Miałem jakieś sześć lat, kiedy moi rodzice się rozwiedli. Matka po niecałym roku wzięła ślub z innym facetem, a mnie wywiozła do babci na wieś. Trochę byłem jak sierota, bo i matka, i ojciec opuścili mnie z dnia na dzień. Owszem, odwiedzali mnie od czasu do czasu, ale to nie to samo, co mieć rodziców obok. Z czasem jednak jakoś udało mi się przyzwyczaić do tej sytuacji. Zacząłem chodzić do szkoły, ale nie była ona blisko i dojeżdżałem autobusem.
Czas mijał, a rodzice o mnie zapomnieli i tak naprawdę miałem już na świecie tylko babcię i dziadka. Matka oczekiwała męża, które miała z nowym facetem, a mnie już nie potrzebowała. Ojciec też przestał do mnie przyjeżdżać, bo wyjechał za granicę, gdzie układał sobie życie na nowo. Oczywiście było mi bardzo przykro, ale człowiek z czasem jest w stanie przyzwyczaić się do wszystkiego. Lata mijały, ja dorosłem i zostałem pielęgniarzem, bo czułem ptorzebę pomagania innym. Udało mi się nawet dostać pracę w zawodzie w pobliskim szpitalu.
Niedawno ożeniłem się, a żona urodziła synka. Dobudowaliśmy do domu dziadków małą część dla nas, aby być blisko nich. Potem dziadek zmarł, a zaraz po nim babcia, z tęsknoty. Oboje zawsze mieli czas dla wnuka, dla mnie zresztą też. Naprawdę bardzo mocno przeżyłem ich śmierć. Tuż po pogrzebie do domu dziadków przyjechała mama wraz ze swoim nowym mężem. Od progu matka powiedziała:
– Ten dom należy się mi – mówiła, przechadzając się po domu i wchodząc do każdego pokoju.
Przyniosła kilka czekoladowych cukierków dla wnuka, ale on tylko rozpłakał się na jej widok.
– Wygląda na to, że dom jest w dobrym stanie – powiedział jej mąż – Będzie go można od razu sprzedać.
Moja żona roześmiała się na te słowa i powiedziała rozbawiona:
– Co niby sprzedacie? Ten dom? No to świetnie, tylko niby kto Wam pozwoli na jego sprzedaż?
Matka oburzona powiedziała:
– Jak to kto? A to my potrzebujemy jakiejś zgody? Jestem córką zmarłych i ten spadek należy mi się jak psu buda.
– Kiedy skończyłem osiemnaście lat, babcia z dziadkiem przepisali na mnie dom, więc przykro mi, ale niczego nie sprzedacie i nic Ci się nie należy – wyjaśniłem.
Matka była po prostu zszokowana. Zaczęła krzyczeć, że jestem podłym manipulantem i zmusiłem do tego dziadków, więc poda mnie do sądu.
– A róbcie co chcecie, ale powiem Wam jedno – ja już nie mam matki. Pierwszy raz umarła dla mnie, kiedy się mnie pozbyła z dnia na dzień, a teraz umarła dla mnie po raz drugi. Dobrze, że miałem dziadków, którzy mnie tak pięknie wychowali.
