Dziennik, 11 marca
Wojtek wszedł do kuchni z takim triumfem na twarzy, jakby właśnie podpisał traktat pokojowy między dwiema skonfliktowanymi planetami, a tak naprawdę kupił tylko chleb i litr mleka. Stał wyprostowany niczym pomnik przedstawiciela narodu. Odkąd tydzień temu został tymczasowym zastępcą kierownika działu, mój mąż przestał chodzić on defilował.
Malwino odezwał się tonem komisji egzaminacyjnej, przyglądając się mojemu obiadkowi (pieczeniu z pstrąga).
Dziś jestem wykończony. Podejmowałem strategiczne decyzje. Ustalmy jedno: w domu cisza i pełna akceptacja. Nie chcę choćby cienia sprzeciwu. Potrzebuję wytchnienia od konfliktów.
Zamarłem z widelcem w ręku. Było w tym tupę. Było w tym novum. Zwłaszcza, że mieszkamy w moim mieszkaniu, a moja pensja analityka finansowego wystarcza nam, by zapomnieć o inflacji. To trochę tak, jakby chomik zażądał od kota oddzielnej sypialni.
Czyli mam zostać Twoim echam? upewniłem się, czując, jak we mnie budzi się ten szlachetny potwór, którego moi współpracownicy cenili, a teściowa się obawiała.
Chcę, byś uznawała mój autorytet patetycznie oświadczył Wojtek, poprawiając krawat, który bez powodu założył do kolacji. Mężczyzna to wektor, kobieta to otoczenie. Proszę, nie zakrzywiaj mojego wektora, Malwinko.
Spojrzałem na niego. W jego oczach błyszczała niewzruszona pewność siebie właściwa ludziom, którzy zamierzają przebiec przez Aleje Jerozolimskie na czerwonym.
Dobrze, kochanie uśmiechnąłem się, odkrawając kawałek ryby. Żadnych kłótni. Tylko zgoda.
I od tego momentu rozpoczęła się moja ulubiona gra: Uważaj, czego sobie życzysz bo możesz to dostać dokładnie tak, jak chcesz.
Akt pierwszy spektaklu rozpoczął się w sobotę. Wojtek szykował się na firmową integrację wydarzenie, które nazywał szczytem liderów, a ja zbiorowym grillowaniem dla biurowej fauny.
Kręcił się przed lustrem w nowych spodniach, które sam sobie kupił. Były w modnym, jego zdaniem, musztardowym kolorze, ale leżały na nim, jakby uszyto je dla kangura z ciążą mnogą. Były luźne na biodrach, a łydki opinały się jak parówki w folii.
No i jak wyglądam? wypiął dumnie pierś. Stylowo? Widać, kto tu szef?
Zwykle delikatnie zasugerowałbym mu, że w tych spodniach jego prestiż przypomina animatora w cyrku. Ale słowo się rzekło.
Bez dwóch zdań, Wojtku przytaknąłem, nie podnosząc wzroku znad książki. Odważnie. Każdy od razu rozpozna lidera. Ten kolor i fason wyrażają twoją indywidualność.
Wojtek rozpromienił się.
A widzisz! Wcześniej byłoby: zdejmij, nie rób wstydu Uczysz się, żono!
Wyszedł z domu dumny jak paw. Wrócił wieczorem zły, czerwony i o dziwo w dżinsach kolegi. Okazało się, że podczas konkursu Przeciąganie liny sukcesu musztardowy wynalazek pękł na szwie z takim hukiem, jakby rozerwano żagiel nadziei.
Czemu nie powiedziałaś, że są za małe w strategicznych partiach? darł się, rzucając resztkami spodni w kąt.
Kochanie, sam mówiłeś, że podkreślają twój status. Nie sprzeczałem się. Wygląda na to, że status był za wysoki dla tej tkaniny.
Prawdziwy spektakl rozpoczął się, gdy do gry wkroczyła artyleria ciężka Genowefa, mama wektora. Przyjechała z kontrolą, a Wojtek, podbudowany moją uległością, uznał, że może wszystko.
Siedzieliśmy przy stole. Pani Genowefa, dama z fryzurą u fryzjera-pudla i spojrzeniem prokuratora, lustrowała salon.
Malwinko, masz okropnie ponure zasłony oświadczyła, pałaszując moje ciasto. I kurz na karniszu. Porządna gospodyni nie pozwala na kurz! Wojtkowi potrzeba przytulności, a tu jak w biurze.
Wojtek, zadowolony z poparcia, poparł:
To prawda, Malwinko. Matka ma rację. Dużo pracujesz, dom zaniedbany. Może byś wzięła etat na pół? Zarabiam teraz więcej, nie musisz się martwić.
Śmieszne. Jego podwyżka starczała na paliwo i obiady. Ale pamiętałem: nie dyskutuję.
Ma pani absolutną rację, pani Genowefo przyznałem z pokorą. Ty też, Wojtku, masz rację. Faktycznie za bardzo oddaję się pracy. Zasłony to wizytówka kobiety.
No właśnie! ucieszyła się teściowa. Uczysz się na naszych oczach.
Dlatego kontynuowałem postanowiłem zwolnić panią do sprzątania.
Zapadła cisza. Pani Genowefa przestała jeść.
Jaką panią? zmarszczył brwi Wojtek.
Tę, która dwa razy w tygodniu sprząta całe mieszkanie, kiedy my jesteśmy w pracy. Chciałeś robić oszczędności, by godnie reprezentować się jako gospodarz. A mama twierdzi, że kobieta powinna sama dbać o dom. Zgadzam się. Zwalniam pomoc. Będę sprzątać w weekendy.
A w tygodniu? spytał ostrożnie mąż.
W tygodniu, drogi, będziemy się cieszyć naturalnym biegiem entropii. Nie chcesz przecież, bym po pracy była wycieńczona.
Przez następne dwa tygodnie Wojtka spotkało piekło domowej rzeczywistości. Wychodziłem z pracy, z uśmiechem brałem się za czytanie. Naczynia się piętrzyły. Kurz, który dawniej likwidowała nasza pani od sprzątania, majestatycznie zalegał na meblach niczym śnieg na Śląsku. Koszule Wojtka, dotąd perfekcyjnie wyprasowane, przypominały teraz smutne, wygniecione duchy.
Malwina, nie mam czystych koszul! zawył we wtorek rano.
Wiem, kochanie. Ale wczoraj przez cały wieczór wybierałem zasłony, jak radziła mama. Na prasowanie nie starczyło mi siły. Ale jesteś menadżer, możesz zlecić sobie prasowanie.
Wojtek chwycił żelazko, poparzył palec, zrobił dziurę na rękawie i w końcu włożył sweter. Wyglądał jak ktoś, kto próbował walczyć z systemem, ale system miał pancerz.
Finał tej tragikomedii nadszedł, kiedy Wojtek postanowił zorganizować biznesową kolację w domu. Miał przyjść sam pan Andrzej Kwiatkowski prawdziwy szef działu, którego miejsce chwilowo zajmował Wojtek, oraz dwóch ważnych kolegów.
Malwina, to moja szansa krążył po kuchni zdenerwowany mąż. Musisz pokazać, że jestem filarem domu. Że mam porządne zaplecze. Na stole ma być bogato, ale tradycyjnie. Żadnych twoich sushi czy carpaccio. Faceci jedzą mięso. I co najważniejsze: nie wtrącaj się. Tylko podawaj, uśmiechaj się i milcz. Logistyka ci głowy nie zawraca. Zrozumiano?
Zrozumiano pokornie przytaknąłem. Bogato, tradycyjnie, milczeć.
I załóż coś kobiecego.
Jak sobie życzysz, skarbie.
Wieczorem przygotowałem się solidnie. Włożyłem kwiecisty podomka z falbanami prezent od Genowefy, dotąd używany do karnawału. Na głowie ułożyłem coś między gniazdem a wieżą Babel.
Na stole postawiłem galaretę (kupioną w delikatesach, trzęsącą się jak Wojtek przed szefem), górę gotowanych ziemniaków i wielką pieczoną golonkę, wyglądającą jakby świnia umarła ze szczęścia. Żadnych wymyślnych drobiazgów, żadnych obrączek na serwetki. Tradycyjnie jak było zamówione.
Goście przyszli. Pan Andrzej, inteligentny facet w okularach, spojrzał zadziwiony na podomkę, ale nic nie powiedział. Wojtek zaczerwienił się, zlewając się z bordową tapetą.
Zapraszam do stołu, mili goście! zaśpiewałem tonem wiejskiej swatki.
Kolacja ruszyła. Wojtek próbował prowadzić konwersację o optymalizacji procesów przez redystrybucję godzin pracy, używając pojęć, których nie rozumiał.
Wojtku, wybacz, że przerywam spokojnie rzucił pan Andrzej. Ale jeśli rozdystrybuujemy procesy tak, jak sugerujesz, stracimy kontrakt z Niemcami. Malwino, a ty co sądzisz? Słyszałem, jesteś główną analityczką FinansePolska?
To był moment prawdy. Wojtek zamarł. Jego oczy krzyczały: Milcz!
Szeroko się uśmiechnąłem i spojrzałem z oddaniem na męża.
Ojej, panie Andrzeju, skąd mnie! zawinszowałem, brzęcząc bransoletkami. U nas w domu wszystkim mądrym zajmuje się Wojtuś. On jest wektorem! Ja tylko tłem. Moje zadanie to ziemniaki gotować i męża słuchać. Powiedział mi, że nie wolno mi wdawać się w takie trudne sprawy, bo to źle działa na cerę kobiet.
Pan Andrzej zakrztusił się ziemniakiem. Koledzy wymienili poróżnione spojrzenia.
Wojtek pobladł. Kropla potu spłynęła mu po czole.
Ależ naprawdę ciągnąłem, z zapałem Wojtek mówi, że jego decyzje to milionowe zyski. Ja w swoich skromnych analizach się na tym nie wyznaję. A powiedz Wojtku, jak to było z tym przejściem na Excela w chmurze?
To był strzał w dziesiątkę. Pomysł o Excelu była ulubionym żartem w firmie, ale w domu Wojtek przedstawiał to jako rewolucję.
Wojtku? Andrzej Kwiatkowski zdjął okulary i spojrzał na męża jak na rzadki lecz nieprzydatny okaz.
To była tylko hipoteza wymamrotał Wojtek, coraz niżej schylając się nad talerzem.
Ależ jak to, śliczny mój udałem zdziwienie. Cały wieczór mi tłumaczyłeś, jacy w firmie wszyscy są zacofani, i tylko ty jesteś wizjonerem. Nie sprzeczałem się, zgadzałem się!
Wojtek szarpnął łokciem sosjerkę i czerwona, tłusta plama zaczęła szybko wędrować po obrusie w kierunku jego spodni. Wyglądał jak kapitan Titanica, który sam znalazł górę lodową.
Goście wyszli po dwudziestu minutach, z zasłanianiem pilnych spraw służbowych. Pan Andrzej na pożegnanie uścisnął mi rękę i rzucił:
Pani Malwino, jeśli kiedyś znudzi się pani gotowanie ziemniaków, mam wakat na zastępczynię ds. strategii. Chyba pani wie, jak ustawiać wszystko na swoim miejscu.
Kiedy drzwi się za nimi zamknęły, Wojtek odwrócił się do mnie drżąc.
Ty Ty mnie zniszczyłaś! Zrobiłaś ze mnie głupka!
Ja? szczerze się zdziwiłem, zdejmując podomkę Wojtek, robiłem cały wieczór to, co chciałeś. Nie sprzeczałem się. Nie mówiłem o swoim zdaniu. Byłem tłem. Jeśli na tym tle wyglądasz jak idiota, to może problem jest nie w tle, a w obrazie?
Wojtek otworzył usta z zamiarem wygłoszenia tyrady, ale podniosłem dłoń.
A teraz, kochany, posłuchaj mnie. I, proszę, nie sprzeczaj się. Mój mózg potrzebuje odpoczynku od twoich głupot. Twoje rzeczy już spakowane. Walizka w korytarzu. Twój wektor kieruje się ku mieszkaniu mamy na Bródnie. Tam będą właściwe zasłony i nikt nie będzie z Tobą polemizował.
Nie odważysz się Jestem mężem!
Byłeś, dopóki byłeś partnerem. Gdy chciałeś zostać panem, nie zauważyłeś, że tron stoi na mojej własności.
Patrzyłem przez okno, jak ładuje walizkę do taksówki. Nie było mi smutno. Czułem ulgę. Mieszkanie pachniało wolnością i trochę pieczoną golonką, ale to szybko wywietrzę.
Zapamiętajcie sobie, dziewczyny: nigdy nie sprzeczajcie się z facetem, który ma się za mądrzejszego. Po prostu odsuńcie się i pozwólcie mu zderzyć się z rzeczywistością. Dźwięk spadającej korony to najsłodsza muzyka dla uszu kobiety.
