Miałem osiem lat, gdy moja mama opuściła dom. Wyszła tylko na chwilę, złapała taksówkę na rogu ulicy w Krakowie i już nie wróciła. Mój brat Michał miał wtedy pięć lat.
Od tego momentu wszystko w naszym domu się zmieniło. Tata zaczął robić rzeczy, których nigdy wcześniej nie robił wstawał wcześnie, żeby przygotować nam śniadanie, nauczył się prać ubrania, prasować mundurki, niezdarnie czesał mi włosy przed szkołą. Często widziałem, jak przesadzał z ilością ryżu, przypalał obiad, zapominał oddzielać białe ubrania od kolorowych. A mimo wszystko nigdy nie dopuścił, żeby czegoś nam brakowało. Wracał zmęczony po pracy, siadał, przeglądał nasze zeszyty, podpisywał dzienniczki, szykował śniadania na następny dzień.
Mama nigdy więcej do nas nie zajrzała. Tata nigdy nie sprowadził do domu żadnej kobiety, nikogo nie przedstawił jako swoją partnerkę. Widzieliśmy, że czasem wychodzi, że bywało, iż wracał późno, ale jego sprawy prywatne zawsze zostawały poza murami naszego mieszkania. W domu byliśmy tylko my: ja i Michał. Nigdy nie słyszałem, żeby mówił, że się ponownie zakochał. Jego rutyna to była praca, powrót do domu, gotowanie, pranie, sen i tak w kółko.
W weekendy zabierał nas do parku nad Wisłą, do kina, do galerii handlowej nawet jeśli tylko po to, żeby pooglądać wystawy. Nauczył się robić warkocze, przyszywać guziki, przygotowywać obiady. Kiedy mieliśmy szkolne uroczystości i potrzebowaliśmy stroju, robił je z kartonu i starych materiałów. Nigdy się nie skarżył, nigdy nie powiedział: To nie moja robota.
Rok temu tata odszedł do Pana Boga. Stało się to nagle, nie zdążyliśmy się pożegnać. Porządkując jego rzeczy, znalazłem stare zeszyty, gdzie zapisywał domowe wydatki, ważne daty, notatki: opłać składkę, kup buty, zabierz Agnieszkę do lekarza. Nie znalazłem żadnych miłosnych listów, zdjęć z inną kobietą, żadnych śladów romantycznego życia. Jedynie dowody na to, że żył dla nas, swoich dzieci.
Od czasu jego odejścia nie daje mi spokoju jedno pytanie: czy był szczęśliwy? Mama odeszła, by szukać własnego szczęścia. Tata został, jakby wyrzekał się własnego. Nigdy nie założył nowej rodziny, nie miał domu z drugą kobietą. Nigdy nie był priorytetem dla nikogo poza nami.
Dziś wiem, że miałem niezwykłego ojca. Ale też rozumiem, że był mężczyzną, który został sam, żebyśmy my nie czuli się samotni. I to ciąży mi na sercu. Bo teraz, gdy go nie ma, nie wiem, czy kiedykolwiek zaznał takiej miłości, na jaką zasługiwał.
