Nasza córka niedawno wyszła za mąż, za chłopaka, który nie pochodzi z zamożnej rodziny, ale to rozsądny człowiek. Ja i mój mąż nie byliśmy oczywiście zachwyceni, ale to była jej decyzja i zaakceptowaliśmy to.
Z tej okazji mąż podarował naszej córce piękne mieszkanie, żeby młode małżeństwo nie musiało wynajmować i martwić się o czynsz. Byli bardzo wdzięczni za ten prezent, szczególnie rodzice zięcia.
Przy każdej wizycie wychwalali mieszkanie pod niebiosa i bardzo często do nich przychodzili. Naszej córce zaczęło to przeszkadzać żaliła mi się, że teściowa praktycznie nie wychodzi i nie ma przez to chwili dla siebie, nawet zadzwonić do przyjaciółki nie mogła spokojnie.
Ostatnio teściowa zaproponowała córce, by zameldowała ją oraz całą jej rodzinę w tym mieszkaniu, bo chciałaby wymeldować się ze swojego starego miejsca, sprzedać tamto mieszkanie i dołożyć się do większego lokum dla wszystkich. Nowe mieszkanie miałoby należeć do wszystkich, nie tylko do córki, bo w jej mniemaniu w rodzinie wszystko powinno być wspólne.
Córka grzecznie odmówiła, było to dla niej bardzo dziwne. Niestety, teściowa nie dawała za wygraną. Początkowo dzwoniła codziennie i przekonywała ją do swojego pomysłu, a potem przeszła do szantażu emocjonalnego i awantur. Zarzucała córce, że nie kocha jej syna, groziła rozwodem i odebraniem mieszkania. Na interwencję własnego syna nie reagowała, choć on starał się ją uspokoić.
My z mężem postanowiliśmy się nie mieszać stwierdziliśmy, że młodzi powinni sami rozwiązywać swoje sprawy. Jednak gdy córka zaczęła do nas dzwonić z płaczem, nie mogliśmy bezczynnie patrzeć i postanowiliśmy porozmawiać z teściową osobiście.
Mój mąż, człowiek stanowczy, pojechał do niej i jasno powiedział, żeby zostawiła naszą córkę w spokoju, a jeśli się nie uspokoi, zgłosimy sprawę na policję. Teściowa natychmiast zmieniła ton i zapewniła, że wszyscy ją źle zrozumieliśmy, a ona chce tylko dobrze.
Od tamtej pory córka przestała się zamartwiać i w końcu znów odzyskała spokój. Teraz jest szczęśliwa, a my cieszymy się razem z nią.
