Cieszę się, że mam dziś wolne, więc mogłem się wreszcie wyspać. Ale nagle rozległ się głośny dzwonek do drzwi. Kto może przychodzić tak wcześnie? Wstałem niechętnie, szlafrok na ramiona, podchodzę, otwieram drzwi a tam stoi starsza kobieta, której twarzy nie rozpoznaję. Wygląda na wystraszoną, z oczami pełnymi niepokoju.
Przepraszam, do kogo pani przyszła? spytałem.
Synku, czy nie poznajesz swojej matki?
Wtedy uderzyło mnie jak obuchem w głowę. To ona, moja matka, której nie widziałem od tylu lat. Mamo? Wejdź ty z moich ust wydobył się tylko szept, trudno mi było zebrać myśli.
W tej jednej chwili wróciły wspomnienia. Pamiętam doskonale dzień, w którym odebrano mnie matce. Długo czekałem w domu dziecka, marząc, że kiedyś wróci i zabierze mnie do siebie. Z czasem nauczyłem się tłumić ból. Skończyłem szkołę w Krakowie, potem studia w Warszawie. Wziąłem się w garść, otworzyłem własny sklep i dzięki ciężkiej pracy zacząłem zarabiać dobrze pierwsza pensja w złotych zapadła mi w pamięć. Na pytanie o rodziców zawsze odpowiadałem, że nie żyją. Tak było łatwiej. Nauczyłem się polegać tylko na sobie, nabrałem pewności siebie, nikt nie zgadłby, że jestem z sierocińca.
Matka, stojąca teraz w moim mieszkaniu, nawet nie pamięta, kiedy sąd pozbawił ją praw rodzicielskich. W młodości często sięgała po alkohol, życie uciekło jej spod kontroli. Wylądowała w więzieniu, tam czasem myśląc o mnie, ale nigdy nie czuła do mnie miłości raczej żal, coś jak wyrzut sumienia.
Gdy urodziła jej się druga córka, jej serce się odmieniło. Pierwsze, prawdziwe uczucia macierzyńskie, choć skierowane nie do mnie, lecz do młodszej Aleksandry. Dla niej robiła wszystko, mogła poświęcić wszystko, by byle Ola była szczęśliwa. O mnie już nie pamiętała.
Ola dorosła, poszła śladami matki i nie była wzorem do naśladowania. Zaliczane poprawczaki, pierwszy wyrok w zawieszeniu już w wieku piętnastu lat. Potem były kolejne miała coraz większe problemy z prawem. Matka, pamiętając swoje przejścia za kratami, robiła wszystko, by ratować Olę przed więzieniem. Gdy dowiedziała się, że ja trzymam się dobrze, od razu zaczęła mnie szukać.
Teraz siedzi u mnie w pokoju, zalewa się łzami, próbując wyciągnąć do mnie ręce. Opowiada, jak szukała mojego adresu, jak modliła się w kościele na Podgórzu i codziennie powtarzała sobie, że mnie kiedyś odnajdzie. Wysłuchałem jej, ale czułem, że muszę zachować dystans. Dałem jej wsparcie wynająłem kawalerkę na Bronowicach, dałem trochę złotych na start i powiedziałem, że może liczyć na moją pomoc. Sam jednak postanowiłem obserwować sytuację, nie byłem przekonany, czy jej intencje są czyste.
Przed Wigilią poszedłem do domu dziecka na ul. Białoprądnicka, gdzie się wychowałem. Zawsze zanosiłem tam drobiazgi, zabawki, słodycze. Podeszła do mnie pani Genowefa starsza opiekunka.
Twoja matka szukała twojego adresu powiedziała.
Tak, wiem, dziękuję, że jej pomogłaś.
Ale bądź ostrożny. Ona chce ratować swoją młodszą córkę. Pragnie tylko pieniędzy, nie zależy jej na tobie. Nigdy cię nie kochała.
Czy mam siostrę?
Tak, zapytaj ją sam.
Poczułem, jak ściska mnie w gardle, ledwo mogłem oddychać. Nie mogłem uwierzyć, że znowu chce mnie wykorzystać. Zdecydowałem, że trzeba to przerwać podszedłem do matki, by usłyszeć wszystko od niej. Była zaskoczona taką rozmową, wcale nie chciała mi powiedzieć o Oli, bała się, że nie pomogę.
Kilka dni później zaatakowali mnie na ulicy dwaj mężczyźni. Mocno pobity, trafiłem do szpitala. Policja szybko ich złapała. Przyznali się, że matka wynajęła ich, by się mnie pozbyć i zgarnąć cały spadek dla Oli, żeby miała łatwiejszy start.
Na sali sądowej matka łkała, przepraszała, błagała o wybaczenie. Ale ja już podjąłem decyzję.
Już raz żyłem bez matki i dam sobie radę także teraz. Tyle lat samotności nauczyło mnie, że nie warto prosić o miłość tych, którzy nie potrafią jej dać. Chociaż bolało, zamknąłem ten rozdział i wiem już, komu mogę ufać. Nigdy nie zapomnę tej lekcji.
