Twoja żona psuje nam wszystkie święta rzekła Barbara, patrząc przez mglisty ekran telefonu do swojego syna.
Marta proponuje spotkać się jutro w jakimś bistro albo w kawiarni z radością odezwał się Jan w wideorozmowie, gestykulując dłonią, jakby malował w powietrzu.
Dobry pomysł, ale niech Jadwiga sama wybierze miejsce, żebyśmy już przy zamówieniu nie przemieniały lokalu spokojnie odpowiedziała Barbara, której oczy mieniły się jak dwa szklane kielichy.
Już wybraliśmy, nie martw się. W naszej dzielnicy otwarto nowe lokum, jutro je wypróbujemy odparł Jan, a jego głos rozbrzmiał niczym echo w pustym korytarzu.
Nowe Dobrze, prześlij adres i podaj godzinę, o której mam razem z ojcem przyjść westchnęła matka, jakby odczuwała ciężar niewidzialnej mgły.
Wysłałem, już się rozchodzi powiedział Jan i zerwał połączenie.
Niedługo później Barbara otrzymała wiadomość z adresem i godziną. Miał trzech zięciów i dwie synowe, a relacje układały się dobrze, oprócz Marty.
Teściowa nie wtrącała się w życie synowej, wręcz starała się trzymać na uboczu, jak cień przy zachodzącym słońcu.
Problem polegał na tym, że Marta nie potrafiła zachowywać się przy stole; brakowało jej taktu, a jej gesty były jak niespójne sny.
Kilka miesięcy temu rodzina już siedziała w restauracji, a zamiast przyjemnego wieczoru słuchała kaprysów Marty.
Jednego dnia nie smakowało jej danie, innym razem kelner nie uśmiechnął się wystarczająco, a menu wydawało się ubogie.
Z powodu ostatniego zdarzenia zmieniano lokal kilka razy w jedną noc.
Jednak i wtedy Marta znajdowała powód do zrzędzenia. Zamówiła sałatkę i poprosiła, by nie dodano do niej cebuli.
Oto Pańska sałatka, jak prosiła, bez cebuli oznajmił kelner, stawiając talerz przed Martą.
Co to tu leży na sałatce? zapytała niezadowolona, wskazując paznokciem na małą gałązkę koperku.
To ozdoba, gałązka koperku odpowiedział niepewnie.
A ja chciałam, żeby koperki były w sałatce? zmarszczyła brwi.
Jeśli chce, mogę go usunąć, w samej sałatce go nie ma zaproponował kelner, myśląc, że to rozwiązuje sprawę.
Usuń całą swoją sałatkę, popsułaś mi apetyt Przynieś mój koktajl mleczny rozkazała Marta, odwracając się dramatycznie w stronę okna.
Wszystkie jej kaprysy zostały spełnione, a personel nie podniósł brwi. Atmosfera wieczoru rozmyła się w ciemności.
Synowa siedziała z napuchniętymi wargami i obrażonym wyrazem twarzy, podczas gdy reszta rodziny jadła i rozmawiała, więc wyjścia z nią były torturą.
Nawet rodzinne spotkania nie omijały jej dziwactw; jej kapryśność zatruwała każde przyjęcie.
Na pogrzebie ciotki Jana Marta zdołała wywołać skandal.
Kto przygotował te naleśniki? Są jak gumka! wykrzyknęła głośno, rozbrzmiewając w cichym pokoju.
Proszę, nie krzycz tak, po prostu ich nie jedz próbowała uspokoić Barbara, dostrzegając krzywe spojrzenia krewnych.
Co tu w ogóle jest? Lepiej gotuję dla swojego psa, alkohol i soki też są tanie. Fuj zmarszczyła brwi.
Nie przyszyliśmy się tu, by jeść, a by wspominać zmarłego, więc okaż szacunek i przestań się sprzeczać szepnęła teściowa.
Właśnie! Zaproszono na wspomnienie, a nie ma co wspominać wymamrotała Marta, z trudem łapiąc oddech.
Sytuacja wydawała się zakończona, lecz to był jedynie sen.
Później kilku krewnych zadzwoniło do Barbary, przekazując, że żona Jana narzekała na jedzenie i obrażała ich.
Marta poczuła wstyd i przysięgła, że nigdy więcej nie przyprowadzi synowej na podobne wydarzenia.
Zbliżały się urodziny teściowej, a Marta z Janem planowali przyjść na rodzinny stół.
Barbara, wiedząc o tym, zadeklarowała, że jest chora i odłoży świętowanie na nieokreślony czas.
Miała świadomość, że Jan pod koniec miesiąca miał wyjechać w delegację na kilka dni czekała właśnie na ten moment.
Teściowa wymyśliła chytry plan, by uczcić urodziny bez Marty.
Gdy Jan zadzwonił do niej z innego miasta, natychmiast rozesłała zaproszenia do pozostałych dzieci.
Marty nie poinformowano o przyjęciu, więc nie przyszła.
Urodziny Barbary odbyły się w radosnej atmosferze, bez niezadowolonych gości.
Nikt nie musiał słuchać skarg na jedzenie czy napoje. Po raz pierwszy od dwóch lat kobieta mogła odpocząć z dziećmi.
Jednak w mig radości nastąpiła zapłata już następnego dnia.
Ktoś z gości wrzucił zdjęcia z przyjęcia na portal społecznościowy, a Marta je zobaczyła.
Halo, Barbaro, naprawdę świętowaliście? zapytała z gniewem.
Tak, po co się kryć, już od kilku tygodni się spóźniłam odpowiedziała teściowa.
Dlaczego mnie nie zaprosiliście?
Jan wyjechał w delegację, a Tobie pewnie byłoby nudno sama
Nigdy nie jest mi nudno, nie musicie tak myśleć. Czemu nie poczekaliście na powrót Jana? zapytała podejrzliwie.
Bo żona psuje wszystkie święta swoim kwaśnym spojrzeniem! wykrzyknęła Barbara, po czym od razu żałowała słów.
Co? To ja psuję? Myślałam, że jesteś dobrą kobietą, a ty jesteś wężem wyłknęła Marta, przerywając połączenie.
Kilka godzin później Jan zadzwonił do mamy i zaczął wyliczać pretensje.
Dlaczego tak traktujesz moją żonę? Co ci my, żeśmy ci źle zrobili? pytał podniesionym tonem.
Nic nam nie zrobiłeś, ale Marta nieustannie psuje święta, a ty nie potrafisz jej dać lekcji odpowiedziała Barbara, otwierając karty.
Jak ona je psuje? zapytał zaskoczony syn.
Swoimi kaprysami i drobiazgowością, nie da się z nią i do restauracji wyjść, ani przy jednym stole usiąść! Zawsze narzeka, nigdy nie jest zadowolona wyznała kobieta.
Ona jest po prostu szczera i prosta, w przeciwieństwie do ciebie, a wobec ciebie zachowywała się jak matka odparł Jan.
Szczerość i niegrzeczność to różne rzeczy. Jeśli chcesz mnie traktować jak córkę, zachowuj się odpowiednio, a nie jak kapryśne dziecko! zwróciła się Barbara.
Dobrze, będę ją pilnował i tłumaczył, jak się zachowywać. Ty zaś obiecaj, że zawsze zaprosisz Martę na święta zaproponował Jan, nieco zwalniając tempo.
Zgoda, ale pod twoją odpowiedzialność. Przy następnym przyjęciu sprawdzimy to skinęła głową, przyciskając serce.
Marta nie zmieniła swej postawy; starała się być powściągliwa, ale sceny i tak wybuchały.
Barbara nie miała wyboru, oprócz machnięcia ręką i ignorowania jej wybryków.
Nie chciała już kłócić się z Janem, więc wybrała mniejsze zło.
