy serce zacisnęło się mocno – naprawdę mocno – lekarz tylko machnął ręką:
— Potrzeba panu ciszy, natury. Ma pan takie miejsce? Jak chce, polecę sanatorium.
Pomyślał o rodzinnym domu. Odpowiedź była prosta:
— Mam. Tam jest wszystko, co moje.
Żonie powiedział – formalnie. Ta tylko pokręciła przy skroni: no, już zupełnie mu odbiło.
Nie sprzeczał się. Pojechał sam.
Kosił chwasty. Pokrył dach nowym gontem. Odnowił ganek. Piece naprawił – pomógł mu stary kumpel, z którym w dzieciństwie bili się pokrzywami niby rozbójnicy. Dom ożywał. Dom oddychał.
Czasem słyszał, jak gdzieś w kącie pokoju matka cmoka językiem, a ojciec ciężko, ale z aprobatą chrząka.
Pobielił piec, pomalował ganek na wiśniowo. Postawił rzeźbione balustrady. Pięknie.
Przetrwał zimę. Odnalazł spokój. Ani żona, ani córka – ani telefonu, ani listu. Dopiero wiosną ktoś podrzucił Burka. Od tamtej pory – we dwóch.
Latem – przestrzeń. Rankiem – do lasu. Stanisław z koszykiem, Burek u boku. Rozmawiają bez słów, myślami. Stanisław, jak babcia go uczyła, witał się z lasem: skłon, prosił o pozwolenie. Tak uczono: słów na wiatr się nie rzuca, wiatr je porwie – sumienia nie dogonisz.
Milczący był Stanisław. Może dlatego w rodzinie nie wyszło – zbyt cichy, zbyt prawy.
I tak by szło dalej. Ale pewnego dnia do wsi przyszli… inni.
Przyjechali. Drogimi samochodami, z papierami, z planami. Jego działka – najpiękniejsza. Widokowa.
Dom przeszkadzał. JedyDom jednak przetrwał, a wraz z nim serce, które teraz biło głośniej niż kiedykolwiek.
