Weronika patrzyła przez okno na szare niebo. Trzy miesiące temu była szczęśliwą panną młodą, a dziś czuła się jak służąca we własnym domu.
Ranek rozpoczął się od znajomego pukania do drzwi sypialni.
„Długo jeszcze będziesz się wylegiwać?” rozległ się ostry głos teściowej. „Marcinie, synku, czas do pracy!”
Weronika ciężko westchnęła. Krystyna Ignatowska, jak zwykle, ignorowała jej obecność, zwracając się tylko do syna. Marcin przeciągnął się leniwie i zaczął się ubierać.
„Co mu przygotowałaś na obiad?” teściowa już zarządzała kuchnią. „Znowu te twoje modne sałatki? Mężczyzna potrzebuje porządnego żurku!”
„Ten, który zrobiłam wczoraj” pomyślała Weronika, ale milczała. Od trzech miesięcy, odkąd wyszła za mąż, nauczyła się połykać upokorzenia jak gorzkie pigułki.
„Mamo, daj spokój” mruknął Marcin, szybko zawiązując krawat.
„Jak to 'daj spokój’?” obruszyła się Krystyna. „Martwię się o twoje zdrowie! A ona…” teściowa skrzywiła się z pogardą „nawet gotować porządnie nie potrafi.”
Weronika poczuła, jak gardło ściska jej gula. Dziesięć lat wykładów na uniwersytecie, doktorat, a teraz stała się cichym cieniem we własnym domu.
„Może już dość?” szepnęła, zaskoczona własną odwagą.
„Jak to 'dość’?” Krystyna odwróciła się do niej całą swoją posturą. „Coś powiedziałaś, synowa?”
Jad w tym słowie sprawił, że Weronika drgnęła. Marcin udawał, że szuka teczki.
„Mówię, że może dość udawania, jakbym tu nie istniała? To nasz dom, Marcina i mój.”
„Wasz?” Teściowa parsknęła śmiechem. „Kochanie, ja budowałam ten dom trzydzieści lat temu! Każda cegła tu jest moja! A ty… jesteś tymczasowa. Przyszłaś i odejdziesz.”
Te słowa uderzyły mocniej niż policzek. Weronika spojrzała na męża, oczekując wsparcia, ale Marcin już pędził do przedpokoju, narzucając płaszcz.
„Muszę iść, spóźnię się!” krzyknął i zatrzasnął drzwi.
W ciszy, która zapadła, Weronika wyraźnie usłyszała triumfalny chichot teściowej. Krystyna zaczęła z premedytacją myć już czyste naczynia, każdym ruchem okazując pogardę.
„A tak przy okazji” dodała „dzisiaj przychodzą moje koleżanki. Upewnij się, że salon jest dobrze posprzątany. Ostatnio było widać kurz na szafce.”
Weronika w milczeniu wyszła z kuchni. W sypialni, jedynym miejscu, gdzie władza teściowej jeszcze nie sięgała, wyjęła telefon i wybrała numer przyjaciółki, Kingi.
„Miałaś rację” szepnęła. „Nie wytrzymam już dłużej.”
„No wreszcie!” Kinga wybuchnęła. „Od trzech miesięcy patrzę, jak zamieniasz się w wycieraczkę. Pamiętasz, co mówiłam o tym mieszkaniu?”
„Pamiętam” Weronika zniżyła głos. „To kawalerka nadal jest wolna?”
„Tak, zatrzymałam ją dla ciebie. Przyjdź dziś i zobacz.”
Cały dzień Weronika mechanicznie wykonywała polecenia teściowej, ale w głowie już układała plan.
Wieczorem, gdy Krystyna rozkoszowała się uwagą przyjaciółek, Weronika cicho wymknęła się do przedpokoju.
„Gdzie idziesz?” zawołała teściowa.
„Na zakupy” odpowiedziała spokojnie. „Na waszą kolację.”
„Nie zwlekaj!” to było ostatnie, co usłyszała przed zamknięciem drzwi.
Mieszkanie było małe, ale przytulne. Jasne ściany, duże okno w kuchni, cisza.
„Biorę je” powiedziała zdecydowanie, podając dokumenty agentce. „Kiedy mogę się wprowadzić?”
„Kiedy tylko chcesz” uśmiechnęła się kobieta. „Wystarczy wpłacić kaucję.”
Gdy Weronika wróciła do domu, z salonu dobiegały głośne rozmowy. Przyjaciółki teściowej omawiały ją, nie szczędząc ostrych słów.
„Ona nie jest tą, której potrzebował Marcin” mówiła Krystyna. „Nie umie gotować, nie radzi sobie w domu. Tylko te jej wymyślne książki.”
„A nie mówiłam, Krysiu?” wtrąciła przyjaciółka, Grażyna. „Te współczesne kobiety wykształcone, a do niczego. Za naszych czasów…”
Weronika zastygła w przedpokoju, ściskając torbę z zakupami. Każde słowo było jak szpilka wbijana w serce, ale teraz czuła dziwny spokój. Decyzja została podjęta.
Następnego ranka obudziła się wcześniej niż zwykle i przygotowała śniadanie, zanim Krystyna zdążyła dotrzeć do kuchni. Marcin już siedział przy stole, wpatrzony w telefon.
„Musimy porozmawiać” powiedziała cicho.
„Później, kochanie, spieszę się” machnął ręką, jak zawsze.
„Nie później. Teraz.”
Coś w jej głosie sprawiło, że Marcin podniósł wzrok. Po raz pierwszy od dawna naprawdę na nią spojrzał i zdziwił się, jak bardzo się zmieniła. Gdzie podziała się ta radosna Weronika?
„Nie mogę już tak żyć” powiedziała cicho, ale stanowczo. „To nie jest rodzina, to jakiś absurdalny teatr, w którym gram rolę cichej służącej.”
„Weronika, co ty wymyślasz?” próbował się uśmiechnąć. „To tylko mama, trochę…”
„Trochę co?” przerwała. „Trochę tyranka? Trochę deptanie mojej godności? Albo trochę zmuszanie cię do wyboru między żoną a matką?”
W tej chwili do kuchni wślizgnęła się Krystyna w swoim ulubionym szlafroku.
„O czym wy tu szepczecie?” zapytała podejrzliwie. „Marcinek, spóźnisz się do pracy przez te rozmowy!”
Weronika powoli odwróciła się do teściowej.
„A ty, Krystyno, wciąż nie potrafisz przestać wszystkiego kontrolować?”
„Coś ty sobie pozwoliła?” teściowa poczerwieniała. „Marcin, słyszysz, jak ona do mnie mówi?”
Ale Weronika już nie słuchała. Wyjęła z torby folder z dokumentami i położyła na stole.
„To dziennik, który prowadziłam przez ostatnie trzy miesiące. Każda obelga, każde upokorzenie. Z datami i świadkami. I nagrania waszych 'uroczych’ rozmów o mnie.”
Krystyna zbladła, a Marcin patrzył to na żonę, to na matkę, zdezorientowany.
„Ty… szpiegowałaś mnie?” wykr
