15 listopada 2023, Warszawa
Dziś wieczorem znowu wracam myślami do tego, co wydarzyło się prawie dwa lata temu. To było jak pęknięcie w rzeczywistości codzienności, kiedy Janek powiedział do mnie: Żyjesz tak przewidywalnie, że aż mi się z tobą nudzi. Do końca życia nie zapomnę tego dnia, tych słów. Może i Jan patrzył na naszą codzienność jak na szarą rutynę, ale dla mnie było w niej coś pięknego poranny spokój przy herbacie, rytuał wspólnego szykowania kanapek do pracy, uśmiech przy stole, kiedy dawałam mu termos wypełniony świeżo zaparzoną kawą i zawiniętą jeszcze ciepłą drożdżówkę.
Wracając z pracy, zachodziłam do osiedlowego sklepu spożywczego po świeże warzywa, Pachniało cebulą i pietruszką, a ja w myślach układałam menu na kolację. Dom zawsze był wysprzątany, ubrania uprasowane, a wieczorem zasiadaliśmy razem na kanapie, oglądając film lub słuchając Trójki. W soboty pucowałam mieszkanie trzepałam dywany na podwórku, piekłam sernik wiedeński według przepisu babci. Często przychodzili do nas znajomi na herbatę i ciasto, a czasem wychodziliśmy na bulwary albo do kina w Złotych Tarasach.
A niedziele były święte połowa u moich rodziców, połowa u jego. Dym z komina, rosół, dziecięcy śmiech moich bratanków, wspólne rozmowy o niczym i o wszystkim. Wieczorem czułam się spełniona w domu był spokój, nie krzyczeliśmy, nie trzaskaliśmy drzwiami.
Więc kiedy Jan powiedział tamte słowa, przez kilka godzin przekonywał mnie, że jego koledzy żyją ciekawiej. Zazdrościł im zabawy, spontaniczności, kłótni, godzenia się, wyjazdów, głośnego śmiechu. Opowiadał o tym, jak bardzo chciałby się wyrwać z nudnej codzienności. Skończyło się tym, że po prostu spakował rzeczy i wyszedł. Zostałam sama w pustym, cichym mieszkaniu, które tak bardzo kojarzyło mi się z domem.
Na początku nie chciałam wierzyć, że to wszystko się dzieje naprawdę. Że mam coś zmieniać, żeby uszczęśliwić kogoś, kogo sama wybrałam na całe życie. Ale dla niego byłam gotowa spróbować. Wyrzuciłam ubrania, które od lat do siebie miałam sentyment. Poszłam na zakupy na Nowym Świecie i wydałam kilka tysięcy złotych, które odkładałam na remont nowa sukienka, inny styl, fryzura krótsza niż kiedykolwiek, rude włosy. Przesiadłam się z rozgrzanego do czerwoności tramwaju do agencji organizującej imprezy i eventy już nie siedziałam za biurkiem, tylko wieczorami biegałam po klubach, poznawałam artystów, DJ-ów, baristów, ludzi o szalonych pomysłach.
Po tygodniu wrócił Janek. Stanął w drzwiach jakby wszedł w czyjś inny świat. Powiedziałam mu, że jeśli chce mieć ciekawe życie, to od teraz będziemy się bawić. I tak zrobiliśmy codziennie nowy klub, nowe twarze, nowa muzyka, rowery nocą po Saskiej Kępie, wypady w góry na weekend, morze zimą, kajaki na Mazurach. Nie było czasu nawet na szybkie pierogi mrożone codziennie jakieś nowe miejsce, pizza w lokalu pod mostem, ramen na Pradze, sushi na Mokotowie, nawet lepienia pierogów już nie praktykowałam.
Ale po kilku miesiącach tej szalonej karuzeli Janek zaczął narzekać. Brakuje mi domowych obiadów. Chciałbym znów posprzątać, przebrać się w dres, zaprosić rodziców na szarlotkę. Chciałbym znów siedzieć w domu, a nie tylko krążyć po Warszawie. Słuchałam tego, patrząc jak przestajemy spędzać razem czas. I zrozumiałam zmieniłam się na tyle, że już nie pasowaliśmy do siebie.
Gdy kolejnego wieczoru oznajmił, że nie daje rady, bo tęskni za dawnym życiem domem, spokojem, obiadem u mamy, filmem na kanapie odpowiedziałam, że już nie chcę powrotu. Pokłóciliśmy się jak nigdy, latały talerze, sąsiedzi przyszli z pytaniem, co się dzieje, a potem przyjechała policja. Janek spakował resztę ubrań i pojechał do swojej mamy. Myślę, że liczył, że jeszcze wróci tradycyjna Ania, którą znał dawniej.
Ale już nie mogłabym tego zrobić. Nie da się wrócić do przeszłości jakby nigdy nic. Gdy Janek przyjdzie znowu, znajdzie na stole papiery rozwodowe i kartkę: To już mnie nudzi, nie potrafię z tobą żyć tak jak dawniej. Nawet w naszym kraju, gdzie często powtarza się coś się kończy, coś się zaczyna, wiem, że teraz czas na nowe życie już bez Janka, ale z uśmiechem dla siebie.
