Miałam osiem lat, gdy mama opuściła nasz dom. Wyszła jedynie na róg ulicy w Warszawie, złapała taksówkę i już nie wróciła. Mój brat miał pięć lat.
Od tej pory wszystko w mieszkaniu się zmieniło. Tata zaczął robić rzeczy, o których wcześniej nie miał pojęcia: wstawał bladym świtem, żeby przygotować nam śniadanie, uczył się obsługi pralki, prasował nasze mundurki do szkoły, bez większej wprawy czesał mi włosy przed wyjściem z domu. Patrzyłam, jak myli proporcje ryżu, jak przypala zupę mleczną, jak zapomina oddzielić białe ubrania od kolorowych. Mimo to pilnował, by nigdy niczego nam nie zabrakło. Po pracy wracał zmęczony, zasiadał przy stole, sprawdzał nasze zeszyty, podpisywał dzienniczki, szykował kanapki na kolejny dzień.
Mama już nigdy nie odwiedziła nas ani nie zadzwoniła. Tata nie sprowadził do domu żadnej kobiety. Nie przedstawił nam nikogo jako swojej partnerki. Wiedzieliśmy, że czasem wychodził wieczorem, czasami wracał późno, lecz jego prywatne życie zawsze pozostawało poza murami naszego mieszkania. W domu byliśmy tylko my ja i brat. Nigdy nie słyszałam, by mówił, że ktoś mu się podoba czy że zakochał się na nowo. Zabiegany w swojej codzienności praca, powrót do domu, gotowanie, pranie, wieczorne rutyny, sen powtarzał wszystko od początku następnego dnia.
W weekendy zabierał nas do parku Skaryszewskiego, na Wisłę, czasem do Złotych Tarasów nawet jeśli tylko po to, by popatrzeć na wystawy. Nauczył się zaplatać warkocze, przyszywać guziki i gotować coraz lepsze obiady. Gdy w szkole były przedstawienia i potrzebowałam kostiumu, tworzył go z kartonu i starych materiałów. Nigdy nie narzekał. Nigdy nie mówił: To nie moja sprawa.
Rok temu tata odszedł do Boga. Stało się to nagle. Nie zdążyliśmy się dobrze pożegnać. Sprzątając jego rzeczy, znalazłam stare zeszyty, w których skrupulatnie zapisywał wydatki domowe, ważne daty, notatki typu zapłać czynsz, kup buty, zabierz Zosię do lekarza. Nie wykopałam żadnej miłosnej korespondencji, żadnych zdjęć z inną kobietą, żadnych śladów romantycznego życia. Tylko zapiski człowieka, który żył dla swoich dzieci.
Odkąd go zabrakło, jedno pytanie nie daje mi spokoju: czy był szczęśliwy? Mama odeszła, by szukać swojego szczęścia. Tata został i tak jakby zrezygnował ze swojego. Nigdy nie założył nowej rodziny. Nigdy nie miał domu z kimś bliskim dorosłemu. Nigdy nie był ważny dla nikogo poza nami.
Dziś rozumiem, że miałam niesamowitego tatę. Ale wiem też, że był człowiekiem, który wybrał samotność, byśmy my nie musieli być sami. To ciąży mi na sercu, bo gdy go już nie ma, nie jestem pewna, czy kiedykolwiek dostał miłość, na którą naprawdę zasługiwał.
